Smithers - Prince Rupert (350km)

Vandaag geen uitgebreide reisblog van de dag, maar een simpele opsomming van de activiteiten en toch nog wat foto's. Dit heeft een reden; we moeten morgen heel vroeg op! We moeten morgen namelijk met de boot! We gaan de Inside Passage varen; een boottocht van 15 uur (440 km) van Prince Rupert naar Port Hardy, en we moeten om 6:00u inchecken. Om het inchecken wat in te korten hebben we vanavond al onze voucher omgeruild voor boardingpasses, dus zijn we morgen sneller aan boord.
Vandaag om 8:00u op pad gegaan en voor een rit van 350 km van Smithers naar Prince Rupert, met als stops:
- Twin Falls: watervallen in Smithers, in de ochtend, na een korte steile wandeling mooi uitzicht op de watervallen deels nog met sneeuw erbij, met nog veel mist tussen de bergen.

- Indianendorpjes: op de route ligt een aantal dorpjes waarvan de bevolking voornamelijk bestaat uit indianen of "First nations" zoals men hen hier vaak aanduidt. We hebben een aantal van deze dorpjes bezocht, o.a. Hazelton en Gitwangak, waar ook een rijtje totempalen staat, en een kerkje.

- Port Edward: hier zijn wij naar North Pacific Cannery Village And Museum geweest, een oude zalm conservenfabriek. Erg mooi om deze oude gebouwtjes, machines en attributen te zien, alhoewel veel wel in hele slechte staat verkeerde.

Onderweg naar Port Edward zagen we vlak langs de weg een adelaar zitten die daarna in een boom ging zitten. Mooi om te zien! Nog heel snel even wat foto's en video gescoord en toen snel weer verder. Het laatste stuk van de route naar Prince Rupert verandert de omgeving weer wat. Er zijn veel hoge, besneeuwde bergtoppen, grote bossen langs de weg, rivieren en meertjes. Erg veel groen. Verder is er weinig verkeer onderweg.
- Prince Rupert, onze eindbestemming voor vandaag. We hebben hier ingecheckt in het hotel, boardingpasses gehaald, even naar supermarkt, en wat in de haven gegeten. De haven was niet zo bruisend en levendig als volgens onze reisinformatie zou zijn, en helaas hier ook "alleen maar" één arend gezien en niet bergen wildlife zoals aangegeven. Nu dit reisblogje en de foto's, en zometeen vroeg gaan slapen! Hopelijk hebben we morgen tijdens de boottocht beter weer dan vandaag; het is vandaag niet droog geweest, heeft de hele dag keihard geregend en het was daarbij ook nog mistig en alle wolken bleven tussen de bergen hangen. Zeer weinig uitzicht dus en slecht fotoweer. Morgen moet het echt beter zijn, want we hopen vanaf de boot toch mooie uitzichten op bergen te hebben en met veel geluk misschien zelfs wat wildlife te zien!

Morgen waarschijnlijk helemaal geen verslag, want we komen pas rond 22:30u aan met de boot, en eer dat we dan in het hotel zijn, en uitgepakt zijn...is het al wel heel laat...

Prince George - Smithers (375km)

Het was weer moeilijk plannen voor vandaag. We wilden een kijkje gaan nemen in het "Railway & Forestry Museum" in Prince George, maar ook onderweg naar Smithers en in Smithers wat dingen gaan zien. Het museum was pas om 10:00u open, dus eerst van tevoren maar even boodschappen gedaan, en naar een parkje boven op een heuvel gereden, waar volgens het visitors center een mooi panorama van de stad te zien was; dat zou ook zo zijn als er geen bomen voor zouden staan... Wel een vosje gezien overigens. Verder als uitzichtpunt viel het dus wat tegen.
Inmiddels was het wel tegen 10:00u gelopen, dus konden we naar het museum vertrekken. Hier hebben we ongeveer tot 11:30u tussen de oude treinen en treinstellen rondgelopen. Er waren ook wat oude gebouwtjes ingericht zoals vroeger; vonden we wel grappig om allemaal eens te zien.

Maar na zo'n 1,5 hadden we het wel gezien, en meer tijd hadden we toch niet, want 375 km is niet in een uurtje gebeurd!
We zijn dus vertrokken richting Smithers. Op de weg hiernaartoe komen we door Vanderhoof, en hier is een vogelreservaat, waar we ook even een kijkje wilden nemen. In de boekjes hadden we gelezen dat hier zo'n 50.000 vogels verblijven, dus dat beloofde wat. Uiteindelijk 3 vogels gespot! En wat meeuwen op de weg er naartoe. En de vogels die we zagen, die zien we de hele vakantie al overal rondhuppelen en vliegen, dus niets bijzonders eigenlijk.

Nog een klein stukje gewandeld daar om nog even de benen te strekken voor de rest van rit, maar daarna toch weer echt verder.
Onderweg komen we nog heel vaak stapels hout en houtfabrieken tegen, de hele omgeving lijkt hier wel van te leven. Af en toe als we uitstappen om er een foto van te maken, dan ruiken we ook meteen het vers gezaagde hout!

We hadden nog een stop gepland bij Fraser Lake, maar als we er langs rijden zien we dat het niet al te veel voorstelt, en we besluiten om kilometers te maken en door te rijden. Onder het rijden ziet Nora iets in de verte in het groen zitten, ik vang er ook nog een glimp van op: een zwart vlekje. Het lijkt op een kat of iets dergelijks. Volgens Nora is het een zwart beertje, ik houd het erop dat het een grote kans is, dat het gewoon een kat is. We besluiten om even om te keren en er nog een keer langs te rijden, en even te proberen te stoppen. En inderdaad, stilstaand en met flinke zoom van de videocamera is duidelijk te zien dat het om een piepklein zwart beertje gaat! Geen moederbeer in de buurt te zien, zou het een weesje zijn?
Maar blijkbaar spot Nora dus zwarte beertjes met 100 kilometer per uur op 200 meter afstand, maar als mijn cola-glas STILSTAAT en leeg is op 1,5 meter afstand........... (en hier krijg ik zometeen een klap voor om mijn oren!)
Bij Houston stoppen we ook nog even om te tanken (we did NOT have a problem...!), en bij het visitors center waar we toevallig langs komen, zien we ook nog 's werelds grootste vishengel staan, dus da's nog mooi meegenomen ook!

Daarna toch weer in één ruk door naar Smithers. De omgeving waar we doorrijden, is inmiddels weer veranderd, en lijkt nu meer op alpenweide met gele bloemetjes.
We hadden nog wat dingen gepland om eventueel in Smithers te gaan zien vandaag, maar gezien de aankomsttijd is dat niet echt meer te doen. Misschien morgen, alhoewel het morgen ook weer veel kilometers zijn, en voor wat we snel gezien hebben, de belangrijkste bezichtiging is in de plaats van aankomst. Dus daar moeten we dan op tijd zijn. Zometeen gaan we ons daar maar weer eens in verdiepen! Het wordt eens tijd voor vakantie, want dit is toch wel vermoeiend hoor!

108 Mile Ranch-Prince George (320km)

Vanochtend weer vroeg opgestaan en daarna gaan ontbijten in het hotel. Jawel, dit is namelijk het enige hotel tijdens de rondreis waarbij het ontbijt is inbegrepen, dus daar gaan we van genieten! De andere dagen ontbijten we steeds snel op de kamer met onze eigen heerlijke ontbijtspulletjes die we steeds in de supermarkt kopen; net zo lekker en scheelt ook tijd, zodat we steeds snel weer op pad kunnen gaan! Als we in de ontbijtruimte aankomen is het al behoorlijk druk (zeker voor zondagochtend 07:30 uur), met een hele groep golfers. We zitten namelijk in een golfhotel met een eigen golfbaan. Na het ontbijt nog even een skype-sessie gedaan met beide families van het thuisfront; altijd goed om elkaar weer te zien (al is het via de webcam) en te spreken. Daarna alle spullen weer in de auto geladen, nog even snel bij het kleine vliegveldje tegenover het hotel gekeken en onze route vervolgd met Prince George als bestemming voor vandaag. De eerste snelle stop is bij Lac La Hache, een meer dat op onze route ligt en waar we even heel snel foto's hebben gemaakt.

Vervolgens op naar het stadje Williams Lake, waar de volgende stop is gepland. Gezien de plaatsnaam is hier uiteraard ook een meer, dat we vanaf de weg hebben zien liggen. Op het moment dat wij op de parkeerplaats staan om op de informatieborden te kijken wat we kunnen gaan doen komen er in een razende vaart twee arenden in duikvlucht overgevlogen, waarschijnlijk op jacht naar hun prooi, gaaf! Jammer dat het zo snel ging dat we niet eens de camera's konden pakken, maar we hebben het in ieder geval kunnen zien! In het stadje zijn verder niet veel bezienswaardigheden, dus zijn we even door wat straten gereden om toch een indruk van het (industrie)stadje te krijgen, altijd leuk. Onderweg nog even getankt bij een nogal vervallen benzinestation, aangezien de borden langs de weg aangeven dat er de komende tig kilometers geen benzinestations meer zijn en wij nogal wat kilometers vreten.

Daarna staat als bezienswaardigheid in onze reisinformatie Fort Alexandria Monument aangegeven; de laatste post die in 1821 door de North West Company in de Rockies werd opgericht en tevens het meest zuidelijke punt op de tocht van Alexander Mackenzie (ontdekkingsreiziger) over de Fraser rivier in 1793. Achteraf gezien stond er als monument een bergje stenen met hierop een klein informatiebordje en dat was het, viel dus eigenlijk wat tegen. Ernaast stond een oud houten cafeetje dat eigenlijk leuker was om te fotograferen!

Onze route vandaag gaat door een gebied dat The Gold Rush Trail heet; een gebied waar vroeger veel goudzoekers waren. Hier waren onze verwachtingen nogal hoog van en wij hadden gehoopt op veel mooie oude stadjes met houten saloons en cowboyachtige taferelen om rond te kijken en mooie foto's te scoren. Helaas blijkt hier niets van waar te zijn; de hele route is één lange rechte weg met af en toe een dorpje dat eigenlijk alleen bestaat uit een paar huizen/winkels langs de weg, maar niets dat herinnert of lijkt op iets uit The Gold Rush periode en ook niets dat eigenlijk de moeite waard is om te stoppen. Er zijn vooral veel trailerparkjes en verder ook nogal wat kerken; in dit gebied lijkt men vrij streng gelovig te zijn. Goud vinden gaat vandaag dus zeker ook niet lukken! Ook is de natuur hier heel anders, vooral heuvelachtige gebieden en weilanden met boerderijtjes. De natuur is hier niet zo groots en overweldigend als we tot nu toe steeds hebben ervaren, dus helaas ook minder wildlife.

Gezien het weer nogal erg afwisselend is vandaag (zon/regen/warm/koud) en wij net rond lunchtijd een enorme hoosbui treffen beperken we ons tot een snelle picknick in de auto en gaan dan op weg naar Quesnel, een grote stad die vooral om de houtindustrie draait. Onderweg komen we al meerdere grote houtzagerijen tegen met enorme voorraden hout op het terrein.

Na een stop bij het visitors center (dat dus ook zelfs op zondag open is) hebben we de heritage corner bekeken; een straathoek met enkele gebouwen die herinneren aan de goudkoortsdagen en zijn we naar het Pinnacles Park gereden.


Na een wandeling die toch iets langer duurde dan wij gehoopt hadden hebben we een mooi uitzicht over enkele hoodoos; geologische rotsformaties.

Na de laatste 120 km voor vandaag te hebben gereden komen we aan in Prince George, onze eindbestemming voor vandaag, een industriestad met ongeveer 75.000 inwoners. Ook hier weer een stop gemaakt bij het visitors center en leuke tips voor bezienswaardigheden gekregen. Ons hotel zit midden in downtown, wij verwachtten dus nogal wat keus aan restaurantjes en veel bedrijvigheid in de omgeving. Niets is minder waar, ook in deze grote stad lijkt het uitgestorven, zie je niemand op straat en zijn er heel weinig restaurants. Toch een leuke bar gevonden waar we heerlijk hebben gegeten.

Al met al was vandaag eigenlijk de minst interessante dag van onze vakantie tot nu toe, en daardoor ook de minste dag qua foto-en filmscores. Maar dit hebben we ook weer meegemaakt en door dit soort afstanden te overbruggen komen we weer in nieuwe streken en gebieden waar we veel kunnen gaan ontdekken!

Clearwater - 108 Mile Ranch (185km)

Vanochtend wakker geworden in onze hut, tanden gepoetst met water uit een fles, en zo min mogelijk water gebruikt om te wassen, want wat een lucht! Je wordt er eerder viezer van dan schoner, hopen dat het in het nieuwe hotel allemaal weer normaal is en we de schade daar in kunnen halen.
Vandaag gaan we het Provincial Park Wells Gray bekijken. Voornamelijk de autoroute nemen, en viewpoints bekijken, en af en toe een korte wandeling hiernaartoe, alleen hele korte hike-jes vandaag: 10-15 min max.!
We rijden eerst tot het einde van de weg in het park, en gaan zo weer terug naar het begin van het park van viewpoint naar viewpoint. Als eerste Clearwater Lake, een groot meer, maar waar we maar een heel klein stukje van kunnen zien. Er is een viewpoint waar wel een groot deel van het meer te overzien is, maar dat komt niet door ons wandel-criterium van vandaag, zou een wandeling van minimaal 45 minuten betekenen, doen we dus niet.
Daarna weer verder naar het volgende punt Bailey's Chute, een waterval.
Volgende stop Ray Farm, een vervallen boerderijtje waar ooit blijkbaar iemand heeft geboerd. Nu dus totaal vervallen, en de resten staan leuk als afwisseling in het landschap, en geeft een leuk plaatje, maar bijster interessant is het niet. Toch een leuk wandelingetje (misschien iets boven ons criterium, maar ok, zien we door de vingers). Overigens krijgen we hier ook een vermoeden waarom het water in ons hotel zo stonk en raar smaakte. Er zit hier blijkbaar een bron, en bij Ray Farm zien we ook in een poeltje belletjes opborrelen, het water stroomt hier weg, maar er blijft ook allerlei neerslag achter, waaronder rood/bruin-spul. Op een bordje staat ook te lezen dat het water rijk is aan o.a. sodium, calcium, magnesium, IJZER, aluminium, zwavelzuur, etc. dus dat verklaart een hoop voor ons.

Van Ray Farm rijden we door naar The Mushbowl, een stukje stroomversnelling in de rivier, ook niet direct spectaculair, maar stond op de kaart, dus afvinken. Op weg hiernaartoe komen we nog even een beertje tegen die gezellig in de berm loopt te snoepen van de bloemetjes, natuurlijk camera's in de aanslag en schieten!



We zijn er nog niet voor 100% zeker van of het nu een zwarte beer is, of een grizzly, maar we neigen er toch naar dat het gaat om een grizzly. Da's wel handig dat we daar zo lang over doen om te weten te komen wat het nu eigenlijk is (NOT), want als je een beer tegenkomt in het bos, is je handelswijze afhankelijk van wat voor soort het is; als je aangevallen wordt bijvoorbeeld, moet je bij een zwarte beer terugvechten, en bij een grizzly moet je je voor dood houden.
Daarna naar Helmcken Falls, een waterval waar het water van 141 meter naar beneden komt gestort, een stuk indrukwekkender dan de vorige stops.

Op naar de volgende, wederom een waterval, Dawson Falls, dit keer gaat het niet om de lengte, maar om de breedte, Dawson is een zeer brede waterval, je vraagt je soms echt af wanneer het water eens op is, er komt zoveel voorbij stromen!

De laatste bezichtiging in Wells Gray, is Spahats Falls, wederom een mooie waterval, die ook van een behoorlijke hoogte gevallen komt. Opvallend was ook de omgeving waarin deze zich bevond, in een enorme canyon met hoge rotswanden.



Na beëindigen van de bezichtigingen van Wells Gray is het tijd om te vertrekken naar 108 Mile Ranch. We rijden over een mooie bergweg en kijken over veel groen uit (wanneer niet eigenlijk hier?!). De dorpjes die we zo nu en dan tegen komen worden steeds kleiner, en houten-hut-achtiger. Het lijkt af en toe meer op een trailer-park dan een dorp. We komen uiteindelijk aan in 108 Mile Ranch, ons hotel is eigenlijk een golf resort, en we hebben weer 'geluk', want vandaag is het restaurant gesloten ivm catering voor een evenementje hier, en moeten we onze heil ergens anders gaan zoeken. Makkelijker gezegd dan gedaan, er is hier in het dorpje nog één andere hut die zich restaurant noemt, en daar zit iedereen, en dat leek ons sowieso niet zo'n geschikte tent. We zijn onderweg door 100 Mile House gereden, en dat leek ons wel een metropool (voor de mensen hier) en hebben besloten om daar maar even op zoek te gaan naar eten. Dat is uiteindelijk ook gelukt bij Red Rock Grill, het klinkt eigenlijk hipper dan het was.
Na lang kiezen uit het menu, hadden we beiden gekozen voor het zalm-gerecht, maar helaas kwamen ze na 10 minuten vertellen dat er geen zalm meer was, dus mochten we weer iets anders uit gaan zoeken. Dus toen maar iets anders uitgezocht, smaakte uiteindelijk ook prima.
'Kleine' irritatie vanavond wel weer met het eten...Nora is wat langzamer met eten (of ik ben gewoon wat sneller), maar dan komen ze mijn bord alvast voor m'n neus wegtrekken voordat Nora klaar is. Op zich zijn we dat hier al wel gewend, en daar heb ik geen zin in om daar iedere keer een probleem van te maken, als dat het gebruik hier is. Maar vandaag vroeg de serveerster meteen of ik nog iets wilde, en toen het antwoord nee was, kwam daar achteraan of ze de rekening kon brengen....pfff....volgens mij is er nog iemand aan het eten.... Lekker klantvriendelijk!
En nu ik toch effe bezig ben, ook een irri-factortje, de vraag 'Do you want your change?' als je niet gepast betaalt. Oftewel, zelf het initiatief nemen om fooi te krijgen vind ik gewoon brutaal. Lijkt mij eerder dat je zegt: 'Let me get your change.' En dat ik dan kan zeggen 'Keep the change!'. Het zal allemaal wel een gebruik zijn hier, maar het klopt niet volgens mij, hahaha!
Maar da's dan ook wel het enige wat we te klagen hebben over de Canadese mentaliteit, want waar we ook komen, zijn de mensen even aardig en behulpzaam!

Jasper - Clearwater (345km)

Het is geen verrassing meer dat er vandaag ook weer flink gereden zal moeten gaan worden als we vanochtend opstaan. En wel 345 kilometer. De informatie van de touroperator geeft aan dat dat zo'n 6 uur in beslag gaat nemen, mijn TomTom denkt dat we daar wel 8 uur zoet mee zullen zijn, en ik zelf heb de goede hoop dat dat allemaal wat ruim is geschat. Op de route vandaag staat eigenlijk niets bezienswaardigs voor ons. Nora wist gisteren echter wel te vertellen dat je bij Blue River, een plaatsje waar we langskomen een River Safari kunt doen; met een snelle boot over de rivier op zoek naar beesten in het gebied. Echter omdat het rijden zoveel tijd in beslag neemt, leek het haar niet zo slim om daar te veel tijd aan te besteden. Maar wat dan? Er voorbij crossen en niks zien vandaag, en lekker vroeg in ons volgende hotel aankomen? Dus toch maar besloten om een kijkje te gaan nemen, en te kijken hoe we in de tijd zitten als we daar zijn, het ligt namelijk halverwege, moet volgens mij wel lukken; safari duurt een uur volgens de info die we kunnen vinden op internet.
De ochtend begint redelijk zonnig, maar hoe langer we in de auto zitten, hoe meer het begint te betrekken, en op een gegeven moment begint het zelfs te regenen.

Op het moment dat we bij Blue River in de buurt zijn, bij de River Safari, regent het inmiddels keihard.
We besluiten om toch maar door te gaan met ons plan, en gewoon "op safari" te gaan, desnoods na afloop de koffers maar open trekken en droge kleren zoeken.
We horen bij het boeken helaas dat de eerstvolgende boot pas na 40 minuten gaat vertrekken, maar ja, dan maar even wachten en iets eten, op safari zullen we!
Dus....wij even naar de auto terug, even wachten....15 minuten voor tijd, weer terug naar de plek van vertrek, staan we daar nog bijna een uur te wachten, omdat ze liever wachten tot het wat droger is. Op een gegeven moment wordt de regen gelukkig ook wat minder, en zien we toevallig de vorige groep terugkomen, door-en-door nat. Als wij vertrekken druppelt het nog lichtjes, maar zodra we eenmaal op gang zijn is het eigenlijk al droog. Voor we vertrekken hebben we al wel een mooie regenjas aangekregen! Ook een zwemvest mag natuurlijk niet ontbreken.

Om het compleet te maken krijgen we ook nog een deken en een extra regenjas om over onze benen te leggen mee, dus mocht het weer zo enorm gaan regenen, dan kunnen we het waarschijnlijk redelijk droog houden. Maar gelukkig is dit niet gebeurd!
We worden met een platte boot over de rivier gevaren, in het begin gaat ie niet zo hard, maar als ie eenmaal wat meer ruimte heeft, geeft onze "piloot" gas, en zwiepen we door het water, cool! Nora had nog haar bedenkingen, aangezien ze wat moeite heeft met boten, maar dit vond ze ook wel leuk, het enige moment dat zij het wat minder vond, was toen we over onze eigen golven moesten varen omdat we een bochtje hadden gedraaid. Toen deinde het bootje iets te veel. Maar voor de rest was het echt vet!
Maar waar we natuurlijk voor ingestapt waren, was het spotten van dieren, Nora had volgens mij als eerste iets in het vizier; 2 arenden die boven in een boom zaten. Helaas kwamen ze daar niet uit voor een duikvlucht om een visje te vangen of zo, maar toch mooi.

Daarna ging onze "piloot" dicht langs de oever liggen met de boot, en vertelde dat daar in de buurt tijdens de vorige safari een zwarte beer was gezien. En even later zagen we er één......en nog één, en plotseling, 3 jongen die in een boom aan het klauteren waren...en even later nog een andere zwarte beer. We bleven echt een hele tijd rond die locatie dobberen om ze te bekijken, heel indrukwekkend om te zien!

Hierna kregen we nog een klein rondje naar een klein ander stukje van het gebied, en een stukje met een waterval, waar we even uit mochten stappen en naar de waterval mochten lopen en foto's konden maken. Hierna weer terug in het bootje en weer in volle vaart terug naar het vertrekpunt.

Wow, dit was echt fantastisch om te doen! Zowel het zien van deze beesten, als het varen met het bootje!
Na dit boottochtje hebben we onze weg vervolgd naar Clearwater, in het "centrum" van Clearwater nog wat kleine boodschappen gedaan, en daarna naar ons hotel gereden. Ons hotel zit bij de ingang van het Provincial Park Wells Gray, dat morgen voor ons op het programma staat. Het ligt zo'n 40km van het "centrum" van Clearwater. Ik schrijf het tussen aanhalingstekens, want wat een armoedige bende is dat hier zeg, hahaha, het is dat ze een supermarkt hadden, maar vrolijk word je er niet van. Het hotel is op zich wel ok, tenminste, de kamer is qua afmeting ruim voldoende, maar het water STINKT, het warme water naar zwavel of rotte eieren ofzo, en het koude water naar ijzer, yuk! Verder was de keuze van het avondeten ook beperkt tot het restaurant van het hotel. Was niks mis mee, dat niet, maar we hebben graag een keus natuurlijk. Ach komt allemaal goed, morgen met piepende bandjes naar de volgende bestemming!

Update voor de moose-charts: +1!!!

Jasper (0 km)

Jasper (0km)

Weer een nieuwe dag in Canada. Volgens de weersvoorspellingen zou het 19c worden vandaag, en in het eerste uur van de ochtend lijkt het deze richting ook op te gaan, echter langzaam wordt het toch wat bewolkter en somberder, en zelfs af en toe een druppeltje regen. Maar in ieder geval niets wat ons van onze plannen af kan houden!
Gisteren zijn we via het Zuidwesten Jasper NP binnen gereden, dus die kant is ge-'covered'. Vandaag dus wat Noordelijker in het NP en wat centraal gelegen meren bij het dorpje bezoeken.
Als eerste gaan we naar Jasper House, een korte wandeling naar een uitzicht over de Arathbasca rivier, waar aan de andere kant de resten van Jasper House staan, of hebben gestaan, want wij hebben niets gezien. Het schijnt in ieder geval een oud gebouwtje te zijn wat dienst deed voor de bont-handel.

Verder naar Talbot Lake, één van de vele meren, kort bezoekje, kijken, en weer verder. Vanochtend bij vertrek toch niet helemaal goed opgelet op de benzinestand en de te rijden kilometers, dus toch maar even terug naar het centrum om de tank vol te gooien, want ondanks dat we 'in de buurt' blijven, vandaag toch nog aardig wat kilometertjes. Als we toch weer in het centrum zijn, even naar het Visitors Centrum, voor de laatste status. Dat is hier altijd raadzaam ivm bear warnings, of andere info over afsluitingen van wegen/wandelpaden/gebieden. Er zijn wel wat meldingen, maar daar zullen wij geen last van hebben.
Hierna naar Maligne Lake, het grootste meer van de Rockies, hier kan men rondvaarten doen, kanoën, vissen. Echter vandaag zijn ze net alles aan het klaarmaken voor het seizoen, want het ijs is pas net verdwenen. We zien hoe de eerste rondvaartboten te water worden gelaten, en hoe de kano-pontons op de juiste plekken worden gelegd. Het meer ziet er mooi uit, jammer dat door de bewolking alles er een beetje bedompt uitziet. Even een kleine wandeling gemaakt langs de oevers, en gekeken hoe ze men hard aan het werk was met de seizoensvoorbereidingen.

Daarna naar Medicine Lake, we hadden bij het Visitors Centre gehoord dat hier ergens een arendsnest moest zitten, en Nora wist het met haar arendsogen nog te spotten ook! We hebben geprobeerd foto's te maken en te filmen. De zoomlens van de videocamera kon nog redelijke beelden maken. Toen Nora een van de arenden op het nest aan het filmen was, kwam toevallig de andere aanvliegen, en ze losten elkaar af, de andere ging er vervolgens vandoor. Dat hebben we maar mooi weer gezien, en op film.

Dit was trouwens wederom niet het enige wildlife dat we gezien hebben vandaag, we hebben een heleboel 'elks' gezien (elanden), maar wat meer bijzonder is, is dat we ook een 'moose' (ook een eland, maar dan een ander soort) gezien hebben. Gisteren hoorden we in de Snow Coach van de gids dat hij al 8 jaar in Jasper, maar dat het zien van een 'moose' niet echt vanzelfsprekend is, want hij had er in die tijd nog maar 2 gezien! Dus...vinkje bij de 'moose' voor ons!

Na het stalken van de arenden zijn we toch maar verder gegaan naar ons volgende doel, Maligne Canyon. Een canyon waardoor verschillende wandelingen te maken waren. We zagen op het infobord bij de ingang een route staan van 20-30 minuten, en dat leek ons wel even genoeg op dit punt. Toen we er aan begonnen, en het eerste bruggetje over waren stond er al weer een kaartje met de route, en kon je het einde van 'onze' route al weer zien, dus hoe die 20-30 minuten berekend was, was ons niet duidelijk: met rollator en slechts één been?! Aangezien wij gewoon in het bezit waren van twee benen (ieder), hebben we de route uitgebreid naar de 'medium' route die 1 uur zou duren. Deze route liep wat dieper de canyon in en was zeker de moeite waard, alleen vervelende was, dat naar beneden alles mooi met trapjes was gemaakt, maar wat wij in ons enthousiasme bij het switchen van route niet bekeken hadden, was dat het laatste stuk weer zonder trapjes omhoog ging en voor ons ongeoefende wandelaars toch wel een beetje steil was! Maar, uiteindelijk zijn we er wel gekomen; beetje puffen en hijgen, maar ok...

Na deze beproeving, nog even een laatste stop gemaakt bij Lake Edith en Lake Annette, twee meren die vooral recreatief gebruikt worden voor kanoën e.d. , binnen het seizoen dan, nu nog ontzettend weinig te beleven.
Het deed ons bijna zeer om het toe te geven, maar aan het eind van de middag hadden we het een beetje gehad met de meren, en het rondrijden en besloten we om er even mee te stoppen, we hebben in 2 dagen zowat heel Jasper NP doorkruist, dus volgens mij al genoeg indrukken opgedaan om even vooruit te kunnen. In de titel van deze blog staat dan wel 0 km, maar al-met-al hebben we vandaag rondom Jasper alsnog zo'n 180 km gereden!
We zijn als laatste actie van de middag nog even naar de supermarkt geweest en daarna naar het hotel.
Vanavond naar de dorpskern geweest (meer is het niet), en een hapje gegeten. Hierna nog even door het dorpje gelopen en rondgekeken, vooral het stationnetje en de enorm lange treinen hier zijn wel leuk om te zien.

Morgen naar Clearwater, weet niet zeker of we daar Wi-Fi hebben, het zou de eerste keer zijn als dat niet zo is! Oei, als we dat maar gaan overleven!

Calgary - Jasper (420km)

Vanmorgen weer het vaste ritueel: wakker worden iets voor de wekker gaat, beetje sluimeren tot de wekker daadwerkelijk gaat. Snel even tablet aan om gewoon even wakker te worden, zes keer Nora aanstoten dat de wekker is gegaan en dat ze wakker "mag" worden. Hierop krijg ik ook altijd hetzelfde antwoord: "Nog een paar minuutjes...". Vervolgens wassen en aankleden, snel iets eten op de hotelkamer, zorgen dat alles weer in de koffers past en alle zakken en tassen weer bij elkaar rapen om deze ook weer in de auto te kunnen proppen. Uitchecken en TomTom aan! Goede tijd geklokt vandaag; 8:00u rijden we Calgary uit! Strakke planning, we worden steeds beter!
Het eerste stuk is terug naar Banff en dus eigenlijk niet echt heel boeiend, puur kilometers vreten, zo'n 120 kilometer. We hebben de TomTom ingesteld op het stukje weg bij de bossen waar we de grizzly met jongen hebben gespot (is vlakbij de snelweg). Mooi om even in deze buurt de benen te strekken, en als we ze nog een keer zien, is dit mooi meegenomen. Helaas als we daar aankomen, niks te bekennen. Dus na een korte pauze weer gewoon verder.
Nu Banff NP weer in, en de weg richting Jasper op, dit is de Icefields Parkway, en wordt vaak de mooiste snelweg  ter wereld genoemd. De weg is een bergpas met uitzicht op de hoge bergtoppen en gletsjers van de Rockies. Of het de mooiste van de wereld is kunnen we niet beoordelen, maar mooi is ie zeker!
Langs de snelweg zijn een hoop kleine stopjes te maken, de ene keer een mooi viewpoint, de andere keer een mooi meer.  We maken dan ook veel kleine stops om al het moois te aanschouwen.

Bij het stoppen voor één van de vergezichten stond er ook al een camper bij deze plek, de bestuurder gebaarde ons dat er "iets" zat. Toen zijn we met de raampjes naar elkaar toe gereden en legde hij uit dat er een zwarte beer zat, net over de rand van de weg. Dus wij zijn toen natuurlijk zo dicht mogelijk met de auto langs de rand gereden om even een kijkje te nemen, en daar zagen we er inderdaad één zitten! Ver genoeg om even voorzichtig half uit de auto te stappen om een fotootje te maken over de rand. Da's dus weer een +1 voor de zwarte beer!

Onze eerste grote stop is bij Peyto Lake. Volgens de boekjes het mooiste meer op de route, dus die wilden we gaan zien. Toen we er aan kwamen, zagen we dat de parkeerplaatsen net sneeuwvrij waren, maar dat de wandelroute erheen besneeuwd was. In onze boekjes stond tevens vermeld dat het meer op korte loopafstand van het parkeerterrein lag, dus na voorzichtig geprobeerd te hebben hoe moeilijk de sneeuw begaanbaar was, heeft de nieuwsgierigheid het van de terughoudendheid gewonnen, en zijn we aan het loopje richting meer begonnen. Toen we eenmaal aan het lopen waren leek het alleen steeds verder te zijn dan we verwacht hadden, maar ja, om nu op te geven terwijl je al onderweg bent.....doorgaan dus....uiteindelijk na ongeveer een halfuurtje lopen door de sneeuw, en beiden al geregeld tot aan de knie weggezakt te zijn of onderuit gegleden te zijn, kwamen we aan bij het meer; het was voor ons de moeite waard! Het meer was nog half bevroren, en zag er heel erg mooi uit! Gewoon adembenemend! (of was dat toch van de wandeltocht). Na het maken van de nodige kiekjes en bewegende beelden, zijn we weer aan de terugtocht begonnen. Die verliep ietsje sneller, maar we zijn toch nog 25 minuten aan het ploeteren geweest.

De tweede grote stop van vandaag hebben we gemaakt bij Athabasca Glacier. Hier zijn we met de "Icefield Glacier Adventure" op de gletsjer geweest! Eerst met een gewone bus naar het begin van de ijsroute gebracht, en daarna met een "snow coach" over het ijs de gletsjer op gereden. Hier aangekomen konden we een beetje rondlopen en filmen/foto's maken. Het was behoorlijk koud daarboven, en het waaide nogal, maar het was wel een hele leuke ervaring om gedaan te hebben!




Na deze "adventure" nog wat laatste kleine stops bij wat watervallen en uitzichtpunten gedaan.
Om 19:00u hebben we ingecheckt in het hotel , dus ook deze dag was weer nuttig besteed. Zoals gebruikelijk ook weer een hapje wezen eten in het "bruisende" centrum hier. Al met al, goed toeven hier!

In mijn verhaaltje hierboven heb ik niet alle highlights van de route bij naam genoemd, maar voor degene die echt zitten te springen om harde feiten (en als wijzelf dit nog eens teruglezen als herinnering), het waren achtereenvolgens:
Herbert Lake
Crowfoot Glacier
Bow Lake
Peyto Lake (met sneeuwwandeling)
Columbia Icefield / Athabasca Glacier (met Icefield Glacier Adventure in Snow Coach)
Sunwapta Falls
Athabasca Falls

Banff - Calgary (130km)

Vandaag verlaten we even de nationale parken voor een dagje een uitstapje naar het 'stadsleven' van Calgary. Nora heeft wat highlights uit de boekjes gepikt die we gaan bekijken, ik heb gisteravond wat lang zitten stoeien met verslag, video, en foto's dat ik me er helaas wat minder in heb kunnen verdiepen. Wel een beetje jammer, want het was een extra dagje dat ik eigenlijk op de agenda had gezet, en dat niet in de oorspronkelijke rondreis zat.
Voordat we naar Calgary reden zijn we eerst nog onze statiegeld flessen in wezen leveren. Heel raar, maar hier betaal je wel in elke winkel statiegeld, maar niet elke winkel neemt ze ook weer in! In Banff dus toevallig niet, en aangezien we er al aardig wat verzameld hadden, en ze door de auto rolden wilden we dat even oplossen. Omdat er wel een inname-punt, Bottle Depot, vlakbij zat op onze route, zijn we daar eerst wat flessen gaan dumpen.

Na deze geslaagde actie even getankt en nog snel even bij Vermillion Lakes langs het stukje bos gereden om te kijken of we misschien de grizzly met jongen nog zagen om nog even gedag te zeggen. En ja hoor, ze liepen er vrolijk rond. Nu waren we er als enigen, dus nog maar even vanuit de auto een paar foto's geschoten en wat gefilmd.

Hierna toch echt de tocht naar Calgary begonnen. De weg ernaar toe was niet al te moeilijk. Opvallend was wel dat je zag dat het landschap steeds vlakker werd; we reden echt uit de Rockies. Eenmaal in het centrum aangekomen van Calgary, werd het allemaal wat moeilijker met de auto. Alles was in blokken ingedeeld, op zich niks bijzonder hier of in de USA, maar we moesten hier wel goed opletten wat nu eenrichtingsverkeer was en waar we zomaar in konden rijden en waar niet. Mijn TomTom kon zelfs geen route vinden naar het hotel! Uiteindelijk hebben we het allemaal wel gevonden, maar het was even zoeken.
We waren vrij vroeg bij het hotel, tenminste om normaal gesproken al in te checken, maar het ging er ons om dat we de auto in ieder geval al ergens geparkeerd hadden, en de rest te voet gingen doen in het centrum. Uiteindelijk bleek er toch zelfs al een kamer klaar te zijn voor ons, dus we hebben de auto kunnen parkeren, en zelfs al de spullen kunnen uitladen.
We hebben voornamelijk wat door de stad gedoold tussen de hoge kantoorgebouwen, onder andere Chinatown bekeken (stuk kleiner dan die van Vancouver), een indoor-markt die in de boekjes stond bezocht, echter deze stond in de boekjes wat positiever beschreven dan ie in werkelijkheid was. Verder hebben we door een park gewandeld en in wat winkels gekeken. Kortom, een redelijk relaxte dag vandaag.

In de avond nog even op pad geweest voor eten, en nog even door de stad heengelopen, en met de tram door de stad heengecrosst.
Nu weer in het hotel, en de plannen voor morgen moeten zo al weer in elkaar gezet worden, morgen weer door Banff NP, richting Jasper NP. De langste rit van de hele vakantie: 420km (schatting 5,5 uur pure reistijd) en tel daar nog de bezichtigingen bij op, dus hopen dat we goed kunnen slapen vannacht, zodat we fit op pad kunnen!