Anuradhapura

Vandaag gaan we de omgeving van Anuradhapura bekijken. Bandare zal ons de oude kloosterstad laten zien, en de ins en outs vertellen. Bandare, die ik op de hotelkamer onder 4 ogen met Nora vaker Bandana placht te noemen, en als het me dan toch lukt Bandare te produceren, dan gebeurt dat veelal op de melodie van "Volare" (O-ho-ho-ho). Ik bedoel er niks kwaads mee, want we kunnen ons absoluut geen betere chauffeur/gids wensen. We zien in het hotel weleens mensen met hun chids (nieuw woord voor chauffeur/gids voor in de Van Dale 2014?) zitten ontbijten, en dan zitten ze elkaar een beetje nors aan te kijken. Nee, Bandare eet dan niet met ons, maar nors of anderszins onplezierig is ie zeker niet.

Na het ontbijt en andere ochtendrituelen vertrekken we om 9:00u richting lobby, alwaar Bandare ons opwacht en zoals gewoonlijk de deur netjes openhoudt voor Nora om haar in te laten stappen in de auto; ik stap zelf maar weer in... en we gaan op weg naar de oude kloosterstad. Anuradhapura was de eerste hoofdstad van Sri Lanka en heeft een hoop oude ruïnes en tempels op een klein gebied staan die te bezichtigen zijn.
Als eerste gaan we naar het Jetavanarama-museum alwaar we het kaartje kopen dat geldig is voor de hele "site". In het museum zijn een hoop ter plaatse gevonden voorwerpen te bezichtigen. Helaas mogen we geen foto's maken, wij als foto-junkies...
Daarna zijn we naar de Jetavanarama-dagoba, de grootste van Anuradhapura met zijn 122 meter hoog, er zijn zo'n 94 miljoen bakstenen in verwerkt. Aanvankelijk dacht ik dat ie van binnen hol was, maar het blijkt dat ie massief gemetseld is. Ehm, ontwerpfoutje? Doet me een beetje denken aan die reclame: "D'r gaat altijd meer in dan je denkt!"
Voor de dagoba staat een klein heiligdom waar een liggende Boeddha in ligt, en verder nog een aantal kleurige standbeelden van vroegere koningen. Bij het verlaten van het heiligdom kom ik in ieder geval tot de conclusie dat de gemiddelde Sri Lankaan onder de 1.85m blijft, want ik knal met m'n kop tegen de deurstijl...gelukkig kan ik me nog bedwingen om een kort "gebed" te doen...
We bezoeken ook nog wat overblijfselen van monnikenverblijven die in de buurt van deze dagoba liggen.
We stappen weer even in de auto voor het volgende punt. Op zich is dat wel aangenaam, want het is weer aardig warm. Het is nu 27 graden, terwijl het gisteren 37 graden was, maar het voelt geen snik koeler! Het voelt zelfs warmer om de een of andere reden.
Ons punt is snel bereikt, en het zijn de tweelingvijvers, ofwel de Kuttan Pokuna. Hier heeft Bandare weer mooi hele verhalen bij. Kort verhaal: hier baadden de monniken. Na het uitgezwete vocht weer aangevuld te hebben met drank, vertrekken we voor de volgende stop.
Volgende stop wederom dichtbij, net als alles hier op dit terrein, Samadhi Boeddha. Een Boeddha beeld waar we ook zien dat mensen bloemen offeren/geofferd hebben. Even later zien we een aantal makaken gezellig op de bloemen zitten kauwen.
En weer een kort tripje met de auto; op naar de Sri Maha Bodhi Tree. Het laatste overgebleven stukje boom van de oorspronkelijke boom waaronder Boeddha verlichting kreeg.
Bij de Mahasena tempel gaan we nog naar de "moonstone" kijken. Van de tempel is niet veel over maar de moonstone is nog vrij goed bewaard gebleven. Dit is als het ware de deurmat van de tempel met een betekenis voor iedere ring die in de halve cirkel vertegenwoordigd is.
We hebben het rondje bijna gehad met de belangrijkste dingen volgens Bandare. Volgende stop, Thuparama-dagoba, dit is de oudste van Sri Lanka en daar wordt het rechter sleutelbeen van Boeddha bewaard.
Als laatste bezoeken we nog een heel groot Boeddha beeld, omdat we dat toevallig op de weg tegen komen.
We stemmen even af hoe we de dag verder willen indelen met Bandare. We stellen voor om eerst een wat boodschappen te doen, daarna te lunchen en dan naar het hotel terug te gaan. Gisteren was de lunch wat groter dan we gewend zijn, en het diner was eigenlijk een normale portie, dus eigenlijk opgeteld te veel, dus we vertellen Bandare dat we afhankelijk van of we in de supermarkt een mogelijkheid voor een kleine avondmaaltijd vinden, we voor een kleine of een grote (warme) lunch willen gaan. Na het shoppen, blijkt het een warme lunch te kunnen zijn. Bandare brengt ons naar het Randiya hotel. Er is een trouwfeest aan de gang, dat wel, maar we worden door de gasten heen naar een kamer boven geleid waar we met z'n tweeën kunnen gaan zitten eten. Bandare geeft het personeel ook nog eens extra instructie dat we veel willen eten (duh). En voordat we het weten staat heel de tafel vol met bakjes voor Nora haar Sri Lankan Curry Chicken.
Het was er goed eten in ieder geval!
Als we klaar zijn met eten en naar buiten lopen, zijn we ineens Bandare kwijt! Na even zoeken zien we hem een straat verderop staan, hij staat daar zijn auto te (laten) wassen. Doet ie elke dag...! We halen onze spullen even uit de auto en lopen naar ons hotel, want dat blijkt gewoon tegenover het hotel waar we gegeten hebben te zijn.
Na even gezeten te hebben, nemen we weer eens een duik in het zwembad.
Na het zwemmen, voor het douchen even een kikkercheck! Alles veilig dus toch douchen...maar wat komt er later onder het schuim vandaan gekropen.....: kikkertje nr 2! Weer de kikkerman bij de receptie gehaald, en die heeft hem weer vakkundig weggehaald.
En zo komt er weer een einde aan een dag vakantie. Op zich wel een andere vakantie dan wij gewend zijn. Geen programma's volgepland van 's ochtends tot 's avonds, soms kriebelt het wel een beetje; om 15u al op de hotelkamer? Argh, hoe overleven we dat? Maar met de temperaturen hier is het misschien maar beter, ons kennende zouden we onszelf alleen maar over de kop lopen en van hot naar her vliegen...VLIEGEN???...ik zeg:VOLARE! O-HO-HO-HO!

Negombo - Anuradhapura

5:00u en de wekker loopt af. Wow, waarom ook alweer? Oh ja, vakantie... Niet eens lang snoozen vandaag, geen tijd, want voor het ontbijt moeten we ook nog de koffers proberen terug dicht te krijgen. Die leken wel te ontploffen na het openen, en alles wat je nodig hebt (je raad het al) zit verspreid over de koffer. Dus na het douchen mission impossible!
Helaas blijkt mission impossible eerder te draaien vandaag: geen stromend water. Dus douchen kunnen we vergeten. Het wordt dus alleen even tanden poetsen met water uit een fles en aankleden en met wat deo als maskering van het klimaat. Voor de spiegel valt me iets op: Van Gennip + 1x smeren factor 50+ + uurtje zwembad = STOM! Tip (2) aan mezelf: eigenwijs en stom zijn doe je maar met een witte huid, meer smeren sukkel!
Als we bezig zijn met koffer-Tetris horen we een raar geluid uit de badkamer komen en gaan even kijken, en inderdaad is er nu weer wel water, echter is nu het gebrek aan tijd het manco. In ieder geval kunnen de haren wel wat strakker in de plooi gelegd worden, da's ook een plus!
Om 6:30 gaan we naar het ontbijt, op speciaal verzoek een half uurtje eerder dan normaal in dit hotel. Goed geregeld! We bestellen scrambled eggs die nog net op tijd klaar zijn om snel naar binnen werken. Dit doen we overigens niet met de thee, iets te sterk! Onder het wachten komen er talloze vissersbootjes langsgevaren wat een mooi gezicht is bij de opkomende zon boven het water. Dat moet natuurlijk op de foto!
Als we teruglopen naar onze kamer om de laatste voorbereidingen te treffen, komt de chauffeur toevallig net
aangereden. Normaal gesproken overnacht de chauffeur in dezelfde accommodatie als zijn klanten want daar zijn hier speciale voorzieningen voor, echter bij deze accommodatie toevallig niet.
Om 7:00u rijden we weg. Het verkeer is zoals gezegd zeer hectisch, men rijdt links, en een tweebaansweg gebruikt men als driebaans! Tel daarbij op voetgangers, kinderen, motoren, tuktuks, honden, koeien en af en toe een olifant en je WIL hier niet eens zelf meer een auto huren! De gemiddelde snelheid ligt niet zo hoog, en dat ligt niet aan de conditie van de wegen, maar aan de gebruikers ervan...
Na een rit met veel nieuwe impressies en een paar hartverzakkingen komen we een paar minuten na 9 aan in Pinnawalee. In de tussentijd hebben we de chauffeur/gids wat beter leren kennen, en heeft hij ons al wat meer verteld over Sri Lanka en de omgeving. Zijn naam is overigens Bandare (typt makkelijker dan chauffeur).
Aangekomen bij het olifantenweeshuis in Pinnawalee kopen we snel de kaartjes en gaan we naar de voederplaats. Hier staan zo'n 5 baby olifantjes die van de verzorgers een fles krijgen, en de touristen die er dan 2 euro voor betalen, mogen dan 5 seconden de fles mee aanraken om de olifantjes mee te voeren; sprak hij licht cynisch omdat de kaartjes voor het voeren bij aankomst al uitverkocht waren... Maar oh wat zijn ze schattig die beestjes!
Na het voeren druipt de menigte snel af, echter zijn wij altijd plakkers bij zoiets en blijven dus nog even bij de kleintjes kijken. Nu is er ook wat meer ruimte om zonder te duwen even in de buurt te komen en ze aan te raken. Toch wel een hoogtepuntje.
Als we beseffen dat we niet eeuwig kunnen blijven plakken, besluiten we om verder te gaan naar de open vlakte waar de andere olifanten staan.
Tja, en dan denk je dat er een paar staan...achter een hek ofzo...maar ehm...dan sta je ineens oog in oog met zo'n 40 dikhuiden! En wat nou #? Ben je g#? Af en toe een paar grote stenen om aan te geven waar je ongeveer achter moet blijven...
Hier eventjes gekeken want toen wees Bandare ons erop dat we de korte wandeling richting rivier moesten beginnen. De olifanten doen namelijk hun dagelijkse badje in de nabijgelegen rivier. Ze gaan in colonne door de straten van Pinnawela van het weeshuis naar de rivier. Omdat we een mooi plaatsje bij de rivier willen bemachtigen zien we de colonne zelf helaas niet.
Toen we bij de rivier een mooi plekje hadden gevonden en klaar stonden, duurde het inderdaad niet lang tot de olifanten aankwamen. Wat een prachtig mooi gezicht is dat! De olifanten lopen op een gegeven moment allerlei kanten op. Overal olifanten in de rivier aan het spetteren: geweldig!
Na dit toch wel bijzondere tafereel een tijdje gade te hebben geslagen, is het weer tijd om verder te gaan. Ook wel weer fijn om even uit de brandende zon te kunnen en in de airco van de auto te zitten.
We gaan nu op weg naar Anuradhapura. Op de weg ernaartoe stoppen we nog heel even bij een klein sigarenwerkplaatsje om hier even te kijken.
Verder lunchen we in Dambullah en rijden daarna door naar onze eindbestemming.
We zitten weer iets te ver van het centrum af om daar naar toe te lopen dus besluiten nog maar eens een ontspannende plons in het zwembad te nemen, goed bevallen gisteren. Tijdens het omkleden ontdekt Nora dat ik niet meer de enige ben met een verrassing op de huid (rode schouders en bovenramen), bij Nora is het muggen gelukt om door haar broek en t-shirt heen te bijten tijdens ons tripje!? Op haar onderbeen bijvoorbeeld zit een kring van zo'n 7 bulten, met daaromheen ook nog wat extra exemplaren. Buik en bovenbeen zijn ook voorzien van "mooie" beten. En natuurlijk gewoon zoals aangeraden muggenspul met DEET gebruikt. En ikke geen-ene...kwamen niet door de olifantenhuid heen denk ik...
Na het zwemmen douchen we in onze semi buitendouche alwaar Nora's nachtmerrie waarheid wordt: een kikker in de douche! Nou ja kikker....kikkertje... Het klinkt zo mooi een buitendouche, maar het kan natuurlijk ook bij-effecten hebben. Zoals ook ons buitentoilet, dat inclusief welkomstsalamander geleverd wordt voor Nora.
Na het kalmeren van Nora wat gegeten in het hotel en daarna blog "Negombo" geschreven.
Na het schrijven van de blog nog even terug naar de bar om 'm te uploaden, want wifi op de kamer is hier niet vanzelfsprekend.
Inmiddels terwijl ik deze blog typ, is Nora al weer aan een andere reis begonnen, die naar Dromenland (hopelijk zonder kikkers en salamanders).
En ik denk dat ik haar zo voor de zekerheid maar eens achterna ga om haar eventueel te redden...

Dubai - Colombo - Negombo

Onze vlucht is zoals gezegd netjes aangekomen op Dubai voor middernacht, echter taxiën en uitstappen doen ze op zo'n groot vliegveld toch wat langer over blijkbaar, en vervolgens met een bus naar de terminal is ook een opgave. Uit eindelijk blijft er toch nog wat tijd over tot onze aansluitende vlucht naar Colombo gepland staat om 2:45u, dus nog even tijd om de benen te strekken en rond te kijken op de luchthaven. Het is hier druk en hectisch, dat is vooral de sfeer die we proeven.
We scoren nog even wat drinken en een taxfree parfummetje voor Nora (voor verjaardagscadeau's kun je tegenwoordig niet op webshops vertrouwen).
We zien op het vliegveld wel de bekende merken, maar dan toch n?t een tikje anders met zo'n Arabisch logo, wel een geinig gezicht. Wie raadt de bijbehorende keten die bij de foto's staat? Arabieren uitgesloten van deelname...
Vanaf 1:50u kunnen we boarden, maar we wachten even tot de eerste meute door de poortjes is. Echter gaat het allemaal niet zo vlotjes. Op zich zit het vliegtuig op tijd vol en is iedereen op tijd klaar, maar volgens de piloot blijkt er wat "congestion" op het vliegveld te zijn waardoor we uiteindelijk pas 45 minuten later opstijgen dan de bedoeling is.
Het vliegtuig dat we nu hebben is nog jonger dan het vorige, want het entertainment systeem is groter mooier en nieuwer! Jammer dat het de bedoeling is dat we nu gaan slapen om te wennen aan het ritme van Sri Lanka...
Het slapen lukt bij mij redelijk, maar bij Nora wil het helaas wat minder lukken; we zitten op de laatste rij in het vliegtuig, en achter ons zitten de stewardessen te hard te beppen.
Gelukkig worden we al op tijd "gewekt" voor ons ontbijt: 4:45u krijgen we dit al voor onze kiezen! De maaltijd is wederom goed verzorgd door Emirates, maar het "traditional breakfast" van Nora was niet zo'n slimme keus. De vlammen die daarmee opgewekt konden worden, had als brandstof kunnen dienen voor de hele vlucht: SPICY! Alvast een goede tip (1) aan onszelf voor de rest van de reis, careful with the hot stuff!
2 minuten voordat we landen is het eindelijk zover: Nora is in slaap gevallen. Aan mij de dankbare eer om haar weer wakker te maken.... Steevast word ik dan begroet met de slaapdronken woorden: "Ja, sorry hoor..."
Bij het uitstappen, als eerste de klap in het gezicht van de hitte; ook wel logisch met onze lekkere fleece truien aan, en uit een min of meer geconditioneerd vliegtuig, naar een omgeving van 30 graden; en dat al bij de lokale tijd van 9:20u.
Als eerste de koffers van de band halen, en daarna snel even wat geld pinnen, want we zijn natuurlijk weer zonder geld op pad gegaan.
Nog even onzeker over de wisselkoers en of ik na zo'n lange reis nog helder kan rekenen, pin ik (achteraf) een te klein bedragje, aangezien ik bang ben meteen heel mijn bankrekening te plunderen. 20.000 rupiah klinkt heul veul, maar is maar 111 Euro, dus volgende keer maar wat meer.
Na het pinnen snel op zoek naar onze chauffeur, want door de vertraging staat die arme man ook al een tijdje te wachten.
We hebben 'm gelukkig snel gevonden en hij brengt ons naar een taxi pick-up plaats waar hij daarna zijn auto zal stallen om de koffers in te laden. Hij loopt even weg om zijn auto te halen, en nog voordat hij uit het zicht is verdwenen zijn onze koffers al drie keer bijna opgetild door behulpzame chauffeurs die hun service ook wel willen aanbieden: dat gaat dus mooi niet door! Gelukkig waren we hier op voorbereid en zijn zeer alert.
Vrij snel komt onze chauffeur terug met de auto, en laden we de koffers in en zijn we op weg naar onze eerste accommodatie in Negombo. Het blijkt nog best een eindje rijden, en we merken meteen waarom je hier zelf geen auto kunt huren...wat een gekkenhuis op de weg! We hebben ook meteen door dat onze chauffeur heel goed rijdt, goed oplet en uit de eerste gesprekjes lijkt het ook een goede gids.
De eerste dag adviseert hij om even uit te rusten van de reis, wat wij met onze normale schema's op vakantie een uitermate rare keuze vinden voor een gids, maar we gaan er toch voor. In het begin vallen we even in een zwart gat, maar als we besluiten om gebruik te maken van het zwembad van ons hotel, dan valt het allemaal best mee. Doordat Nora niet (of 2 minuten) heeft geslapen afgelopen 2 dagen, is het ook maar beter om deze dag nog maar even rustig aan te doen en na het avondeten op tijd te gaan slapen. Het avondeten doen we in het hotel, niet al te exotisch...denk aan tip (1)!
Verder had de gids het voorstel om morgen extra vroeg op pad te gaan, omdat het olifantenweeshuis van Pinnawela op de planning staat, en het voederen van de baby olifantjes om 9:15u begint. Er wordt verwacht dat we om 7:00u klaar staan voor vertrek! Kijk, dat zijn vakantieplannen naar ons hart!

Dusseldorf - Dubai

Vandaag vroeg uit de veren,want de dag is aangebroken dat onze reis naar Sri Lanka gaat beginnen! 's Ochtends nog de laatste dingen checken; is alles ingepakt, gaat alles mee, hebben we alle info bij de hand?
Rond 8:45u op pad naar vliegveld Dusseldorf; het eerste stuk is bekend, stukje richting Eindhoven, met de eveneens zo bekende file. Heerlijk zo'n stukje herkenning in de ochtend, je zou eens uit je routine vallen...
Na Eindhoven kunnen we lekker doorrijden, alhoewel onze navigatie er wel een aparte keuze op nahoudt, dwars door Roermond?!
Onderweg horen we op de radio allerlei enge verhalen over stakingen van grondpersoneel op Duitse luchthavens en o.a. 600 geannuleerde Lufthansa vluchten. Het zal toch niet waar zijn?!
Aangekomen op de luchthaven ziet het er allemaal niet dreigend uit, en lijkt het allemaal de normale gang van zaken te zijn. Dus na het inchecken van onze bagage, een rondje door de taxfree shops en het boarden, vertrekt onze vlucht netjes op tijd om 14:35u.
We vliegen met Emirates, die bekend staat als een van de beste luchtvaartmaatschappijen ter wereld. En inderdaad, we mogen niet klagen, alles is netjes geregeld! Zelfs de maaltijd aan boord is goed te doen, alhoewel ie voor ons ritme nog wat vroeg is...16:00u. Zonder iemand te willen beledigen schrok ik de eerste keer toch toen ik luid over de intercom de piloot hoorde praten in het Arabisch! Maar het moet gezegd hij heeft ons netjes en op tijd op de luchthaven van Dubai afgezet na een vlucht van zo'n 6,5 uur en 5200 km.
Aangezien de landing gepland stond voor 23:59u lokale tijd, was dit dag 1...en dus sluit ik hiermee dan ook reisblog 1, en hoop iedereen te laten hunkeren naar nr 2.....

Egilsstaðir - Jökulsárlón

Dinsdag 11 juni 2013

Het vissoepje van gisteren is niet goed gevallen, ik voel me niet zo lekker; sterker nog, beroerd is een betere omschrijving. Hier heb je meteen het nadeel te pakken van het dagelijks moeten verkassen van hotel naar hotel...niks aan te doen, d'r moet vandaag gewoon gereden worden!

We vertrekken vandaag iets later, en doen het voor ons doen ook iets rustiger aan. We houden ons eigenlijk beperkt tot de hoofdroute om van A naar B te komen, en in de plaatsjes die we tegenkomen onderweg stoppen we even om op adem te komen voor het volgende stuk. Echte hikes e.d. zitten er vandaag niet in de route, het zou vandaag sowieso een vrij 'cleane' route zijn, dus dat komt mooi uit. De route begint langs fjorden, komt langs bergen en loopt als het ware van de oostkust naar de zuidkust. We komen onder andere langs de vissersplaatsjes Reyðarfjörður, Fáskrúðsfjörður, Stöðvarfjörður en Djupivogur. Later op de dag komen we ook langs de vuurtoren en het strand bij Hvalnes, volgens onze boekjes zouden hier op dit strand duizenden zwanen te zien moeten zijn...maar helaas, die waren zelf op vakantie waarschijnlijk. Een eindje verder bij Stokksnes zou nog een strandje liggen waar zeehonden te zien zouden moeten zijn, maar na een koude wandeling die nergens heen leidde zijn we maar omgedraaid. De verstrekte informatie van onze touroperator BBI laat ons af en toe toch in de kou staan! Verouderd, niet duidelijk, etc.

Hoe verder we met onze route zuidwaarts gaan, hoe mistiger en kouder het wordt helaas.

Noemenswaardig puntje van de reis van vandaag is ook nog dat we dan toch nog een rendier hebben gespot, één van de weinige wilde dieren die je hier aantreft.

Onderweg eet Nora 's avonds in de buurt van Höfn bij het restaurant van een benzinepomp nog iets; ik sla deze maaltijd nog even over...nog steeds bekomen van het vissoepje.....met 380 km op de teller voor vandaag heb ik mijn buik al wel even vol.

Myvatn en omstreken...

Zaterdag 8 juni 2013

Vandaag onze trouwdag, alweer zes jaar getrouwd! En er staan vandaag weer allemaal leuke dingen op het programma, hoe mooi kan het zijn!
In de ochtend beginnen we met een flinke klim naar de rand van de explosiekrater Hverfell. Boven aangekomen is het uitzicht prachtig, maar hebben we wel even tijd nodig om uit te hijgen, vooral het laatste stukje naar de top is behoorlijk steil. Bovenaan lopen we nog een kwartcirkeltje, dat vinden we voldoende om vervolgens de uitdaging van de afdaling aan te gaan.

Na deze beklimming een iets makkelijkere bezienswaardigheid: Hverir (Namaskaro), solfatarenvelden met kokende modderpoelen en zwavelbronnen. Geweldige kleuren, aparte vormen en poeltjes in de aarde, vandaag worden we ook nog eens getrakteerd op een mooie blauwe hemel en een zonnetje op z'n tijd! Mooi mooi mooi!

Na dit spektakel hebben we later op de middag nog een ander spektakel op de planning staan, maar daarvoor gaan we eerst nog even naar het hotel om eerst voor de zekerheid nog alle accu's van de videocamera en fotocamera een kleine boost te geven.
Rond 14:00u vertrekken we naar Husavik, hier bezoeken we eerst het walvissenmuseum om ons een beetje voor te bereiden op de trip van vanmiddag. Om 16:45u is het dan zover: whale watching! Precies om 16:45u vaart de kapitein de haven uit. We zitten met 6 andere whale watchers op de boot, die bedoeld is voor 45 personen; alle ruimte om steeds de beste plekken uit te zoeken en eventueel te verplaatsen dus!
We zijn nog geen 10 minuten aan het varen of we zien de eerste humpbackwhale (bultrugwalvis) al in de verte. De kapitein zet koers richting deze walvis, echter beginnen gedurende de tocht steeds vaker aan allerlei kanten bultruggen (bultrugwalvissen)en af en toe ook een minke whale (dwergvinvis)dwergvinvissen) rond de boot op te duiken. Soms zijn ze ver weg, maar het gebeurt ook vaak dicht bij de boot dat er een walvis opduikt. De kapitein probeert richting een gespotte walvis te varen, maar af en toe is het moeilijk welke te kiezen, omdat er steeds wel 4 of 5 rond de boot opduiken. Op een gegeven moment ligt de boot stil, en komt er zelfs een bultrug op eigen gelegenheid dichterbij gezwommen! Een andere is zelfs zo brutaal om onder de boot door te zwemmen. Zo gaat het bijna de hele drie uur van de walvistocht door...

Het is denk ik overbodig om te zeggen dat wij met volle teugen genoten hebben van dit boottochtje! En bovenal, een zonnetje erbij, rustige zee: HEERLIJK!
Wat een manier om je trouwdag te vieren! Dit willen we elk jaar wel! Kan iemand dat regelen?!

Grundarfjörður – Breiðavík

Maandag 3 juni 2013

Vandaag is een wat onhandige dag in ons schema. We hebben vandaag een ferrytocht gepland staan, die om 15:00u vertrekt. Terwijl het grootste gedeelte van de te rijden kilometers aan de andere kant van de ferrytocht zitten. Dat heeft te maken met het winterschema van de ferry enzo, waardoor het nu eenmaal zo uitkomt, de ferry vaart maar één keer per dag in de "winter".
Voor we op de ferry gaan doen we dus wat rustig aan de "begin-kant". In de ochtend bekijken we het plaatsje Grundarfjörður in onze regenoutfit. De regenoutfits zijn geen overbodige luxe; het stormt en het hoost flink in het havenplaatsje!

Daarna zijn we doorgereden naar Bjarnarhöfn, waar het haaienmuseum is. Dit hebben we bezocht. Hier hebben we (een heel klein stukje) gefermenteerde haai geproefd; dit laten ze eerst bijna een jaar rotten om de giftige stoffen eruit te laten verdwijnen. Het stinkt enorm, maar gelukkig viel de smaak nog mee.

De eigenaar van het museum was zo aardig om op geheel eigen wijze af en toe een kleine toelichting te geven; in het IJslands met hier en daar één woord Engels... En op een gegeven moment wist ie Nora te overrompelen en een aantal attributen aan te trekken, zodat ze "leuk" op de foto kon. Echt Nora's ding natuurlijk!

Na deze geweldige ervaring besluiten we weer op pad te gaan, en toch maar richting Stykkishólmur te gaan alwaar wij de ferry zullen moeten nemen.
De ferrytocht wordt in de boekjes omschreven als zeer de moeite waard. Waarschijnlijk is het dan wel de bedoeling dat het dan droog is, en je verder dan 50 meter kunt kijken door de mist en regen... Het is nu gewoon meer een verplicht nummertje om naar het volgende hotel te kunnen komen. De ferry stopt onderweg nog even bij het eilandje Flatey, om wat mensen te brengen en wat anderen op te pikken. Flatey heeft (volgens de boekjes) slechts 4 bewoners, dus het zullen wel allemaal toeristen zijn.
Aan de andere kant van de overtocht bevinden we ons dan in Brjánslækur; meer dan de aanlegsteiger en een paar gebouwtjes is er niet. We rijden door naar Flókalundur, daar is in ieder geval een restaurantje en kunnen we even eten.
Na het eten moeten we toch al wel doorrijden naar ons overnachtingsadres, omdat de ferrytocht zo'n 3 uur in beslag heeft genomen. Het is weer een mooie route die ons leidt door een bergpas op grote hoogte, waardoor we plotseling door de wolken heen rijden... het zicht is maar een paar meter; heel fijn op zo'n hoogte en met die smalle weggetjes.

Uiteindelijk dalen we gelukkig ook weer, en komen we weer uit de wolken.

We beginnen in de buurt te komen, want we zien de plaatsnaam waar we heen moeten al op de bordjes staan. We denken dus dat we het niet lang meer kan duren tot we er zijn... tot we ineens overgaan van asfalt op gravel. Hmmm......gravel, op zich niet zo erg, maar deze weg was waarschijnlijk ook nog een beetje "in onderhoud" en zat dus vol kuilen. Aangezien het onze eerste kennismaking met gravel is, durf je natuurlijk niet meteen voluit het gas erop te gooien: d'r zit iets te veel eigen risico op zo'n huurauto!
Al met al nog best een poosje onderweg geweest. Rond 21:00u komen we aan in Breiðavík. Het is een flink accommodatie.
Na het inchecken komt hetdompertje van de dag: geen internet op de kamer! Er is alleen internet in het hoofdgebouw...Eerst zelf maar weer even bijkomen van 35km gravel, en veul regen, heul veul regen!

Vancouver - Amsterdam

Helaas, dit is de laatste keer dat we in Canada wakker worden. Deze ochtend controleren we nog of alles in de goede koffer of handbagage zit, zodat er geen koffer te zwaar is, of dat er per ongeluk nog vloeistof in de handbagage meegaat.
Na alles gecheckt te hebben, checken we uit bij het hotel. We laten de auto nog wel in de garage van het hotel staan, en gaan zelf te voet nog even Vancouver in.
We gaan kijken of we nog wat Terracotta Warriors kunnen vinden misschien. Dit is een kunstproject waarbij een aantal replica's van de Terracotta Warriors uit China door een aantal kunstenaars een eigen uiterlijk hebben gekregen. Vlakbij Canada Place vinden we er een paar, waar we toevalligerwijs toch ook nog een kijkje wilden gaan nemen.

Het is vandaag behoorlijk fris buiten, zeker omdat we eigenlijk de verkeerde beslissing hebben genomen om zonder jas op pad te gaan. We besluiten nu dus maar om onze laatste stuiptrekkingen in Vancouver maar te staken, en toch maar richting het vliegveld te gaan.
We halen de auto op bij het hotel, en rijden naar het vliegveld; onderweg gooien we de tank van de auto nog even vol. Daarna leveren we de auto netjes af bij de verhuurmaatschappij.

Nu zit de trip er voor ons echt op. De rest van de reis zullen we uit handen moeten geven aan de mensen van de KLM.

We vertrekken rond 16:00u vanuit Vancouver en landen om 10:00u lokale tijd in Amsterdam.
Onze vakantie zit er nu toch echt, echt op! Maar we hebben genoten, en we hebben het idee dat we er alles uit hebben gehaald wat er voor ons in zat, dus dat geeft een heel fijn gevoel! We zullen er nog vaak aan terugdenken, en zeker de komende tijd, want we hebben een hoop foto- en film-materiaal dat uitgezocht moet worden!
Misschien dat er hier op reismee.nl nog wat extra materiaal verschijnt, maar iedereen is natuurlijk van harte welkom om ons persoonlijk naar onze verhalen en foto's of video's te informeren!

We vonden het leuk dat er toch een groepje trouwe volgers van onze reisblog was. Iedereen bedankt hiervoor, en natuurlijk ook voor al jullie reacties!

Groetjes,
Sjors en Nora