Victoria - Vancouver (115km incl ferry)
Vandaag is het dan zover, dan toch eindelijk die close encounter met wel die walvissen of orca's, die we in Tofino zo graag gewild hadden. We zijn er helemaal klaar voor, we zijn op tijd opgestaan, koffers gepakt, allerlei spullen alvast in de auto, uitgecheckt en koffers afgegeven bij de receptie van het hotel. Alleen het hoognodige gaat mee de boot op deze keer, want vorige keer is er nogal wat nat geworden, en hadden we te veel om handen om op te letten bij het klotsen van de boot. Deze keer, volle focus op de camera's en hopelijk de walvissen of orca's!
We komen beneden aan bij de balie van Orca Spirit Adventures, en "mogen" afrekenen voor onze tour. Men weet te vertellen dat er een beetje wind staat, dus dat het misschien een wat ruige vaart kan worden. Oei....we kijken elkaar aan, maar d'r is geen plek voor angst, het moet gewoon gebeuren!
We mogen om iets voor 9:00u aan boord klimmen van de Orca Spirit I; aan boord worden we vriendelijk ontvangen door de kapitein en de "tourguide" voor de ochtend, Christine. Zij legt uit dat ze met een netwerk van Whale Watchers samenwerken, om elkaar door te geven waar op het moment Orca's te zien zijn, echter omdat wij zo vroeg zijn, en waarschijnlijk de eersten, wordt het echt zoeken. Dat is eigenlijk niet wat we willen horen.
Niet lang nadat we aan boord zijn gekomen, vertrekt de kapitein, en we varen rustig de haven uit; geen schommelingen of deining, dat begint goed. Als we de haven uit zijn, gaat het gas er op. We zijn deze keer wel binnen gaan zitten, want een nat pak hebben we sowieso even geen zin in. We zien het water langs de zijkanten van de boot, langs de ramen enorm opspatten, maar om nou te zeggen dat het een ruige rit was?! Voor ons een peulenschilletje! Het leek gewoon een busritje, met af en toe een vluchtheuveltje.
Na ongeveer 45 minuten stopte de kapitein ineens, dus we waren al driftig om ons heen aan het kijken, maar het bleek dat hij iets aan de boot wou checken. Hij ging met z'n tangetje een aantal keren het luik in waar de motor zat, en prutste daar blijkbaar wat; ook een hoopvol gegeven als je net 45 minuten aan het varen bent geweest! Maar gelukkig konden we onze weg vervolgen.
Na ongeveer een uur en een kwartier varen, daalde bij mij eigenlijk het vertrouwen wel een beetje dat het nog ging gebeuren, ik was bang dat plan B van stal gehaald zou worden en er een paar zeeleeuwen opgezocht gingen worden, maar opeens gingen we langzamer varen, en kwam de tourguide de cabine in om te vertellen dat ze orca's gezien hadden, en ze op rustigere snelheid gingen naderen! Goed nieuws dus! Snel naar het bovendek!
En ja hoor, al snel zagen we de rugvinnen bovenkomen. Het was een groepje vrouwtjes dat behoorde bij de J-pod. In de wateren rondom Vancouver Island "wonen" 3 groepen (pods) J, K en L. In de verte zagen we ook nog een aantal mannetjes, maar die kwamen niet veel dichterbij. De vrouwtjes zwommen en doken, en de kapitein liet zijn boot, op gepaste afstand, in de buurt dobberen of meevaren. We hadden dus alle tijd om te kijken, foto's te maken, filmen en vooral te genieten. Sjonge, wat een mooi gezicht! Af en toe sprong er eentje, "breaching" zoals ze hier dat zo mooi noemen, of deed er één rol, en we hebben een keer een staartflip gezien. Echt geweldig! Er waren minimaal 6 vrouwtjes dichtbij de boot rond aan het zwemmen.
Op een gegeven moment heeft de kapitein nog een stuk richting een mannetje gestuurd, en die hebben we dus ook nog van dichtbij kunnen bekijken.
Prachtig! Dichtbij is trouwens relatief, want de boten mogen niet dichterbij komen dan 100 meter.
Tja, en op een gegeven moment is het dan toch echt weer tijd om terug te gaan naar de haven helaas. Maar, deze keer hebben we WEL gezien waarvoor we opgestapt waren, en we hebben een makkelijk ritje gehad. Ook de terugweg was een makkie; het laatste stukje was een beetje "hobbelig", maar niet echt heel vervelend, één vrouw moest er wel van overgeven, dat was onprettiger om naar te kijken... De boot was trouwens voor 45 personen, en we waren met 11 personen, dus ook nog eens plek zat om op de boot rond te lopen en van plaats te wisselen.
Op de terugweg kregen we van de tourguide nog wat kleine uitleg over de orca's en over de eilandjes waar we toevallig langsvoeren. Kortom, ons Whale Watching avontuur heeft toch nog een happy end!
Na onze Orca Sighting, zijn we nog even naar Fisherman's Wharf gelopen, een haventje vlakbij ons hotel, alwaar de vissers veelal hun vangst binnenbrengen; vandaar de naam.
Hierna was het toch echt tijd om de koffers op te halen, en te vertrekken richting de ferry. Dus zo gezegd zo gedaan. Uiteindelijk hebben we de ferry van 15:00u gehaald en waren we rond 16:45u weer op het vaste land van Canada. Daarna was het nog een half uurtje rijden naar Vancouver...tenminste, als er geen file had gestaan. Nu waren we er wel wat langer mee bezig, want we zaten natuurlijk midden in de spits.
Gelukkig kende de TomTom de weg nog, en zijn we in één keer naar hetzelfde hotel van het begin van de reis gereden. Snel onze spullen op de kamer gedumpt, en daarna even het centrum ingegaan om even iets te eten. De laatste keer avondeten in Canada...voorlopig dan...
Morgen vroeg op, misschien nog heel even de stad door, en in het begin van de middag richting vliegveld, en dan weer opvouwen in het vliegtuig....ik kijk er nu al naar uit!
Victoria (0km)
Gisterenavond hebben we het er nog eens over gehad dat het toch zonde is dat ons Whale Watching avontuur zo'n deceptie is geworden. Vanuit Victoria worden er ook allerlei tochten georganiseerd, en we zijn gisterenavond al flink aan het denken geweest of het ons de moeite waard zou zijn om EN nog eens ons geld uit te geven, EN een barre tocht te ondergaan voor een Whale Watching..., en met welke garantie? We zijn dus nog op internet aan het zoeken geweest en hebben de lokale aanbieder bekeken die ook vanuit ons hotel opereert, en zien hier goede verhalen over. Zij hebben afgelopen week volgens hun verhalen ook steeds orca's kunnen zien. We willen het er dus eigenlijk nog weleens op wagen... Deze ochtend gaan we dus als eerste naar de balie van het hotel om informatie te krijgen over hoe de zee hier is, en wanneer er tochten zijn, welke boten ze gebruiken, en dat soort dingen, want we zijn ervaren 'opvarenden' nu, en willen nu wat zekerheden inbouwen.
Het lijkt erop dat de zee op het moment wat rustiger is, en dat ze om de orca's te zien niet de open zee (Grote Oceaan) op hoeven, maar meer tussen de eilandjes in kunnen blijven (dat is wat ze vertellen in ieder geval). Helaas is er voor vandaag geen gunstige tijd meer beschikbaar, tja, 13:00u, maar dat is voor ons wat onhandig, aangezien we toch Victoria ook willen zien. Na wat rondbellen door de 'concierge', komt hij met de optie van 9:00u morgenvroeg. We besluiten uiteindelijk om dat maar te doen!
We zijn nu zo dicht in de buurt van deze beesten, en we willen het toch echt meemaken! Dan toch maar weer even een boottochtje; erger dan vorige keer kan het niet zijn (zei hij vol vertrouwen...) Morgen meer hierover hopelijk!
Na het regelen van deze toch wel moeilijke beslissing zijn we Victoria ingegaan. Alles te voet, want de afstanden van de bezienswaardigheden zijn op zich goed te lopen. Vanuit het hotel is het ongeveer 10 a 15 minuten lopen naar 'downtown'. Als eerste komen we langs de Parliament Buildings, oftewel het parlementsgebouw van British Columbia . Hier hebben we de self guided tour gedaan, oftewel zelf met een boekje rondgelopen, en gekeken of we wat mooie dingen zagen, en af en toe wat geschiedenis erbij gelezen.
Daarna zijn we naar het Chinatown van Victoria gegaan; op de een of andere manier komen wij nogal snel terecht in Chinatown in een grotere stad, misschien toch eens naar Azië op vakantie?
Hier hebben we wat rondgelopen, en onder andere de Fan Tan Alley bekeken, de smalste straat van Canada; op het smalste stuk 0.9m.
Na wat rondlopen door de straten in de buurt van Chinatown kwamen we toevallig al uit bij Market Square wat ook al op het lijstje stond, dus daar meteen gekeken. Een soort oud marktpleintje omringd door winkeltjes en restaurantjes.
Om verder de hele route te beschrijven is niet direct van toegevoegde waarde lijkt me, maar we hebben de volgende gebouwen/punten bekeken (in random order): Empress Hotel, Beacon Hill Park, Thunderbird Park, Bastion Square, Helmcken House, Bay Centre.
Foto hieronder: Thunderbird Park
Foto hieronder: Helmcken House:
Foto hieronder: Netherlands Centennial Carillon
Ik heb net de route uit m'n GPS-logger gedownload. M'n GPS-logger is een apparaatje dat ik altijd bij me heb op vakantie, zodat ik weet waar m'n foto's precies genomen zijn. Uit de route informatie blijkt dat we meer dan 15 kilometer te voet hebben afgelegd vandaag! En dat is nog zonder dat we vanavond nog naar 'downtown' zijn gelopen (en terug) om te eten.
Morgen zou eigenlijk een rustige dag worden, maar nu we toch nog 'even' een Whale Watching hebben ingepland, kunnen we die rust wel weer vergeten. Morgen moeten we ons om 8:30u melden voor de tocht die om 9:00u begint, dan moeten de spullen dus al ingepakt zijn voor vertrek naar het volgende hotel, en dan 3 uur op een boot (hopen dat het een beetje kalm is). Daarna 's middags nog eens meer dan 1,5 uur op de boot van Vancouver Island naar Vancouver. Dus....veel boten morgen! Hopen dat het resultaat er ook mag zijn deze keer!
Tofino - Victoria (320km)
In de ochtend even nog een keertje met het thuisfront geskypt, en daarna wat later dan gepland op pad. Dit wordt de laatste dag van de vakantie met flink wat kilometers, hierdoor begint wel een beetje de realisatie te komen dat het einde van de vakantie in zicht is..., maar eerst nog even genieten van deze dagen!
Onderweg zie ik na iets meer dan een half uurtje rijden iets in de berm zitten, het was een zwart beertje; snel even keren en nog een keer langzaam er langs om foto's te maken en eens goed te kijken. Het was nog maar een jong beertje. Gelukkig geen moeder in de buurt te zien; natuurlijk wel in de auto blijven zitten en van een afstandje gekeken.
Hoe lief het beertje er ook uitziet (Nora kan volgens mij de hele dag wel blijven kijken), we moeten weer verder. Volgende stop, is een korte stop bij een supermarkt in Port Alberni, dat moet ook gebeuren, even vers brood halen, en wat drinken.
Als de boodschappen weer binnen zijn, weer verder; volgende stop Cathedral Grove in MacMillan Provincial Park. Een oud stuk bos met metershoge bomen, sommigen wel 800 jaar oud en met een omtrek van 9 meter! Zeer indrukwekkend! Hier hebben we even door het bos over de paden gewandeld.
Als volgende stop hadden we Nanaimo opgeschreven en wel Georgia Park, dit stond in onze informatie van de touroperator en klonk wel interessant. De omschrijving waar het was, was niet over-duidelijk, en we hebben ons best gedaan om het te vinden, en vonden ook wel een parkje op die plek, maar of het ook het Georgia Park is geweest weten we nog steeds niet; de dingen die er te zien zouden moeten zijn hebben we niet gezien in ieder geval. Niet te veel tijd meer besteed aan zoeken.
Als volgende doel hadden we (ook uit info van touroperator) Petroglyph Park, een park met 1000 jaar oude rotstekeningen, maar wederom was de omschrijving zo onduidelijk, dat we er waarschijnlijk gewoon voorbij zijn gereden, of er niet eens in de buurt zijn geweest. Er stond zelfs te weinig info om echt op zoek te gaan. Wij hadden verwacht dat het vanaf de snelweg duidelijk aangegeven zou staan, maar niets van dat...
En om de derde 'strike' dan ook maar meteen te krijgen, we hadden ook nog Ladysmith, Arboretum op ons lijstje staan (een verzameling van uitheemse bomen), maar ook deze was zo slecht beschreven dat we hem niet hebben kunnen vinden. Waarschijnlijk moest het boekje naar de drukker, en hebben ze bij de touroperator de laatste beschrijvingen een beetje afgeraffeld ofzo?
Gelukkig hadden we nog wel andere dingen op onze lijst staan, dus ons vervelen hoefden we toch niet. Wat ons dus als volgende wel gelukt is, is het vinden van het plaatsje Chemainus. In dit plaatsje heeft men in de jaren 80 muurschilderingen aan laten brengen om het dorpje nieuw leven in te blazen. Wat blijkbaar ook nog gelukt is ook. We hebben hier even rondgelopen en de muurschilderingen bewonderd.
Na Chemainus zijn we nog even naar Duncan geweest, in dit plaatsje dachten ze, wat ze in Chemainus kunnen, kunnen wij ook. En zij hebben kunstenaars totempalen laten maken, en deze door de straten verspreid opgesteld staan. Hier ook even rondgekeken, maar eerlijk gezegd, de muurschilderingen leveren toch meer variatie op.
Hierna is het eigenlijk al wel weer diep in de middag, en moeten we toch al richting hotel zien te komen. Dat doen we dan ook maar. Het laatste stukje naar Victoria valt vanuit Duncan wel mee, nog maar zo'n 80 kilometer. Ondertussen zijn we vandaag over de 5000 gereden kilometers tijdens de vakantie gegaan! Da's best aardig, nietwaar?
Bij het inchecken in het hotel, horen we dat ze een gratis shuttle-dienst hebben naar het centrum van de stad, dus daar maken we meteen gebruik van wanneer we willen gaan eten. We worden afgezet bij een leuk restaurant, en vandaag hebben we geen zin om uren rond te lopen en te kiezen welk restaurant het wordt, dus snel naar binnen en hier moet wel iets lekkers te krijgen zijn. En gelukkig, het was er zeer goed eten! Heel andere kost dan gisteren...
We lopen het stukje terug naar het hotel, want het leek toch niet zo ver te zijn toen we weggebracht werden, en dat was dus ook zo.
Het eerste wat we gezien hebben van Victoria bevalt ons wel, ziet er mooi uit, veel grote gebouwen, veel winkels, eigenlijk heel anders dan we hier de afgelopen weken gezien hebben; ziet er zelfs anders uit dan Vancouver (misschien wel leuker?!). Morgen zullen we het hier eens verder gaan verkennen.
Tofino II (0km)
En het is eindelijk zo ver: de vermoeidheid slaat genadeloos toe. Gisterenavond was Nora even op bed gaan liggen terwijl ik bezig was met de reisblog. Onder het mom van 'ik ga even onder de dekens liggen, maar ik ga echt nog niet slapen hoor!'. En binnen de kortste keren zag ik Nora toch al in een vrij diepe slaap. Daarna ook niet echt meer goed wakker te krijgen.
Vanmorgen maar wat langer blijven liggen om iets van de vermoeidheid kwijt te raken; het is tenslotte zondag, dan zijn we sowieso gewend om uit te slapen!
Vandaag dus om 10:30u pas op pad gegaan, gewoon schandalig eigenlijk, maar goed, zoals gezegd het was noodzakelijk. Vandaag staat nog een dagje 'rest' van Pacific Rim NP op het programma. Als eerste Radar Hill, een viewpoint waar tijdens de koude oorlog een radar installatie gestaan heeft. Helaas niet veel te zien vanaf het viewpoint, veel bomen, en beetje mistig. Ook de regen helpt deze ochtend niet mee om het zicht wat te verfraaien.
We proberen maar iets toepasselijkers als tweede stop, Schooner Trail, een 1km wandeling door een REGENwoud. Het pad bestaat voornamelijk uit trapjes en planken, het is al-met-al een zeer boeiende, mooie omgeving om in te lopen. Die ene kilometer doen we iets langer over dan over een normale kilometer, voornamelijk door het voorzichtig lopen op de planken, rondkijken en foto's/video's maken.
Het pad komt uit eindelijk uit op het strand, dus een korte strandwandeling wordt er natuurlijk ook weer aan vast geplakt. Gelukkig is het inmiddels droog geworden. Dat merken we eigenlijk pas op het strand, want in het woud druppelt het nog steeds vanaf de bomen. Na de strandwandeling weer dezelfde route terug, maar dat is geen straf, want mooi blijft het!
Hierna nog maar een trail proberen, deze keer de Rainforest Trail, dit keer een 1km rondje. Ook deze hebben we met succes volbracht. Wederom prachtige omgeving, veel gelijkenissen met de vorige omgeving, dat wel.
Iets verderop ligt nog een trail, en uit de omschrijving lijken we op te kunnen maken dat deze wat anders is dan die we tot nu toe gedaan hebben. Dus op naar de Bog Trail; een rondje van maar liefst 0,8km. En inderdaad is de omgeving een stuk anders, we lezen in de omschrijving dat dit komt omdat dit stuk zo'n 300cm water per jaar krijgt, en daardoor de bomen maar een paar meter hoog groeien. De grond ziet er ook zeer drassig uit, we lopen ook niet op de grond zelf, er is hier ook weer een planken-pad neergezet; ze houden de timmermannen hier in ieder geval wel aan het werk, en zo krijgen ze het hout wat ze hebben wel op ook! Wederom een mooie omgeving in ieder geval.
Na de Bog Trail hebben we Pacific Rim NP wel zo'n beetje gezien (vinden we), en besluiten we om even door te rijden naar Ucluelet, een plaatsje zo'n 42 kilometer van Tofino; dat schat ik zo, want vanmorgen was er een marathon met start in Tofino en finish in Ucluelet.
Om ons niet te vervelen in Ucluelet, hebben ze daar wat trails uitgezet. Wij kiezen voor de Wild Pacific Trail, een rondje van 2,6km langs de kustlijn, met panoramische uitzichtpunten en een vuurtorentje op de route. Veel steile paden en inmiddels was de temperatuur al wat gestegen, terwijl wij wel op fris weer hadden gerekend, en dus een trui aan hadden en een windjack. Pittige wandeling voor ons dus. Mijn jack ligt nu nog op de hotelkamer uit te stomen.
Na het volbrengen van deze wandeling zijn we nog heel even naar het haventje van Ucluelet gereden om daar even te kijken, maar dat was niet echt spannend. We zijn daarna weer teruggereden naar het hotel.
Vanavond hebben we even gegeten hier in de pub bij het hotel, we hadden geen zin om weer op zoek te gaan naar een restaurant, dus dachten lekker makkelijk hier om de hoek. Viel wat tegen, maar ja, de magen zijn in ieder geval weer gevuld. Op het kleine stukje terug naar de kamer kwamen we nog 'semi'-wildlife tegen, namelijk een wasbeer, die uit het vuilnis van het restaurant aan het eten was.
Net al weer de plannen voor morgen in elkaar gezet; op weg naar Victoria! Onderweg weer vanalles te zien, nog even ergens energie zien te vinden, we moeten nog even doorg...aa...n..........
Tofino (0km)
9 juni 2012, die datum staat al even in onze agenda; op deze datum gaan we op Whale Watching! We zijn al heel de vakantie bezig met e-mail contact met de organisator, want deze tocht is via de touroperator geboekt, en toen we in Nederland waren konden ze geen tijd aangeven, maar die zou op de vouchers staan. Toen we hier aankwamen stond op de vouchers geen datum of tijd, maar dat ze een bepaalde periode geldig zouden zijn. Dus na veel op en neer gemail, blijkt dat er wel een reservering voor ons is gemaakt, maar om 13:30u, terwijl wij het veel fijner vinden om een ochtend-tocht te doen, ivm andere plannen op de dag. Dit blijkt niet meer mogelijk te zijn, de enige mogelijkheid is om in de ochtend te komen kijken of er plekken vrij zijn gekomen. Dus dat betekent, dat we deze ochtend om 9:30u in ieder geval op de stoep staan bij de organisator. Helaas, geen plaats in de ochtend. Nu moeten we dus de ochtend op zien te vullen.
We zijn dus alvast maar begonnen aan een stukje Pacific Rim NP, het eerste strand, Long Beach. Vandaag is het nog 'mooi/droog' weer, en morgen is de kans groter dat het gaat regenen, dus dan hebben we dat in ieder geval op een mooie manier kunnen zien. We zijn er heen gereden en hebben er weer een heerlijke strandwandeling gemaakt.
Na onze strandwandeling hebben we nog tijd om de volgende trail te doen in het NP, en wel de Combers Beach trail. Een trail van maar liefst 500m enkele reis! De trails zijn in dit NP, allemaal nogal aan de korte kant hebben we op de kaart van het park gezien; wil wel weer zeggen dat we niks over hoeven te slaan... De Combers Beach trail loopt door een regenwoud, en komt uit op het strand. Mooi om zo door het groen richting het strand te lopen; aan het einde van het groen zijn de bomen wel duidelijk aangetast door het zoute water/lucht.
Na de wandeling zijn we even terug gegaan naar het hotel om even wat te eten, en ons klaar te maken voor ons grote avontuur. Maar een lichte lunch, want we weten niet wat het bootje gaat doen natuurlijk, en Nora heeft het niet zo op bootjes. En eerlijk gezegd, heb ik niet al te veel ervaring met kleine bootjes, dus weet ik niet of ik er last van ga krijgen als het er ruw aan toe zal gaan, we zullen zien.
Om 13:15 melden we ons bij het bootje en niet veel later mogen we instappen.
Voor we vertrekken worden we nog gewaarschuwd dat de zee vandaag wat ruw is, en dat het een flinke zit kan worden! Er zijn vanmorgen 2 walvissen gesignaleerd op iets meer dan een uur varen. Dus dat beloofd wat, de schrik zit er al een beetje in, want dat is nogal een poos. Gelukkig begint het allemaal vrij rustig, gewoon een boottochtje, niks aan de hand. We komen eerst nog langs een adelaars-nest, de boot wordt heel even stilgelegd, en vrij snel weer verder.
Onderweg wordt van alles verteld over de omgeving, alleen hebben wij daar helaas niks van verstaan, omdat wij achterop het schip zaten, en meer motorgeluid hoorden, dan speakergeluid.
Het varen ging redelijk rustig, tot op een gegeven moment de golven maar groter bleven worden. Het water kwam met volle bakken naar binnen gesproeid. Er waren steeds meer mensen die binnen gingen zitten, maar wij bleven buiten; Nora voelde zich hier iets beter, het idee van iets meer frisse lucht en vrije beweging was toch belangrijker dan droog blijven. Na iets meer dan een uur varen, waarvan meer dan een kwartier door enorm ruig water, waren we in het gebied waar een paar walvissen moesten verblijven.
Er dobberden nog wat andere bootjes die aan het Whale Watchen waren, dus er moest inderdaad wel iets in de buurt liggen. En op een gegeven moment, inderdaad, een walvis! Althans, sommigen zagen iets. Het duurde even voordat ik eigenlijk iets gezien had. Uiteindelijk heb ik inderdaad een paar keer 'iets' gezien, een pufje uit een spuitgat, en een stukje rug... (graag geen grappen in de orde van: 'met een spiegel boven je bad, zie je dat ook!'). Ik heb zo staan te turen om toch eens iets te zien dat ik niet eens gefocust ben geweest op het foto's maken (wel 2 foto's gemaakt met stukje walvisrug), en video hebben we nog niet bekeken, maar Nora denkt dat daar al helemaal niets op staat. Nou moet ik zeggen, Nora had het ook wel heel zwaar op dat moment met het 'boten', het varen was één, maar het 'stilliggen' is ook niet niks!
We hebben ongeveer een minuutje of 20 rondgedobberd om te kijken of we de walvissen zagen, maar ze kwamen telkens maar een paar seconden boven, en doken weer voor een paar minuten onder. Uiteindelijk hebben de Whale watchers het opgegeven en voeren we weg. We dachten (/hoopten) dat we weer teruggingen, echter bleek dat we nog even zeeleeuwen gingen kijken op een andere locatie. De zee was nog ruiger op dat stuk; heel fijn dus om er nog een kwartiertje extra aan te plakken! We waren even in verwarring omdat we natuurlijk de omroeper niet hadden kunnen verstaan.
Na de zeeleeuwen, waar ik niet eens zo'n trek meer in had om foto's van te maken, want ik wilde liever Nora supporten om de ruige zee te doorstaan, zijn we dan toch eindelijk teruggevaren naar het beginpunt. Op de terugreis nog een paar keer een mooie golf over de zijkant van de boot recht over ons heengekregen, dus (vooral Nora) ook nog flink nat geworden, alsof we het nog niet koud genoeg hadden!
Conclusie van dit barre tochtje....het was niet helemaal wat we er van gehoopt hadden. We weten natuurlijk dat het allemaal natuur is, en dat je dat niet kunt leiden. Het had zomaar gekund dat er wel walvissen aan het oppervlak hadden liggen blijven drijven, maar zoals wij het nu hebben meegemaakt, was het ons die barre boottocht niet waard: 2 pufjes, en 3 keer een stukje rug! We hadden gehoopt sensationelere verhalen te hebben, over orka's en walvissen die we mooi hadden kunnen bekijken, maar dit was niks van dat. Op onze ferry-tocht hebben we nog meer gezien, en zelfs minder hoeven AFzien...
Gelukkig hangt het slagen/succes/plezier/genot van deze vakantie zéker niet af van deze ene Whale Watching, maar het was vooraf wel één van de hoogtepunten waarnaar we uit hebben gekeken.
Na de barre tocht zijn we snel naar het hotel gegaan om droge kleren aan te trekken en even op te warmen. Hierna even het dorpje ingelopen om te eten; dit keer zijn we uitgekomen bij een leuk restaurantje waar het voor de verandering eens druk was. Hebben er lekker gegeten, en we hadden een mooi tafeltje vlakbij het haardvuur, dat was wel lekker na al die kou van de middag.
Na het eten nog even een wandelingetje door het dorpje om wat foto's te maken. En om toch nog even een toetje te hebben, voor het eerst deze vakantie een ijsje gehaald!
Dat ging er wel in...normaal gebeurt dat veel vaker op vakantie, maar dit was, ongelofelijk, de eerste keer van deze vakantie. Kan misschien te maken hebben met het weer?!
Campbell River - Tofino (270km)
De route van vandaag loopt eerst een stuk Zuid-Oostelijk langs de Nood-kust van Vancouver Island, en op een gegeven moment gaan we als het ware naar het Zuiden van het eiland, naar de kant van de Grote Oceaan.
We beginnen de dag met het bekijken van Campbell River, waar we overnacht hebben. Gisteren zijn we daar weer eens niet aan toe gekomen. We nemen een kijkje bij de haven, en wandelen wat in de omgeving van de pier.
Na een minuutje of 45 hebben we dit ook wel weer gezien en besluiten aan onze route te beginnen.
Op de route liggen zoals gebruikelijk de nodige stops. De eerste van vandaag is Miracle Beach, het tweede deel van de naam laat weinig ruimte voor verrassingen, een strand dus. Even lekker gelopen op het strand, een stukje aangenamer dan het strand van gisteren: betere temperatuur, en nagenoeg geen wind. Heerlijk!
De volgende stop op de route is Cumberland, een klein dorpje waar we even rondwandelen in de straatjes, er staan wat oude gebouwtjes, en er zijn wat winkeltjes die er wel grappig uitzien, maar waar totaal niets van onze gading bijzit om te shoppen.
Hierna rijden we weer verder naar Qualicum Beach, wederom een strand; we hebben de smaak te pakken. Eerst even op een picnic-bankje onze lunch genuttigd....brrrr....dat was nog aardig koud! Hier wel een stevig (en koud) windje, en een bankje uit de zon gekozen ivm...tja... de zon...en verbranden enzo... Na het lunchen, nog maar eens een strandwandelingetje gedaan, en o.a. wat krabbetjes gespot; is tenslotte ook wildlife, nietwaar?!
De stops hadden we vandaag wat op ons gemak gedaan, en we hebben niet echt op de tijd gelet, dus we begonnen al aardig in de middag te geraken, als we bekeken welke afstand we nog moesten afleggen. Het eerste gedeelte was voornamelijk snelweg geweest, maar we hadden het vermoeden dat er nog veel niet-snelweg en slingerweg aan zou komen in de het laatste gedeelte, en daar gaat natuurlijk wat meer tijd in zitten.
Dus het laatste stuk maar wat meer geconcentreerd op het reizen dan op het bezichtigen. Het is ook de route die we over een paar dagen weer terug moeten nemen om naar de volgende bestemming te komen, dus dan kunnen we de stops alsnog inplannen. Het tweede deel van de reis was inderdaad ook een stuk meer bergachtig en kronkelig.
Uiteindelijk het hotel toch veilig en redelijk op tijd bereikt. Na het inchecken en beetje uitpakken van de spullen, want we zitten hier maar liefst drie dagen, zijn we even wezen eten. Het kan misschien aan ons liggen, maar toch vinden wij het iedere dag weer moeilijk om een leuk restaurant te vinden om te gaan eten: of er is bijna geen restaurant te vinden in het dorpje, of het is bijna allemaal gesloten, of....noem maar op, het is altijd moeilijk...toch missen we het zelf koken stiekem wel een beetje; lekker makkelijk!
Vandaag zijn we 5 jaar getrouwd, om dit toch een beetje te vieren, hebben we vanmiddag in de supermarkt maar iets lekkers gehaald; uit eten is niet zo speciaal op het moment; doen we iedere dag, en zo hebben we toch een klein feestje samen! Iedereen bedankt voor de felicitaties!
Port Hardy - Campbell River (233km)
Weer een nieuwe dag met nieuwe plannen. Vannacht in het donker aangekomen in Port Hardy, dus eerst maar eens het centrum(pje) bekiijken. We rijden dus eerst naar downtown en dat stelt eigenlijk niet veel voor, zoals we eigenlijk vaker hebben gemerkt tijdens de vakantie. We zien wel dat we meteen aan de kust zitten, dus maar snel even richting het water lopen, want da's natuurlijk altijd leuk. En vooral hier blijkt het leuk te zijn, want binnen de kortste keren hebben we al een stuk of 10 arenden voorbij zien komen, we kunnen haast niet stoppen met kijken.
Uiteindelijk moeten we natuurlijk toch verder, en we lopen even binnen bij het visitors center. Hier krijgen we nog wat tips, o.a. nog een ander stukje kust waar we ook even een kijkje kunnen nemen. Dat doen we dan ook als volgende stop.
De kust waar we nu zijn is een zandstrand, in tegenstelling tot waar we eerder waren, dat was alleen een paadje langs een keienstrand. Op het zandstrand dus nog even een wandelingetje gemaakt, en even lekker uitgewaaid; toch wel wat frisjes, dus vrij snel weer terug de warme auto in, op weg naar de volgende stop.
Volgende stop is de Quatse River Fish Hatchery, hopelijk deze keer wat meer geluk dan bij de laatste fish hatchery die we bezochten. En inderdaad, hier wel wat meer te zien, een kleine tentoonstelling en een kleine rondleiding. We krijgen uitleg over de zalmen, en hoe ze gekweekt worden, van eitje, tot visje en zien ook een bak vol eitjes, en visjes in diverse stadia. Ook een "bakje" met zo'n 30.000 visjes! Leuk om eens te zien!
Na de zalmenkwekerij komen we op de route nog een dorpje tegen, Port McNeill waar ze de grootste "knoest" ter wereld hebben liggen, dus die ook maar even bekeken, en als we dan toch in het dorpje zijn, even naar de supermarkt, en snel even de tank maar weer eens volgooien.
Na Port McNeill volgt er een klein stukje rijden, naar Telegraph Cove, een oud dorpje, dat nu meer een toeristenoord is geworden, van waaruit o.a. berenexcursies en orka-excursies geboekt kunnen worden. Als we aan komen rijden zitten we nog even te twijfelen of we misschien een excursie zullen boeken, maar de keuze is snel gemaakt voor ons, want vandaag vertrekken er geen excursies, waarschijnlijk de rustige periode....er is ook weer bijna niemand in het dorpje te bekennen. Het dorpje ziet er overigens wel leuk uit, met de oude gebouwtjes op palen, en een haventje.
Op weg naar Telegraph Cove waren we langs een hele grote "hout-verwerkings-site" gereden, en we moesten langs dezelfde weg terug, dus hadden we ons voorgenomen om hier op de terugweg even te stoppen om te kijken. Ik dacht dat ik dit zo erg nerd-ig interessant vond, maar Nora stond ook volop te genieten van het kijken naar al die zware machines die in de weer waren met boomstammen hijsen, slepen en droppen. Ze waren daar aan de slag met bootjes, soort vorkheftruks, treinen, shredders en vele andere machines; mijn Caterpillar hart ging er gewoon sneller van kloppen, hahaha!
Na het bewonderen van al die bedrijvigheid met al dat hout, moesten we eigenlijk het grootste gedeelte van de kilometers van de dag nog maken, dus deze hebben we daarna maar zonder al te veel stops gedaan, alleen de nodige rustpauzes, maar geen bezienswaardigheden. Onderweg nog wel eventjes een zwarte beer tegengekomen die vlakbij de weg aan het rondneuzen was, daar stoppen wij natuurlijk wél even voor!
In Campbell River aangekomen, ingecheckt en daarna even een klein stukje door het dorp heengelopen en wat gegeten.
Nu een beetje op de hotelkamer hangen, Nora is het verslagje van gisteren in elkaar aan het zetten, en ik dit verslagje, en ondertussen staat de tv aan. Tjonge, al lang niet meer echt naar tv gekeken! Laten we zeggen dat dat in ieder geval een goed teken is!
Prince Rupert-Port Hardy (503 km)
Vandaag extra vroeg opgestaan, want we gaan met BC Ferries de Inside Passage bevaren van Prince Rupert naar Port Hardy! Snel uitgecheckt bij het hotel en op naar de ferry terminal. Gelukkig is het weer best goed; onbewolkt, droog en zonnig . Wij hadden verwacht dat het hier erg druk zou zijn met auto's en passagiers die klaarstaan om op de boot te gaan, aangezien in alle brochures staat omschreven dat je deze overtocht maanden voor vertrek dient te boeken. Dit is echter niet het geval. Slechts een paar auto's en dat is het! Wij kunnen dus al snel met de auto de boot inrijden. Eerst hebben we de boot verkend, want het is nogal een grote boot. Er kunnen totaal 600 passagiers en 130 auto's aan boord. Er zijn meerdere ruimtes waar je op relaxstoelen bij de panoramaramen van het uitzicht kunt genieten. Ook zijn er o.a. twee restaurants, een souvenirshop en een bioscoop op de boot. Na twee mooie zitplaatsen gevonden te hebben was het inmiddels 07:30 uur, tijd om te vertrekken! Zoals we al eerder hadden opgemerkt is het zeer rustig op de boot, wij schatten dat er ongeveer 50 mensen aan boord zijn, alle rust en ruimte dus! Even buiten op het dek gekeken terwijl we de haven verlaten en daarna weer even lekker zitten. Volgens de reisinformatie die we aan boord hebben gekregen zijn er onderweg enkele bezienswaardigheden (vuurtorens/uitzichten/gebouwtjes), die de kapitein zal omroepen als we er langs varen. De eerste bezienswaardigheid is het Grenville Channel. Dit is een kanaal van 70 kilometer lang en tevens het smalste stuk van de Inside Passage (427 meter breed), omgeven door hoge bergen met bossen. Het is inderdaad een mooi uitzicht en je kunt mooi alle watervalletjes op de bergen langs de kant zien terwijl we er langs varen. Helaas is het alleen maar mogelijk om aan de zijkanten van de boot in relaxstoelen te zitten of op het dek te gaan staan, dit is niet mogelijk aan de voorkant van het schip. Je kunt hier alleen komen als je tegen een toeslag tickets koopt voor een speciale lounge, die de hele voorkant van het schip beslaat. Jammer genoeg dus geen foto's of film die een overzicht geven van de breedte van de passage, alleen maar materiaal vanaf de zijkanten en achterkant van het schip. Maar ook heel mooi! Na de passage wordt het kanaal een stuk breder en gedurende de rest van de 15 uur durende overtocht zien we onderweg vooral op afstand veel bergen, kleine eilandjes, vuurtorentjes en boten die voorbij komen varen. Het Grenville Channel is wel echt het spectaculairste gedeelte van de overtocht, de overige bezienswaardigheden worden grootser aangekondigd dan ze in werkelijkheid zijn. De bezienswaardigheden zijn o.a.: Butedale (resten van een voormalig dorpje met visconservenfabriek), Swanson Bay (een overgebleven schoorsteen van een sulfietpulpfabriek), Boat Bluff (vuurtoren), Bella Bella (een bewoond vissersdorpje), en Namu (een baai die bekend staat om de sterke wervelwinden in de herfst en waar tevens resten van een visconservenfabriek te zien zijn). Van sommige bezienswaardigheden is zo goed als niets meer over. Gedurende de meeste tijd van de overtocht blijven wij in onze relaxstoelen zitten, vanwaar je alles mooi kunt zien. Bij de bezienswaardigheden en soms tussendoor gaan wij even het dek op om te kijken en foto's te maken en te filmen. Het waait echter ontzettend hard, dus je moet echte zeebenen hebben om stil te kunnen blijven staan. Vooral op twee stukken van de tocht, wanneer het water eigenlijk een open verbinding is met de Grote Oceaan, dan gaat het er zeker ruig aan toe! De overtocht was een mooie ervaring, maar 15 uur op een boot zijn wij niet gewend en is eigenlijk ook niet aan ons besteed. Wel hele mooie en weidse uitzichten gehad en een hele ervaring rijker, maar wat vooral ook indrukwekkend was zijn de walvissen en orka's die we hebben gezien! We hebben twee keer een groepje walvissen gezien en één keer een groepje orka's! Helaas uiteraard op ruime afstand van de boot en bijna niet op film of foto vast te leggen, omdat ze zich meer onder dan boven water bevinden, je moet maar net op het juiste moment de focus op de juiste plaats hebben. Vooral van de orka's zie je eigenlijk alleen maar het zwarte puntje van de staart. Maar we hebben het wel kunnen zien, echt heel gaaf! Ook hebben we twee keer een zeehond gezien en een aantal zeearenden. Dit gaan we niet vergeten! Mooi op schema komt de boot om 22:30 uur in de haven van Port Hardy aan. Eerst even gewacht tot we toestemming hadden om van de boot af te kunnen rijden en daarna naar het hotel gereden, dat op ongeveer 10 minuten van de haven ligt. Hier snel ingecheckt en alle apparatuur aan de opladers gekoppeld. Het Port Hardy Inn is wel echt een hotel in de categorie ‘zeer vergane glorie', maar op dit moment hebben we vooral een bed nodig, we zijn behoorlijk gebroken van deze lange dag! Morgenochtend maar even de nieuwe dagplanning maken, nu snel slapen!
En dan nog de foto's:
