Kandy - Nuwara Eliya

Om 8:00u staat onze trouwe Bandare klaar om ons naar het station te brengen. Wij zullen een stuk per trein af gaan leggen, terwijl hij met de auto gaat. De route met de trein gaat door de bergen naar het hoogst gelegen dorpje van Sri Lanka, Nuwara Eliya. Om 8:45u vertrekt onze trein, en we worden uitgezwaaid door Bandare; hij zal wel blij zijn met even wat rust in de auto.
Het begin van de route is nog niet zo spectaculair, maar als we eenmaal wat kilometers afgelegd hebben, begint het landschap wat te veranderen en komen we wat meer op hoogte. We zien al wat plantages van het een of ander verschijnen. Het uitzicht wordt mooier en mooier. Als we echt goed de hoogte in zijn gegaan zien we de wijde theeplantages. Prachtig om te zien! Hier en daar zien we zelfs de theeplukkers in groepjes aan het werk. Dat hopen we later ook nog van dichtbij te kunnen zien, want Sri Lanka is natuurlijk bekend om zijn theeproductie (Ceylon).
We passeren station na station, we weten wel hoe het station heet waar we uit moeten stappen, Nuna Oya, maar als ze niks omroepen bij het stoppen, wordt het toch moeilijk! In onze beschrijving van de touroperator heeft men het over een treinreis van 1 uur, maar Bandare heeft het over 3,5 uur. Die laatste indicatie lijkt het meest te kloppen als we na 3 uur nog niet bij onze bestemming zijn. We hebben in onze boekjes wel een kaartje gevonden met daarop ook een spoorlijn, maar geen duidelijke stations. Gelukkig redt Bandare ons, en belt ons vanaf het station. Hij ziet de trein aankomen en waarschuwt ons via de telefoon dat we op het volgende station uit moeten stappen. Dat doen we dus ook, en worden door Bandare verwelkomd met een high five. Uiteindelijk heeft de rit 4 uur geduurd, maar was zeker de moeite waard!
We stappen weer in de auto en gaan verder naar onze eindbestemming. Onderweg rijden we langs heel veel theeplantages, en we stoppen ook even als we wat theepluksters tussen de theestruiken aan het werk zien. Bandare babbelt er natuurlijk meteen op los met de dames, en wij schieten wat plaatjes, en danken de dames voor vertrek nog even met een vriendelijke lach.
We gaan vervolgens even kijken bij een theefabriek, namelijk die van Mackwood, waarvan een hoop van de plantages aan toebehoren. De rondleiding in de fabriek is kort maar krachtig...geen actieve machines meer, maar meer een museum. Binnen 5 minuten staan we weer buiten. Nou ja, we krijgen nog een kopje thee aangeboden, en bezoeken nog even het winkeltje. Daarna is het gedaan met de theefabriek. Eerlijk gezegd is er in de omgeving meer moois te zien, dan in de fabriek zelf.
Na het bezoek aan de fabriek gaan we door naar onze accommodatie. Bandare waarschuwt ons dat het niet zo'n goed hotel is. Ach, we zijn wel iets gewend...
Als we ingecheckt zijn en in onze kamer zijn, hebben we toch een klein probleempje met de kamer: de geur! Het ruikt er zo naar benzine, dat het net lijkt alsof er net een olieveld gevonden is; ergens bij ons in de kamer!
We vragen een andere kamer, en na wat moeilijk-moeilijk doen kunnen ze een alternatief vinden. Na eerst even geroken te hebben op de nieuwe kamer, slepen we de spullen er ook heen.
Nu eerst even uitrusten, daarna eten, en vanavond op tijd naar bed, want morgen vroeg op voor een wandeling van 3 uur. 6:00u staat onze grote kleine vriend weer op ons te wachten. Hij heeft al weer geregeld dat we een ontbijtpakketje meekrijgen, en als het goed is precies volgens specificatie, eentje zonder kaas!
Ja, hij zorgt goed voor ons...We kunnen met een gerust hart gaan slapen.

Kandy

We beginnen de dag met de afspraak die we hebben staan met de hotelbediende, en gaan dus nog even op de bovenste etage kijken naar het uitzicht. Hierna gaan we ontbijten.

Om 8:30u ontvangt Bandare ons weer met open armen voor vertrek bij de receptie. We vertrekken naar de botanische tuinen van Peradeniya, onderweg stoppen we nog bij het treinstation in Kandy om treinkaartjes voor morgen te halen. Bij de botanische tuinen wandelen we een hele poos rond en zien allerlei mooie bomen, struiken en planten; vooral de orchideeënkas is een lust voor het oog. Er is o.a. ook een hangbrug over een rivier heen gespannen, en Bandare vindt dat we daar ook maar even een stukje over moeten lopen. Wij helden deinzen daar niet voor terug, alhoewel ik mijn twijfels heb over de "teller" die aan het begin van de brug staat te controleren of er maar 6 mensen tegelijk op de brug zijn, aangezien 6 Sri Lankanen niet gelijk is aan 6 Europeanen...weet ik niet of ie die factor ook meerekent...?
In een bepaald gedeelte van het park zien we ook hoe duizenden vleermuizen hun onderkomen hebben gevonden in de bomen... Het zijn er echt VEEL! En ze stinken ook nog eens, maar wel weer mooi om eens te zien, vooral als zo'n groot vliegend exemplaar hoog in de lucht hangt is het een mooi gezicht...
We maken het rondje verder af in het park en zien dus nog allerlei mooie landschapsarchitectuur.
Op de terugweg naar het hotel zet Bandare ons af in het centrum van Kandy, zodat we daar rond kunnen kijken. We spreken af dat we na een uurtje of 1 a 1,5 even met hem bellen dat hij ons op dezelfde plaats weer op komt pikken.
Toch wel even eng om in zo'n grote drukke stad alleen losgelaten te worden. Het is heel hectisch, en overal loopt iedereen door elkaar. En wij vallen als toerist natuurlijk ook helemaal niet op: WIT, videocamera, dikke spiegelreflex camera om de nek, petjes op, zonnebrillen...nee, wij gaan echt op in de menigte!
En we willen juist al die dingen zien waar het druk is, de marktjes, winkeltjes, waar mensen hier mee bezig zijn, wat ze doen...dus dan moeten we wel overal doorheen ploeteren. In ieder geval goed op elkaar letten, en elkaar niet kwijt raken! Gelukkig steek ik nog wel boven de gemiddelde Sri Lankaan uit, dus heb wel een redelijk overzicht, en ik denk dat Nora mij op zich nog wel er boven uit zou kunnen zien steken, maar gelukkig hebben we die theorie niet hoeven testen. We hebben alles goed kunnen bekijken zonder incidenten. Wel wordt er iets te vaak gevraagd waar je vandaan komt, en wordt er van alles aangeboden, en dan wil ik te vaak aardig blijven en netjes antwoord geven, maar 40 keer op 1 markt gaat dat gewon niet werken.
Na de afgesproken tijd bellen we Bandare weer, en die komt ons netjes ophalen op de afgesproken plek. Hij brengt ons naar het hotel en zal ons later vanmiddag weer op komen halen, om lopend de rest van het dagprogramma te doen.
Vanmiddag gaan we naar de Tempel van de Tand, hier wordt de tandrelikwie bewaard, de tand van Boeddha. We bezoeken de tempel en de bijbehorende bijgebouwtjes, hier zijn wederom veel mensen aan het bidden en offeren.
Na deze tempel gezien te hebben, staat er nog iets cultureels op het programma, we gaan namelijk naar een traditionele Sri Lankaanse dansvoorstelling. Op weg naar de tempel zijn we eerst gestopt bij de zaal waar dit plaats gaat vinden, en hebben we plaatsen geboekt. Dat gaat iets anders dan bij ons. We kwamen aan, bestelden kaarten, en konden mee de zaal inlopen om te kijken welke plaatsen we wilden, en welke nog vrij waren, daar werden toen blaadjes met onze naam opgelegd...
De voorstelling was leuk om te zien, geen hoogstaand dansacademie materiaal ofzo, maar gewoon een vermakelijk stukje cultuur. De mannen en vrouwen hebben zich in ieder geval flink in het zweet gewerkt bij die temperaturen!
Net voordat de voorstelling begon kwam er een stortbui naar beneden, maar toen zaten wij gelukkig al lekker droog. Nu dat de voorstelling is afgelopen is het buiten weer droog. We lopen terug naar ons hotel en kijken alweer terug op een vermoeiende maar leuke dag!

Sigiriya - Kandy

Vandaag kunnen we een beetje uitslapen, om 8:30u verwacht Bandare pas dat we klaar staan voor vertrek; alle tijd dus.

We vertrekken als eerste richting Dambulla, om daar de "golden tempel" te gaan bezichtigen. We zijn nog geen 10 minuten onderweg als we ineens 2 olifanten langs de weg zien staan, je hoeft hier dus niet eens naar een wildpark om deze beesten te zien, het zijn gewoon wilde exemplaren die toevallig de weg eens tegen kwamen. We stoppen heel even, en kijken heel even veilig vanuit de auto; dus niet zoals een andere toeriste die er met camera naartoe rent!!!
We rijden weer verder naar Dambulla, waar we rond 9:15u aankomen. We gaan beginnen aan weer een beklimming; waarom bouwen ze al die dingen toch altijd op zo'n hoogte, en niet gewoon lekker makkelijk op straatniveau?
Na een kwartier klimmen op trappen in de inmiddels bekende zengende hitte komen we op de top aan. We staan dan aan het begin van het heilige gedeelte, dus dat betekent petje af, en schoenen uit. "Gelukkig" staat er een mannetje dat tegen een kleine vergoeding op de schoenen wil letten...ik vraag me dan altijd af, wat als je NIET op je schoenen laat passen? Wat dan? Meer in de trend van de maffia-"bescherming" zullen we maar zeggen...
We betreden de tempels en deze zijn wel heel indrukwekkend. Ze zijn in grotten gemaakt, en in de tempels staan en liggen heel veel Boeddha beelden. De plafonds en wanden van de grotten zijn ook prachtig beschilderd!
Er zijn ook veel boeddhisten die hier vandaag zijn gekomen om te bidden. Als we alle vijf de grottempels hebben bekeken met bijbehorende versierselen en Boeddha's gaan we weer naar beneden.
We vervolgen onze weg naar Kandy, als eerste tijdens deze rit staat op het programma de spice garden, een kruidentuin. We worden door Bandare afgezet en overgedragen aan de gids van de "plantage". Hij verzorgt voor ons de rondleiding; we zien in sneltreinvaart allerlei bomen voorbij komen met een korte uitleg over welke vrucht/wortel er gebruikt wordt voor welk kruid. Niet precies wat wij verwacht hadden, overal lijkt maar 1 of hooguit een aantal exemplaren van te staan. Wij hadden rijen plantages verwacht van eenzelfde boomsoort o.i.d., maar niets van dat alles. Even later merken we ook wel een beetje waarom, de rondleiding slaat om in een verkooppresentatie, er worden allerlei oliëen en zalven tevoorschijn gehaald en verteld waar ze al niet goed voor zijn. Nadat alle producten besproken zijn, krijgen we een lijst, en mogen we aankruisen wat we allemaal nodig hebben en dus willen kopen....op een lijst zonder prijzen....dacht het niet, niks nodig!
En weer verlaat een tevreden klant het pand...en blijft een ontevreden gids achter...
Gelukkig hebben we nog meer op de route liggen vandaag; volgende stop de batik factory. Het blijkt een klein werkplaatsje te zijn waar 3 dames met de hand stof aan het batikken zijn. Het proces wordt uitgelegd, en...we komen daarna in het winkeltje terecht. (Achteraf vragen we ons af of alles in het winkeltje ook allemaal handwerk is geweest, maar ok).
Na deze "excursie" gaan we op weg naar de silk garden; ons idee is dat het het gaat om een plantage, waar men iets met zijde oogst doet...zijderupsen fokken ofzo?
Echter niets is minder waar...om verwarring te veroorzaken of geen argwaan, heeft een slimmerik zijn winkel Silk Garden genoemd...dus weer een winkel...niks geen humpende rupsen!
Maar Bandare heeft nog 1 verrassing in petto voor ons, de gem stones museum. Nou, die zien we eigenlijk al de hele week aankomen, dus dat wordt geen verrassing meer, die andere hadden we eigenlijk niet verwacht. De gem stones museum, is eigenlijk gewoon een videootje dat opgezet wordt bij een juwelier, waarvan de audio niet te verstaan is, en waar ze wat vitrines hebben staan met ruwe stenen. Daarna word je natuurlijk langs de vitrines geleid met de sieraden...
We gaan er voor het gemak maar vanuit dat Bandare verplicht is om ons langs deze zaken te leiden langs onze trip, en gaan hem er even niet lastig mee vallen, maar het moet dan wel bij deze ene keer blijven.
Na de verkooppogingen gaan we naar ons hotel in Kandy, tijdens de rit voor hebben we voor het eerst regen in onze vakantie, gelukkig zitten we in de auto, dus hebben we er weinig last van.
We zijn op tijd bij het hotel om toch nog even een duik te nemen in het zwembad, de regen is weer weggetrokken, en het ziet er allee nog maar een beetje dreigend uit. Het is hier trouwens al wel een stukje koeler dan we gewend zijn. Ook het zwembadwater heeft hier last van...heel lang zwemmen we dus niet.
's Avonds eten we in het hotel, en na het eten willen we nog even op de bovenste etage van het hotel gaan kijken om te kijken of het uitzicht de moeite waard is. Daar zijn ze bezig met de voorbereidingen voor een bruiloft van morgen, maar een aardige hotelbediende leidt ons even naar het balkon, en laat ons ook even trots de versieringen voor de bruiloft zien. Het ziet er inderdaad allemaal feestelijk uit. Het uitzicht boven is ook mooi, en we worden vriendelijk uitgenodigd om morgenvroeg nog een kijkje te komen nemen als het licht is. Dat zullen we dus zeker doen...

Sigiriya

Om de hitte wat voor te zijn is het vandaag weer vroeg dag voor ons hier op Sri Lanka. We gaan deze ochtend de Lions Rock beklimmen, en een beetje "koelte" kunnen we daarbij wel gebruiken, want de rock is zo'n 200 meter hoog.
Als we er zijn aangekomen zien we er wel tegenop, zowel letterlijk als figuurlijk. Het lijkt een zware klim bij de temperaturen die nu toch al weer heersen, 31 graden rond 8:00u volgens het metertje in de auto op de weg ernaartoe. En met wat hoogtevrees en het zien van de trapjes op het laatste stukje lijkt dat ook nog weleens een uitdaging te kunnen gaan worden.
Lions Rock is vroeger een paleis geweest, en is dus niet gewoon een stuk steen, maar er is van alles te zien. Onderaan zijn de trappen van marmer, en netjes aangelegd. Een makkie dus; ook nog geen last van vermoeidheid, dus dat scheelt.
We komen op een bepaalde hoogte een aantal fresco's tegen. Hoe hoger we komen hoe zwaarder het wordt natuurlijk. Maar we houden moedig vol! Op het laatste "platform" houden we even een korte pauze, want het zweet gutst toch wel van alle kanten langs ons lijf nu. Gelukkig zijn we niet de enigen die daar last van hebben. We zien menig toerist langsdruppelen...
Op dit platform wordt gewaarschuwd voor de hoornaars (nee, geen inwoners van Hoorn, maar de beestjes), en we merken dat een aantal gidsen hier dankbaar gebruik van maken. "No, we can't go up, because of the wasps. It's too dangerous!" horen we een aantal lokale gidsen zeggen tegen minimaal 2 busladingen toeristen, die vervolgens dus niet de laatste klim doen.
Wij gaan wel naar boven (zoals ook anderen zonder luie gids), dit is dus het moeilijke gedeelte, de ijzeren trappen zijn in de rots vastgemaakt, en je kijkt zo de diepte in. En dit is dan nog naar boven, naar beneden gaat straks helemaal scary worden...
Boven aangekomen eerst even bijkomen van deze inspanningen. Daarna kunnen we genieten van de vergezichten en de overblijfselen van het paleis, zoals het zwembad. Na hier even rondgelopen te hebben en de nodige foto's en video geschoten te hebben, moeten we toch echt weer aan de afdaling beginnen.
In het begin is de afdaling inderdaad niet zo'n pretje, maar het went snel. Het lastige is dat de metalen trap tweerichtingsverkeer is, en sommige mensen gewoon niet zo meedenkend zijn...en dan zul je je afvragen, wie? Dan zeg ik: Oui! Die! Dat hadden we ooit al geconstateerd in hun eigen land, maar buiten hun landsgrenzen doen ze het dus ook...
Uiteindelijk komen we veilig beneden aan. We gaan op zoek naar de uitgang richting parkeerplaats zoals Bandare ons opgedragen heeft, maar daar hebben wij natuurlijk weer wat moeite mee. We vinden het wel, maar dat had wat sneller gekund.
Na de beklimming gaan we weer terug naar het hotel. Hier gaan we snel zwemmen, ten eerste om af te koelen, en voordat ook de rest van het hotel terug is van hun dagje uit, en ook in het zwembad wil gaan ploffen, en de rust hier dus ook voorbij is. Wie? Oui, die!
Na het zwemmen gaan we nog even een stukje lopen in de straatjes bij het hotel; even kijken hoe de lokale bevolking woont. Als we vertrekken ziet de lucht er vrij dreigend uit, het ziet er naar uit dat het ieder moment kan gaan regenen. We durven dus niet te ver te gaan lopen. We proberen alleen gewoon even wat indrukken op te doen van de lokale omstandigheden.
Na onze kleine wandelingetje gaan we eten, niks speciaals, gewoon een hoofdgerecht, dat je hier vanaf zo'n 550 rupies (3 euro) hebt, en wil je het heel gek maken, dan ben je hooguit 1000 rupies kwijt... Je vraagt je af hoe ze het zo goedkoop allemaal klaar kunnen maken, het smaakt goed in ieder geval.
Na het eten komt er eigenlijk weer niet veel zinnigs uit...weer een pittige dag geweest, we beginnen de vermoeidheid toch wel weer te voelen, ondanks dat we in het begin het idee hadden dat het niet zo'n vol schema zou zijn...

Trincomalee (Nilaveli) - Sigiriya

Vandaag hebben we een best wel een vol programma. In de ochtend gaan we even op de vismarkt kijken, omdat we daar laatst te laat voor waren. Na hier even rondgelopen te hebben en de lokale vissen bewonderd en verafschuwd te hebben gaan we verder.

Het volgende dat op de agenda staat is Polonnaruwa, een voormalige hoofdstad die in de vergetelheid geraakt is, en jaren later weer opgegraven is. Er zijn nu een hoop indrukwekkende ruïnes te zien. Het valt ons op dat Bandare sinds we hier in de buurt zijn wel met veel mensen een praatje maakt, en veel mensen lijkt te kennen. We vragen hem hiernaar, en hij vertelt dat hij vroeger in het museum in Polonnaruwa als gids heeft gewerkt en dus heel veel mensen kent. Tevens is dit de streek waar hij zelf woont.
Hij weet ons ook weer veel te vertellen over de opgravingen en laat ons de belangrijkste zien. Het beslaat nogal een groot gebied hier, dus we gaan iets bezichtigen, en stappen dan af en toe even in de auto om zo steeds naar de volgende gebouwen/ruïnes te gaan.
Rond 12:45 hebben we de belangrijkste dingen van de hele site wel zo'n beetje gezien. Hierna gaan we even bij een houtsnijderij kijken. Ze maken hier hele mooie beelden en andere houten voorwerpen zoals hele tuinsets. Het begint als een rondleiding en excursie achtig iets, maar eindigt natuurlijk in hun winkeltje...we kunnen de verleiding goed weerstaan om de te dure spullen te kopen...
We moeten een beetje opschieten want om 14:30u staat het begin gepland van een safari in het Minneriya National Park, we gaan hier met een jeep olifanten spotten. We denken dat we naar het park op weg zijn, maar ineens is het ons duidelijk dat we op weg zijn naar het huis van Bandare. Hij wil zijn vrouw aan ons voorstellen. Wij vinden het ook leuk om te zien hoe hij woont en hoe het er nu eigenlijk uitziet in een Sri Lankaans huis, dus dat lijkt ons wel leuk.
Bij Bandare thuis aangekomen, blijkt dat zijn vrouw een hele maaltijd voor ons heeft klaargemaakt, dus we gaan zelfs lunchen bij Bandare thuis. We ontmoeten ook zijn zoon, in tegenstelling tot zijn vrouw, spreekt zijn zoon wel een beetje Engels, wat de communicatie toch wat makkelijker maakt. Met zijn vrouw blijft het toch bij vriendelijk lachen en knikken, en af en toe Bandare die iets vertaald.
Na het eten bedanken we voor het eten, en vertrekken we vrij snel naar het Minneriya National Park.
Als we daar aankomen, kunnen we meteen instappen in de jeep die voor ons klaarstaat. Na zo'n 20 minuten rijden over hobbels en kuilen, komen we de eerste olifant tegen. Toch iets anders dan bij het olifantenweeshuis, een olifant in het wild!
We rijden weer verder, en dan gaat het pas echt loos: we zien de ene kudde na de andere! Eerst de wat kleinere met misschien 15 olifanten, maar daarna kuddes van misschien wel 80 olifanten. We zien zelfs een olifanten met slagtanden, wat volgens Bandare vrij zeldzaam is. We blijven tot ongeveer 17:00u tussen de olifanten rijden, maar dan is het weer tijd om naar de uitgang te gaan, al had het van ons nog wel even door mogen gaan.
Op het moment dat we op de terugweg zijn moeten we ook weer langs die ene olifant met zijn slagtanden...op het moment dat onze jeep er langs rijdt, besluit deze olifant, om even een aanval in te zetten! Onze chauffeur moet dus ineens een flinke dot gas geven om deze aanval te ontwijken. Toch nog even schrikken voordat we weggaan! En worden we toch nog even met de neus op de feiten gedrukt: het blijven wilde dieren!
Na dit spannende einde van deze trip snel door naar onze nieuwe accommodatie in Sigiriya. Het is een mooi hotel, het zit vandaag wel helemaal vol met Fransen...
Wij hebben het huisje gekregen dat het verste van alles af is...zal wel zijn omdat wij de jongsten zijn in het hele hotel, en nog het makkelijkst ver kunnen lopen... Het is deze keer dus een hele tour om naar het zwembad te komen, maar we gaan de uitdaging toch aan. We zijn vandaag laat met zwemmen, dus zonnebrand is niet nodig, het is al donker aan het worden als we naar het zwembad gaan. En als we er eenmaal in liggen is het helemaal donker. Dat heeft ook wel wat zwemmen bij avondlicht.....tot er weer een van de vele stroomonderbrekingen van Sri Lanka optreedt, we liggen ineens in het pikkedonker met z'n tweeën in het zwembad! Ik vind het wel cool, maar Nora vindt het na een minuutje toch wel weer genoeg geweest. Na een minuutje of 5 gaan de lichten weer aan. Het gebeurt nog een paar keer, maar dan zeer kort (jammer)...
Na het zwemmen is de dag wel op z'n einde, uitgepuft ploffen we op bed....

Trincomalee (Nilaveli)

Vandaag besluiten we eens wat langer uit te slapen, we hebben immers toch geen vaste plannen op het programma staan, dus dat is ook weleens lekker na alle indrukken van afgelopen dagen. De spierpijn begint zich ook al in diverse delen van het lichaam te manifesteren, kuiten van trapjes, kont van het bootje en daarnaast allerlei andere ongebruikte kantoorspieren...

Als we gaan ontbijten zien we dat er vandaag ineens wel een buffet is, we hadden gisterenmiddag ook al gemerkt dat er meer gasten aan het binnendruppelen waren. Bij onze aankomst leek het wel of wij de enigen waren, in ieder geval waren er niet genoeg gasten om een geheel buffet te bereiden.
Na het ontbijt gaan we een strandwandeling maken, vandaag gaan we rechtsaf op het strand, die kant maar eens verkennen. Echt veel nieuws ontdekken we niet. We komen weer de gisteren beschreven vissers tegen, en we blijven gefascineerd een aantal keren kijken, verder eindigt eigenlijk al snel het hotelgebied en gaat het over in "normale" kust. Na een uurtje wandelen besluiten we om weer terug te lopen. Gutsend van het zweet ploffen we bij het hotel op het terras neer om een koud colaatje te drinken; wat smaakt dat dan goed!
Om nog verder af te koelen gaan we nog eens zwemmen. We zien tijdens het cola drinken dat de zee rustig is, dus hebben ook zin om de zee eens in te duiken, maar op het moment dat wij klaar zijn om te gaan zwemmen, dwz zwemkleding en zonnebrandritueel, lijkt het compleet omgeslagen, en zijn de golven ineens weer flink hoog. We beginnen in het zwembad, maar zien iemand het er op wagen in de zee, en wij denken dit ook maar even te proberen. Langer dan 5 minuten houden we het daar niet vol, veel te vaak zout water happen! Snel weer terug naar het zwembad dus! Daar dobberen we weer een hele tijd rond.
We eten op tijd, we hebben een mooi tafeltje aan het strand, alleen jammer dat het vanavond zo waait...
Verder sukkelt de avond voorbij met plannetjes voor de volgende dag, en koffertetris. De wekker wordt gezet op 5:45u!

Trincomalee (Nilaveli)

Hedenochtend is het dan weer zover, er staat een whale watching tour op het programma! Dit wordt dan het derde jaar op rij dat we dit doen. We hadden ons voor vertrek voorgenomen om ons in te houden en het niet te doen. Maar nu we er zijn, de tijd hebben, en het spotgoedkoop is...we kunnen niet anders...het werkt verslavend, althans voor ons.

Als we wakker worden is het buiten nog donker. We maken ons klaar voor vertrek. Iets voor 6 wordt er op onze kamerdeur geklopt; het is het mannetje van de tour, dat ons zonder dat we een kamernummer of naam hebben verteld, heeft weten te vinden. Hij kondigt even aan dat het bijna 6 uur is.
Enkele minuten later lopen we het strand op. We zien net een bootje volgeladen worden met 6 personen, en bij een ander bootje staat een groepje van 5 personen te wachten om in te stappen. Helemaal tegen onze Max.4-personen regel dus; we bereiden ons al voor op het feit dat het hele feest niet doorgaat.
Maar gelukkig komt het tourmannetje met duidelijkheid. We krijgen een privé-bootje met z'n tweeën! Goed geregeld dus.
Na het aantrekken van een reddingsvest zijn we eigenlijk al snel vertrokken. En binnen de kortste keren zitten we op volle snelheid. Gisteren had het tourmannetje ons nog verzekerd dat de zee vanochtend heel rustig zou zijn: "like a swimming pool" waren zijn woorden. Nou, echt ruig is het niet, maar als het mijn zwembad geweest was, had ik mijn zwembadmannetje even gebeld om het na te laten kijken!
We zitten in het bootje aan weerskanten op een klein houten bankje; Nora aan stuurboord en ik aan bakboord. Bij volle snelheid stuitert het bootje over het water. Je probeert je op allerlei manieren schrap te zetten, maar komt iedere keer weer met een smak op het houten bankje terecht. Na zo'n 10 minuten begint de verzuring in de benen en handen, en de eerste beurse plekken op de kont beginnen pijnlijk te worden. Dat gaat morgen nagenieten worden!
Gelukkig hebben we na 10 minuten nog niets aan walvissen gevonden, dus onze ochtendgymnastiek kan nog even doorgaan. Na zo'n 40 minuten full speed spotten we de eerste walvis; een bultrug. Onze bootsman vaart er zo snel mogelijk naartoe en blijft er zo goed mogelijk bij in de buurt. Zodra het beest een diepe duik neemt en dus van plan is om een aantal minuten onder water te blijven, zoekt hij een ander exemplaar op en doet daar hetzelfde. Gelukkig lijkt het hier op het moment te wemelen van de bultruggen! We zien het ene na het andere exemplaar...wat is het weer een geweldige ervaring om zo dicht bij deze majestueuze dieren te zijn! Echt geweldig, om kippenvel van te krijgen!
Na ongeveer een uur op walvissen "gejaagd" te hebben, keren we weer huiswaarts. Onderweg komen we nog een aantal dolfijntjes tegen (die door hun snelheid wat moeilijker op de foto te zetten zijn).
Uiteindelijk komen we zonder zeeziek te worden en zonder kleerscheuren ook weer van dit avontuur vandaan. Mensen, wat was dit weer prachtig! Helaas nog weinig foto's om te delen, want de meeste zijn natuurlijk met mijn "grote" camera gemaakt, en die foto's kan ik niet op de Ipad zetten...
Na dit bootavontuur maar snel even ontbijten, want dat hadden we uit moeten stellen in verband met dit vroege vertrek...misschien maar beter ook, anders was het alleen maar visvoer geworden waarschijnlijk.
Na het ontbijt even terug naar de kamer. We gaan heel even op bed liggen, maar dat heel even loopt door de vermoeidheid van het vroege opstaan en de zware boottocht wat uit.
Na het korte intermezzo gaan we eens kijken wat er allemaal op het strand te beleven is als we linksafslaan op het strand. We zien hoe de o.a. hoe de lokale vissers bezig zijn hun netten richting het strand te slepen. Wat een mankracht komt daar aan te pas, echt arbeidsintensief! En volgens mij is de opbrengst niet eens zo groot...
Vanuit een bootje op zee worden de netten in het water gegooid, en dan worden deze over een breedte van zo'n 200 meter(?) verspreidt, en vervolgens wordt er over deze 200 meter aan 2 kanten een touw naar het strand gebracht door een ander bootje, zodat er als het ware een afgezet gebiedje ontstaat. En dan begint het echte werk... Aan de 2 touwen beginnen 2 ploegen te trekken om de netten maar de kant te slepen! Langzaam komen ook de 2 ploegen naar elkaar toe. En uiteindelijk komen ze dus samen, en hebben ze dus het hele net binnen en de vis op het strand. We hebben niet een hele sessie van voor tot achter meegemaakt, maar volgens mij zijn ze daar minimaal 2 uur mee bezig! Het ziet er allemaal wel authentiek en indrukwekkend uit.
We wandelen een flink eind door op het strand, tot het strand eigenlijk ophoudt. Maar ja, nieuwsgierig zoals wij zijn, willen we toch even weten wat er achter dat bochtje ligt, wat wat moeilijker te bereiken is doordat het geen normaal strand meer is en wat onhandiger loopt met aangespoelde stukken van vanalles. Als we om het bochtje komen, komen we in een soort baaitje terecht met allemaal vissersbootjes, allemaal heel kleurrijk. Het waren die extra meters zeker waard. Als we het geheel even vast staan te leggen, flitsten er ook nog even 2 ijsvogels voorbij. Te snel voor de foto, maar op ons netvlies staan ze.
Hierna wandelen we weer terug, onderweg drinken we nog even ergens een vruchtencocktail (n.a. natuurlijk).
Bij terugkomst in het hotel, snel badkleding weer aan en weer een zwemsessie in het zwembad! De zee ziet er wel heel wild uit, en zo te zien is er ook niemand in zee, er hangt ook een rode vlag, misschien dat dat er iets mee te maken heeft...
Na het avondeten nog even internetten bij de receptie, en dan zit er weer een fijne dag vakantie op! Van vervelen toch nog niet echt sprake geweest!

Arunadhapura - Trincomalee (Nilaveli)

Vanmorgen weer fris en fruitig op, om 8:00u worden we verwacht bij de receptie voor vertrek. Dit halen we op de een of andere manier maar net, altijd weer net een koffer die we niet dicht krijgen of een laatste dingetje zoek, of een korte discussie over dat ik niet opschiet, waardoor ik dus inderdaad de deadline niet haal...zonder discussie waarschijnlijk geen probleem geweest?!

We vertrekken vandaag eerst naar Mihintale, deze plaats wordt beschouwde als de bakermat van het boeddhisme op Sri Lanka. Hier vestigde Mahinda zich, een leerling van Boeddha. Om even kort te zijn, zijn hier een aantal heilige bouwwerken te zien, zoals o.a. natuurlijk een groot Boeddha-beeld en een dagoba.
Aangezien het hier om heilige plaatsen gaat, is het verboden om hoofdbedekking te dragen en schoenen. Nou hebben Nora en ik bijna altijd een petje op in onze vakantiemodus, tegen het verbranden en tegen felle zon in de ogen, maar die moet dus af, da's geen probleem. Het probleem zit 'm meer in de schoenen... Ik kan sowieso al moeilijk lopen zonder schoenen, vraag me niet waarom, maar ik voel elke oneffenheid die er maar is 100x erger lijkt het wel; het lijkt wel het sprookje van de prinses op de erwt, maar dan onder m'n voeten!
Maar da's dan probleem 1, en alleen mijn probleem, maar er is nog iets, de zon schijnt continue, en het koelt eigenlijk nooit af, dus de stenen, en vooral alsdan is hier GLOEIEND heet! We mogen eventueel onze sokken wel aanhouden, maar die tere Europese voeten van ons trekken het af en toe echt niet met die hitte. Gisteren dacht ik al blaren op te lopen bij de Bodhi Tree...
Vandaag moet ik met probleem 1 ook nog eens een uitgekerfde hete trap beklimmen van weet ik het hoe hoog... Nora gaat vrij vlotjes omhoog, maar ik ga als een oude vent omhoog. Uiteindelijk haal ik trap 1 richting de dagoba wel, maar met veel moeite. Daarna ook weer die hel terug naar beneden...
Als we beneden zijn, zien we dat er nog 2 van dit soort uitdagingen zijn die we bij zo'n 30+ graden dienen te gaan doen. Ik houd niet zo van opgeven, dus vol goede moed lopen we naar het begin van uitdaging 2. Hmmmm....steiler, gladdere treden, schuine treden, hoog! Het ziet er allemaal heel gevaarlijk en onhandig uit met mijn mankement. Met schoenen had ik geen moment getwijfeld, maar zonder...?! Ik besluit om er niet aan te beginnen. Nora wil het toch gaan proberen. Nou vind ik proberen in zo'n situatie nou niet echt zo'n handig woord; mocht het verkeerd gaan, kan ik ze boven moeilijk gaan halen...moet ik Bandare maar effe sturen denk ik.
Ik zie Nora naar boven gaan, en hou mijn hart vast, ben toch bezorgd. Uiteindelijk zie ik ze achter een rots verdwijnen en een tijdje later gelukkig ook weer op het hoogste punt achter een hekje verschijnen; heldin!
Maar ja, nu de weg terug. Ik zag dat de treden een beetje schuin afliepen af en toe, dus daar maak ik me het meeste zorgen over. Ik ben pas weer gerust als ze weer heelhuids op de grond staat. Gelukkig doet Nora heel voorzichtig, en komt heelhuids en trots, maar met een rood en bezweet hoofd beneden.
Gelukkig zien we dat er bij het Boeddha-beeld gewerkt wordt en we daar sowieso niet omhoog kunnen (/hoeven).
Na nog wat foto's/video van alle denkbare hoeken en standen, besluiten we om weer verder te gaan op onze route richting Trincomalee.
Er staat op de route geen stop meer gepland, maar we hebben besloten om vaker aan de noodrem te trekken als we het leuk vinden om ergens een foto te maken of ergens te filmen. Dat hadden we tot nu toe eigenlijk nog niet gedaan, maar dat doen we normaal gesproken als we zelf rijden ook, dus nu moeten we dat ook zeker doen vinden we.
Zo stoppen we diverse keren om wat rijstvelden te zien, we komen een tempel tegen met een hoop beelden van monniken, verder loopt er ineens een boer/herder met een stuk of 40 koeien over de weg (doorrijden kon dus toch niet).
Ze zijn op deze route hard aan het werk aan de weg, er is nog maar weinig asfalt te bekennen, maar over een jaartje zal het er waarschijnlijk een stuk anders uitzien, want overal zijn wegmannetjes bezig.
Uiteindelijk komen we toch aan in Trincomalee. We gaan allereerst even naar de hot wells van Trincomalee. Hier zijn 7 warmwaterbronnen met elk een andere temperatuur waar men geneeskrachtige eigenschappen aan toedicht.
We bezoeken ook nog een Hindoe-tempel in Trincomalee. En we dachten dat we al op hete stenen hadden moeten lopen? Hier lijkt het asfalt wel te koken! Tot overmaat van ramp is Nora haar sokken vergeten uit de auto mee te nemen...en we proberen nu dus van schaduwplekje naar schaduwplekje te "rennen". Volgens mij worden we behoorlijk uitgelachen door de lokale bevolking.
Nadat we de tempel bekeken hebben, gaan we weer terug naar de auto, waar Bandare is achtergebleven. Hij zegt dat hij de auto in deze wijk niet alleen wil laten, maar ik denk dat dat een smoesje is om niet in een Hindoe-tempel mee te hoeven of iets dergelijks....
Na terugkomst bij de auto willen we nog even langs de vismarkt om daar een kijkje te nemen, maar helaas is daar al niks meer te doen. Bandare stelt voor om donderdagochtend bij vertrek uit Trincomalee nog een poging te wagen.
We gaan nu nog even wat boodschappen doen, en dan zet Bandare ons af bij ons hotel.
Ons hotel ziet er weer goed uit, en we hebben weer een mooi zwembad, alhoewel het ook direct aan zee ligt met bijbehorend mooi strand! We hebben het er met Bandare nog over gehad om 1 nacht Trincomalee in te ruilen tegen 1 nacht extra in het volgende hotel. Er is in Trincomalee op zich niet zo veel te zien, en die tijd zouden we dan liever ergens anders hebben dan ons hier te "vervelen". Wij zijn nou eenmaal geen strandliggers. Echter omboeken, daar vragen ze zoveel annuleringskosten voor, dat we besluiten om het toch maar niet te doen.
Als we bij het hotel rondkijken wat er te doen valt, zien we dat er ook een whale watching gedaan kan worden, na wat informeren blijkt het toch wel heel goedkoop te zijn in vergelijking met wat wij "gewend" zijn, bijna te goedkoop om het niet te doen. We gaan even kijken wat voor bootjes het zijn, maar daar worden we weer wat minder blij van...we kunnen nog geen keuze maken of we wel of niet zullen gaan....oh ja...ze vertrekken morgenvroeg om 6 uur! Dat zou betekenen dat we we wel heel vroeg op moeten staan....
We besluiten om eerst maar eens te gaan zwemmen in het zwembad, en er maar eens goed over na te denken...
's Avonds eten we bij het hotel, en hakken we de knoop door. Ik babbel nog even met de "verkoper" van de whale watching, en laat weten dat ik het goed vind als we met maximaal 4 in het bootje zitten, maar 6 vind ik niet meer ok, dan gaan wij niet mee. Wij staan klaar om 6 uur, stappen we in of niet, dat bepalen we dan, geen verplichtingen, we schudden elkaar de hand en de deal is rond. Zo, hebben we in ieder geval voor morgenochtend een leuk programma geregeld.
Na het eten maar vroeg naar bed, zó vroeg op...we willen de boot niet missen!