Negombo
Vandaag de laatste dag op Sri Lanka, we willen nog een beetje van Negombo gaan bekijken en voor de rest wat relaxen.
We gaan 's morgens op pad om de vismarkt te zien, maar eerst moeten we geld hebben, want we gaan het niet redden met wat we nog hebben. We regelen een tuk-tuk naar het treinstation, want ik had op internet gezien dat daar een pinautomaat zit. Als we geld hebben, gaan we te voet verder op zoek naar de vismarkt; er schijnen er 2 te zijn in Negombo, maar de eerste die we proberen te vinden, zien we wel op de kaart staan, maar in het echt komen we hem niet echt tegen. De weg er naartoe is wel weer afzien met de hitte, maar zo zien we in ieder geval wel meer dan vanuit een tuk-tuk. We komen o.a. ook het "Dutch canal" tegen dat hier een prominente rol heeft. Een kanaal dat ooit door de Hollanders gegraven is. Er liggen een hoop vissersbootjes overal, wat natuurlijk weer een mooi gezicht is. Nadat we vismarkt 1 maar even opgeven, besluiten we het stukje naar vismarkt 2 toch maar even met de tuk-tuk te doen, kost bijna niks, maar is wel even fijn om uit de hitte te zijn.
Op de vismarkt is het weer leuk rondkijken. Er liggen weer allerlei vissen in alle soorten en maten die je bij ons niet zo makkelijk zult tegenkomen, van haaitjes tot roggen. Op het strand ligt ook een hoop vis in de zon te drogen en zijn verschillende groepjes mensen de vis aan het bewerken. Een hoop bedrijvigheid allemaal in ieder geval.
Na de vismarkt gaan we met de tuk-tuk weer terug naar het hotel, hier rusten we even uit, en proberen we onze drijfnat bezwete kleren even te laten drogen. Daarna gaan we nog even in de straat vlakbij het hotel op souvenirjacht. We kopen bij een winkeltje een aantal souvenirs en proberen hier een goede deal te maken. Waarschijnlijk kon deal nog wel wat scherper, maar de prijs is op zich wat we ervoor willen betalen, dus gunnen we de verkoopster dat beetje inkomsten voor vandaag maar. Heeft ze misschien ook een goede week.
Na de souvenirjacht gaan doen we eerst een korte strandwandeling voordat we nog voor de laatste maal zwemmen. Het zwembad is nu lekker leeg, in tegenstelling tot gisteren.
We gaan vandaag op tijd eten, want vanavond staat natuurlijk de grote uitdaging van koffertetris ultimate op het programma. Uiteindelijk lijkt het eigenlijk allemaal best mee te vallen, en zit alles best snel in de koffers, morgenvroeg de laatste dingen, maar dat moet geen probleem zijn.
We proberen ook op tijd te gaan slapen want we worden om 6:30u opgehaald om naar het vliegveld te gaan. Als we net in bed liggen is er allerlei lawaai op de galerij van het hotel; er lopen een aantal gasten te schreeuwen en aan deuren te rammelen. Op een gegeven moment wordt er ook aan onze deur gerammeld. Ik ga naar de deur, en doe nog wel even de deur op een kier en kijk wat er aan de hand is, ik dacht misschien iemand van het hotel die komt waarschuwen voor iets van gevaar ofzo, je weet niet. Maar het bleken 2 gasten te zijn die niet meer in het Engels uit konden brengen dan: "Water! Water!?" Op een ietwat vragende, maar meer dwingende toon. Ik heb ze maar zo snel mogelijk afgewimpeld en de deur op slot gedaan. Nora heeft even de receptie gebeld of ze wisten dat er mannen rond aan het lopen waren en hotelgasten lastig aan het vallen waren? Ze zouden gaan kijken...
De rest van de nacht niet echt rustig meer geslapen natuurlijk, want het bleef toch af en toe nog lawaaierig op de galerij en in het hotel met stemmen en deuren gerammel. Zo goed en zo kwaad als het kon toch maar proberen te slapen...energie op doen voor de reis van morgen...
Colombo - Negombo
Omdat we gisteren geen stadstour hebben gedaan in Colombo, gaan we die vandaag doen. We hebben afgesproken dat Bandare ons om 10:00u op komt halen. Om 9:05u belt hij of het goed is als we om 11:00u beginnen, volgens hem hebben we maximaal 2 uur nodig voor de stadstour, dus is 11:00u vroeg genoeg. Daar gaan wij niet mee akkoord, en vragen hem toch gewoon op de afgesproken tijd te komen. Waarschijnlijk was het gezellig gisterenavond en heeft ie daar nu wat last van...sorry, maar gisterenmiddag heeft ie al vrij "gekregen" van ons. Vandaag is er gewoon weer werk aan de winkel.
Iets na 10u komt Bandare dan toch aan bij ons hotel. We beginnen aan onze stadstour. Wij hebben in onze boekjes zitten bladeren en hebben wel een beeld wat we willen zien, en in welke volgorde, maar komen daar wat moeilijk uit omdat tijdens het rijden van de ene naar de andere plek Bandare ineens andere dingen weet die hij ook wil laten zien, en dat dan niet helemaal qua route economisch is. Maar ja, als we uiteindelijk alles wat we willen maar hebben gezien.
Als eerste zijn we naar de Boeddhistische tempel Gangaramaya geweest. Hier was toevallig ook een ceremonie bezig ivm het nieuwjaar met trommels en het fluitje, zoals we dat ook bij de dansvoorstelling hadden gezien. Verder leken de bijgebouwen van de tempel wel een museum, zoveel spullen mbt het Boeddhisme stonden daar verzameld; indrukwekkend allemaal.
Daarna zijn we vlakbij doorgereden naar de tempels die op het water zijn gebouwd, de Seemamalakaya. Ook zijn we langs de presidentswoning gereden, je ziet weinig van zijn woning, want deze is afgeschermd met een hele hoge haag, en er staan een aantal wachttorentjes met gewapende soldaten bij. Het is verboden te stoppen en te fotograferen. Ik moet zeggen, het kriebelde even, maar heb het toch maar niet gedaan...
Hierna hebben we ons even laten droppen in de wijk Fort om hier even rond te wandelen. We gingen hier o.a. even naar binnen in Cargills, een oude supermarkt. Hier hing een bordje dat je bij binnenkomst je tassen of rugzakken bij security achter moest laten, dus dacht ik niet voor problemen te zorgen, en maar even te wachten tot mevrouw Secutiry zelf even naar mij toekwam en mijn tas dan maar in bewaring zou nemen. Aldus deed zij, zij nam mijn rugzak, ik kreeg nummertje 19, en mijn rugzak werd op de toonbank gelegd met nummertje 19 er bij. Maar....Mevrouw Security ging weer weg en ging 20 meter verderop zitten keuvelen met haar vriendinnen en mijn rugzak lag op de toonbank bij de open deur van de winkel klaar voor eenieder die hem maar wilde hebben. Paspoorten, fotospullen, alles...ik weet niet of nummertje 19 een dief dan tegenhoudt?! Ik heb dan ook maar vriendelijk verzocht om mijn rugzak maar weer terug te geven en hiermee gewoon de winkel in te mogen lopen. En warempel, Mevrouw Security had hier geen problemen mee.
Na de belevenissen in Fort, wilden we nog even gedropt worden in de wijk Pettah. Normaal is dit de wijk met heel veel kleine winkeltjes, en een bazaar met van alles te koop. We hebben de straatjes gevonden, en er waren een heel klein aantal winkeltjes open, maar de meeste waren nog gesloten. Het was er ook weer rustiger dan het er normaal zou zijn. De straat die in onze boekjes stond als de meest populaire en bruisend van de winkeltjes, daar was zelfs helemaal niets open, en was uitgestorven. We hebben er een stukje in gelopen, maar toen we er de enige toeristen waren, en er zich "verdachte" bewegingen gingen voordoen van locals die voorheen maar wat op straat lagen, en nu ineens elkaar signalen leken te sturen...toen hebben we het zekere voor het onzekere gekozen en zijn we een andere straat ingeschoten. We hebben ons hier in Sri Lanka eigenlijk geen moment onveilig gevoeld, altijd op ons hoede, maar dat ben je in Nederland ook als je met dure spullen rondloopt. Maar nu hadden we wel het idee dat we het in ieder geval niet verder moesten opzoeken door een lege onoverzichtelijke straat in te gaan.
Alles is goed gekomen en we hebben gewoon ons rondje Pettah af kunnen maken inclusief de Sammankota moskee, die een zeer opvallende verschijning is door zijn wit met rode stenen...
Na Pettah gaan we nog even naar een shopping center om te lunchen en wat kleine boodschapjes te doen, en daarna rijden we nog door Cinnamon Gardens heen, een wijk waar de luxe huizen van Colombo staan; het Beverly Hills van Colombo zullen we maar zeggen.
Na Cinnamon Gardens rijden we door naar Negombo, tevens eindpunt van onze rondreis. We zitten deze keer wel in een ander hotel dan we de rondreis begonnen, want we hebben nog contact gehad met de reisorganisatie, dat het raar is dat er in de reisbeschrijving staat dat je de laatste dagen nog kunt genieten van het strand, als je hotel niet in de buurt van het strand zit?! We hebben na veel vijven en zessen nu toch een ander hotel gekregen, waar ze ons eerst voor bij wilden laten betalen, dacht het niet!
In Negombo doen we niet veel meer, want we zijn hier toch nog best laat aangekomen. De stadstour die Bandare inschatte op zo'n 2 uur, hebben wij weten te verlengen tot zo'n 5,5 uur. We gaan maar weer eens zwemmen in het zwembad. Vandaag is het gevaarlijker dan anders, het zwembad is hier overvol ivm de vrije dagen van iedereen. Veel spelende kinderen met rondvliegende tennisballen enzo; ik denk dat ze "raak-het-witje" speelden...
Na het zwemmen een taaie hamburger gegeten bij het hotel restaurant. Da's nog niet zo makkelijk, een hamburgertje bakken!
Morgen nog een dagje Negombo en dan zit het er helaas weer op...
Singharaja - Colombo
We worden wakker na de moeilijkste nacht, dankzij de hel-hut. Een airco is hier toch wel een eerste levensbehoefte voor ons westerlingen, en dan hebben we ook nog onder zo'n benauwende klamboe gelegen. Ten minste, de helft van de nacht, want dat was iets te veel van het goede, en we hebben toen maar besloten om die er vanaf te gooien. Het hoofdbord van het bed heeft zich in ieder geval staande gehouden, dat scheelt.
Iets minder fris en fruitig dan anders staan we 's ochtends dus na het ontbijt klaar voor vertrek; zo snel mogelijk weg hier! Vandaag is de eindbestemming Colombo, de hoofdstad. Maar voor we daar zijn, rijden we eerst naar Ratnapura, om daar te gaan bekijken hoe het mijnen naar edelstenen gaat. Althans, dat is wat er in ons programma staat. Bandare heeft er een hard hoofd in, en zou het liefst Ratnapura helemaal overslaan. Na nieuwjaar is alles gesloten, dus ook de mijnwerkers zijn niet aan het werk, dus zal er weinig te zien zijn. Wij staan er op dat we dat dan met eigen ogen wel willen zien. Dan zien we maar een lege mijn of een veldje met modder, we komen hier waarschijnlijk nooit meer, dus ook niet op een normale werkdag.
We gaan dus toch op weg naar Ratnapura. Onderweg is het heel rustig op de wegen, onze auto is zowat de enige op de weg. De tuk-tuks die we tegen komen zijn zelfs op een hand te tellen, en dat wil wat zeggen hier! De kinderen zijn zelfs op veel plekken op de weg cricket aan het spelen. En hier en daar worden nog fire crackers afgestoken; een stuk minder hard dan het vuurwerk bij ons, maar het galmt hier wel lekker met al die bergen! Op een of andere manier is het om 10:15u officieel nieuwjaar, en dan horen we inderdaad van alle kanten de fire crackers voorbij komen.
Als we door dorpjes rijden, zien die er ook echt uit als spookstadjes (dorpjes), alles gesloten, niemand op straat. Er is af en toe maar een enkel winkeltje open van een moslim-eigenaar, want die doen niet allemaal mee aan dit nieuwjaar.
Na een rustige, rit over eenzame wegen en door verlaten stadjes, komen we aan in Ratnapura. Hier vraagt Bandare nog even waar hij de een mijn-plek kan vinden, en krijgt meteen te horen dat er niet gewerkt wordt. Maar dat hadden we al verwacht. We worden wel een richting uitgewezen, en komen al snel op een plek uit waar het er inderdaad op lijkt dat ze naar edelstenen mijnen op een werkdag. Hier kijken we even, en tijdens het kijken komt de eigenaar van de mijn ook even langs. Hij haalt wat van zijn (ruwe) opbrengsten tevoorschijn die wij mogen bewonderen, en eventueel tegen een goede prijs mogen kopen. We slaan ook deze even af (de aanbieding).
We gaan weer verder naar Colombo. De weg hiernaartoe is weer beschreven als hiervoor, rustig en overal verlaten. Zelfs in Colombo aangekomen blijkt hier nauwelijks verkeer op straat, tot grote verbazing van Bandare. Zo heeft hij Colombo nog nooit gezien, normaal staat alles helemaal dicht. Door het ontbreken van verkeer over de hele route, zijn we net na 12:00u al bij ons nieuwe hotel.
In het programma zit ook een stadstour in Colombo, maar Bandare lijkt daar vandaag niet zo'n zin in te hebben en noemt dit vandaag "useless" doordat alles gesloten is. Hij wil dit liever morgenochtend doen. Wij vermoeden meer dat hij, liever de hele middag gaat bellen nu dat hij weer bereik heeft met zijn mobiel, en dat hij verder gaat feesten met wat vrienden, want hij overnacht vanavond bij zijn baas in Colombo. Ach, geef hem eens ongelijk, 20 dagen met die lastige Hollanders rondrijden gaat je ook niet in de koude kleren zitten. En dan ook nog het feest van het jaar missen!
Wij besluiten om na het vertrek van Bandare toch nog even Colombo in te trekken. We gaan te voet richting het Victoria Park. 35 graden door een spookstad 3 kilometer lopen, pfff, valt niet mee. Gelukkig treffen we onderweg iets aan wat we niet verwacht hadden: een McDonalds! Dus Nora een cappuccino en ik een milkshake. En een goede airco hebben ze daar!
Daarna het Victoria Park bereikt, een groot park, en vandaag boordevol mensen die nu vakantie (vrije dag) hebben en daar aan het recreëren waren. Hier even uitgerust van de hete wandeling, en even rondgelopen en gekeken. We hebben wel besloten om de terugweg maar eens gebruik te maken van een tuk-tuk...uiteindelijk werd het toch een mini taxi in de vorm van een TaTa Nano.
's Avonds hebben we gezwommen in het geweldige rooftop zwembad van het hotel. Het hotel is trouwens sowieso het mooiste waar we tijdens de hele reis gezeten hebben. Tijdens het zwemmen trekken er donkere wolken aan de hemel samen en zien we de eerste bliksemschichten in de verte. We blijven nog heel even in het zwembad, maar als het onweer toch dichterbij lijkt te komen besluiten we toch om er maar uit te gaan. Het blijkt allemaal precies op tijd te zijn, want als we klaar zijn met omkleden is de regen inmiddels begonnen en onweert het boven het hotel. De regen en het onweer verergert en als we op onze kamer zitten klettert, dondert en flitst het er op los!
Niet naar McDonalds dus om te eten, maar da's geen ramp, want het restaurant is hier ook prima!
Na het eten nog een beetje tv kijken, want een tv zonder sneeuw hebben we ook al lang niet meer gezien...
Hikkaduwa - Singharaja
Vandaag vertrekken we naar Singharaja, het regenwoud. Het eerste stuk kiest Bandare ervoor om de snelweg te nemen, een beetje saai, maar wel sneller. We moeten vandaag toch al behoorlijk wat tijd in de auto zitten, dus dan is dit wel mooi meegenomen. Wanneer we de snelweg afkomen, moeten we toch ook nog wel een eindje, want zoveel snelweg ligt hier niet.
We rijden zoals gebruikelijk de afgelopen weken over slingerweggetjes omhoog en omlaag door de bergen. We zien eigenlijk niet veel meer dan groen, dus stoppen niet al te veel voor foto's, die zullen veelal toch lijken op degene die we al hebben. Door het weinige stoppen, en de snelweg, zetten we een goede tijd neer op het traject! Bandare vraagt nog even na bij de eigenaar van het hotel of hij de beste weg had gekozen, en is trots als hij een bevestigend antwoord krijgt.
Rond 12:30u zijn we dus aangekomen in Singharaja en krijgen we onze kamer toegewezen in de Blue Magpie Lodge. Nou, we hebben al in veel hotels gezeten, en we klagen niet makkelijk. Gelukkig is dit maar voor één nacht en zullen we dit ook wel weer overleven, maar het is niet iets waar we juichend gaan slapen. Er is stroom van 18:00u tot 23:00u, het stinkt er, door het stroombeleid is er ook geen airco...en door de kieren lopen de gekko's en grote krekels extra makkelijk naar binnen en buiten. Gelukkig hangen er boven de twee bedden die er staan klamboes, dus Nora is in ieder geval voorstander om die vannacht te gebruiken om gespuis (buiten mij) uit bed te houden. Extra details, geen internet, geen bereik met mobiele telefoon; afgesloten van de buitenwereld!
Om 14:00u hebben we een wandeling door het regenwoud gepland staan, we rijden met de auto naar de ingang van het woud, zo'n 5 minuutjes; wat meteen het enige pluspunt van ons hotel is: locatie!
We kopen de kaartjes en boeken een regenwoud-gids. Bandare vraagt of hij zal wachten of mee zal lopen. Wij laten de keuze geheel aan hem, als hij het leuk vindt om mee te lopen, mag ie mee. Hij geeft aan ook nog wat te willen leren op het gebied van regenwoud en zijn bewoners, dus vindt het leuk om mee te gaan. Met z'n vieren gaan we de tocht dus beginnen. Meteen bij de ingang zien we al een soort hagedis zitten, eerst het mannetje en daarna een vrouwtje. Ze zitten toch niet aan een touwtje?
Het pad is in ieder geval een stuk makkelijker dan het pad bij Horton Plains. Bandare heeft onze gids wel als tip gegeven dat wij graag onze tijd nemen voor foto's en video. In het begin doet de gids nog wel iets met deze tip, maar op het moment dat er ook maar in de verte een donkere wolk zichtbaar wordt, begint het wandelvierdaagse-tempo. We spotten in het begin (heel moeilijk tussen de bomen) een Blue Magpie (blauwe kitta), maar onze gids verzekert ons dat we straks veel makkelijkere mogelijkheden krijgen om ze te spotten, dus dat we beter door kunnen lopen.
We zien nog wel wat andere vogels, die te snel zijn voor de foto en allerlei vlinders die ook een uitdaging blijken. Onze gids wijst ook boomsoorten aan, hier hebben we wat betreft foto wat minder moeite mee, maar is ook minder spannend natuurlijk...
Al met al is het een mooie wandeling, en we zien best veel diertjes, maar de Magpie die ons zo "makkelijk" beloofd was, die komt nog steeds niet. Onze gids heeft nu weer een verhaal dat je dan eigenlijk 's morgens moet komen; tja, dat had ie net ook kunnen vertellen, toen we er bijna met onze neus bovenop zaten, maar misschien beter even hadden kunnen wachten.
De wandeling blijft maar duren en we vragen ons af wat eigenlijk de bedoeling is, en hoe lang de wandeling is, we zijn inmiddels al weer ruim 1,5 uur onderweg en het is ook flink boven de 30 graden. Ook ziet het er naar uit, dat het een retourtje is, en dat we dus dezelfde weg terug mogen (/moeten).
Op een gegeven moment zien we een bordje met "Giant Nawada Tree 0.5 km", dus dat zal het doel wel zijn. Vanaf hier is het helaas even een stukje klimmen; kan er ook nog wel even bij, zweten deden we toch nog niet... We slingeren ons op het pad door de lianen van het regenwoud naar de grote boom. Maar we redden het uiteindelijk wel! De boom is nou niet echt spectaculair, de route en de dieren onderweg maken het speciaal.
Even uitrusten bij de boom, en dan weer terug, want in de verte dondert het al, en de wolken worden steeds donkerder. De terugweg gaat wat sneller dan heen, want doordat het donkerder wordt hebben veel dieren een veilig heenkomen gezocht en laten zich niet meer zien. Als we halverwege zijn, begint het zachtjes te regenen. Hierdoor zien we wel weer wat andere woudbewoners, een schorpioen is uit zijn holletje gekomen omdat ie bang is dat die vol gaat lopen met water. Ook een boomkrab laat zich ineens zien. Grappig!
Als we net bij een schuilhutje zijn, begint het harder te regenen, en we besluiten om heel even te schuilen. De regen wordt ook snel weer wat minder, en we kunnen ook snel weer verder. Tot hilariteit van beide Sri Lankanen heeft Nora voor de zekerheid een lowbudget regenponcho aangeschoten zodat haar kleren niet doorweekt zijn zometeen. Ze lachen wel, maar de gids wil ondertussen wel dat Nora zijn mobiele telefoon bijhoudt anders wordt ie misschien nat...
Na bijna 3,5 uur zijn we weer terug bij de auto, en kunnen we weer terug naar onze hel-hut.
Het is vanavond nieuwjaar, wat in zowat heel Sri Lanka gevierd wordt, maar omdat wij in Hel-Hut en Co zitten, precies op die dag, merken we daar helemaal niks van! Bandare is er ook al helemaal sip van, dat hij niet bij zijn vrouw en kinderen kan zijn met nieuwjaar, maar vindt het belangrijk om te werken voor de inkomsten voor het gezin en kan zich er dus wel een beetje overheen zetten, maar nu dat hij de hele dag ook nog eens geen bereik heeft met zijn telefoon en hij zijn vrouw niet kan bellen of vice versa, baalt hij er wel weer van. Hij vertelt Nora dat hij er zelfs over zit te denken om vanavond een biertje te kopen, maar dat is wel duur voor hem, 250 rupies (1,40 Euro). We stellen voor dat hij vanavond gezellig met ons eet, dan is hij in ieder geval niet alleen. En dat biertje zetten we gewoon op onze rekening, kan nog net... Het is heel gezellig met Bandare, hij zit behoorlijk op zijn praatstoel...zou het door het biertje komen, of omdat het buiten kantooruren is?
Voor het slapen gaan proberen Nora en ik de klamboe over ons hoofdbord van het bed vast te maken, maar dit blijkt met slechte Sri Lankaanse kit aan de muur te zijn bevestigd, dus die valt een halve meter naar beneden, en rust nu op het matras. We laten hem zo hangen, en hopen dat we vannacht het bed niet per ongeluk verschuiven en dat ie alsnog met een doodsmak op de grond valt. Het enige voordeel hiervan zou zijn dat alle gekko's ook uit de buurt zijn!
Hikkaduwa
8:15u vertrekken we vandaag richting onze eerste bestemming. We blijven niet in onze home-town, maar verplaatsen ons naar een nabijgelegen plaatsje Balapitiya, om van daaruit een tochtje op de rivier de Madu Ganga te maken. We klimmen in ons bootje en tuffen de rivier op. We zien al gauw een "water monitor", oftewel een water varaan. Helaas met de spiegelreflex vastgelegd, dus voorlopig nog geen foto op de reisblog te bezichtigen.
Al snel moeten we een stukje door een mangrove varen om in een veel opener gebied terecht te komen. In het gebied zijn 64 eilandjes waarvan we er een aantal zullen zien tijdens het langsvaren. Sommige eilandjes zijn verbonden met bruggen, en ons wordt dan ook geregeld verzocht om flink te bukken. Als we bijna plat met onze neus op onze knieën zitten, hebben we nog (voor ons gevoel) amper ruimte om onder de bruggen door te varen.
We zien onderweg ook geregeld wat arenden boven onze hoofden voorbij komen en we hebben weer een ijsvogel gespot.
Tijdens de tocht maken we een aantal stops, als eerste meren we aan bij een eilandje, waarop een oud mannetje bezig is om kaneel-stokjes te maken. Hij laat het proces zien, en na afloop kan er natuurlijk gekocht worden. Ach, omdat het echt "traditioneel" gemaakt is, en om het mannetje te steunen, kopen we een pakketje van zijn cimmenimmenon.....zoals we dat in mooi Engels niet uit kunnen (of willen) spreken. Bij het verlaten van het hutje van het mannetje trek ik nog bijna zijn jaarvoorraad van het plafond, die hij op 1,80m aan zijn plafond had hangen aan wat draadjes; en dat zie ik nét niet als ik een petje op heb, want dat zit dan in mijn dooie hoek. We verlaten zijn eilandje gelukkig nog als vrienden en gaan weer verder in ons bootje.
Volgende stop is een eilandje met daarop een tempel. Hier lopen we even rond, en zien we toevallig ook nog een of andere mega eekhoorn.
Na het tempel-eilandje varen we nog wat rond en genieten we nog wat van de omgeving, tot we bij een "fish farm" aankomen. Deze farm bestaat uit drijvende houten vierkanten, met daarin in elk vierkant een andere vissoort die gekweekt is. Hier kun je een knabbelbehandeling van de vissen krijgen, maar die slaan wij over. Voor het extra vermaak heeft men hier ook nog wat beestjes die je dan even vast kunt houden voor op de foto... Bijvoorbeeld: krokodilletjes aan een touwtje, krab aan een touwtje en een slangetje. We maken wel snel even wat foto's van deze ongein, maar vasthouden hoeft voor ons niet.
Nou is het in en uitstappen van een bootje toch al niet zo'n leuke bezigheid, maar nu moet dat ook nog eens gebeuren op een soort drijvende vlonders, dus helemaal niks leuks aan. Bijna ging het bij mij nog fout buiten deze kritieke punten; ik zag een hoogteverschilletje in vlonders over het hoofd en moest even zwaar corrigeren om niet als volgende attractie te boek te komen te staan: Sjors aan een touwtje!
Na de fish farm zijn we weer terug gevaren naar het beginpunt, alwaar Bandare ons op stond te wachten; hij heeft niet zo'n zeebenen volgens zijn zeggen.
Na dit rivieren-avontuur gaan we de stad Galle bezoeken, maar niet voordat we op de weg er heen naar de Turtle Hatchery zijn geweest waar we op de heenweg naar de rivier langs kwamen.
Bij de schildpadden, zien we een hoop jonge schildpadjes, en ook een aantal oudere. De oudere zijn opgevangen omdat ze in vissersnetten terecht zijn gekomen en gewond zijn geraakt. De jonge schildpadjes, zijn uitgebroede eitjes die gekocht zijn op de markt, die daar te koop aangeboden waren ter consumptie. Leuk om de beestjes te zien. Heel lang blijven we er niet, heel veel is er niet te zien, door naar Galle.
In Galle gaan we de Dutch Fort bekijken, een fort gebouwd door "ons". Het is eigenlijk een hele grote verdedigingsmuur om een gebied heen. We gaan door de poort heen, en laten ons droppen door Bandare en lopen door het fort heen om de overgebleven gebouwen te bekijken. Er zijn o.a. kerken te zien, maar ook andere gebouwen uit dezelfde periode die inmiddels een andere bestemming hebben gekregen; vaak als hotel. Door de hitte is het toch nog een fikse wandeling!
Na Galle weer terug naar ons hotel in Hikkaduwa. Na het zwemmen willen we vandaag weer gaan eten bij één van de restaurantjes in het dorpje; we hadden gisteren een leuke gezien. Echter bij aankomst is deze gesloten, ook onze Nordic House van gisteren blijkt gesloten. Dit heeft allemaal al te maken met het aankomende nieuwjaar dat hier gevierd gaat worden, iedereen is al op weg naar zijn familie. We kiezen maar een ander restaurant uit...niet zo'n goede keuze blijkt...in ieder geval eet ik mijn tonijn-moot niet op; hij ruikt raar en er zit een smaakje aan...ik neem geen risico...ik kan me het vissoepje in IJsland nog te goed herinneren!
Yala (Tissamaharama) - Hikkaduwa
Vandaag wordt het voornamelijk weer een reisdagje. We rijden langs de zuidelijke kant van Sri Lanka naar onze volgende overnachting.
Het idee van Bandare was in eerste instantie om een stuk snelweg te pakken, maar dat leek ons niet zo'n goed idee, want dan zien we ook maar weinig en dat kunnen we thuis ook wel.
We lezen in onze boekjes dat er onderweg een plaatsje is waar zoutpannen zijn waar zout gewonnen wordt, en vragen Bandare of we daar langs komen, en of we dat kunnen zien, want dat ziet er altijd wel mooi uit. Bandare is natuurlijk weer overijverig, en voor we het weten staan we voor de zoutfabriek geparkeerd, en enkele minuten later lopen we voor een rondleiding over de zoutfabriek. We mogen geen foto's maken binnen de hekken; waarschijnlijk zijn ze bang dat we thuis ook een zoutfabriek beginnen. Na de rondleiding scoort Bandare met groffe discount nog een jaarverpakking zout voor de hele familie, en gaan we weer verder op weg.
Onderweg komen we ook langs de blowhole, een natuurlijk fenomeen waar om de zoveel tijd water omhoog spuit...helaas vandaag niet... We worden voor de kaartverkoop nog wel even naar binnen gelokt met de mededeling dat het binnen een kwartier weer zover is, maar bij de blowhole aangekomen, is er weinig tot niets te zien... Dus maar weer verder.
We stoppen nog bij een plaatsje waar een hoop vissersbootjes op het strand liggen om even de benen te strekken en wat rond te kijken.
Verder op de route ligt DE attractie die je moet zien op Sri Lanka, de paalvissers! Maar helaas...op de tijd dat wij langsrijden...: geen vissers! Die kruipen rond 17:00u weer op hun paal. We maken wat foto's van lege palen ver in de zee.
Een stukje verder blijken de palen iets dichter bij het strand te staan, en daar stoppen we ook even om ze beter op de foto te krijgen. Op het moment dat we stil staan, krijgen we het aanbod van een Sri Lankaan dat hij het paalvissen kan laten zien, tegen een kleine vergoeding wel te verstaan. We berekenen even tijd, afstand, programma en zijn aanbieding en komen tot de conclusie dat het nog niet zo'n gek idee is om op zijn aanbieding in te gaan. Hij wil met 2 man voor 1000 rupies wel even gaan laten zien hoe je kunt paalvissen. Ik zeg: "Klim maar op die paal!"
Als we om de hoek lopen waar het "spektakel" gaat gebeuren, zien we al een paalvisser zitten (ik voel 'm hier al aankomen, maar ik ben malle Pietje niet), en paalvisser 1 en paalvisser 2 lopen (ja, lekker dicht bij het strand, dan hoef je niet te zwemmen) naar hun palen, en gaan zitten vissen. Wij maken de foto's en filmen wat, van de "traditionele" visserij. Paalvisser 1 komt na een paar minuten de cash incasseren, met het verhaaltje dat ze met z'n 3-en zijn, blablablabla. Dacht het niet dus...wou hem al de volle laag geven, maar toen ik begon, kwam Bandare daar al vol overheen. De 1000 rupies werden snel in ontvangst genomen, en paalvisser 1 droop met de staart tussen de benen af.
Na nog wat dorpjes en lange wegen komen we aan in Hikkaduwa, waar we een hotel pal aan het strand hebben. Het dorpje is een stuk toeristischer dan de andere stadjes en dorpjes waar we tot nu toe hebben gezeten. Hier zijn wat meer restaurantjes en dergelijke die op toeristen gericht zijn, daar maken we 's avonds (na het dagelijkse zwemmen) dan ook maar gebruik van en eten eens niet in het hotel, maar gaan in het donker op pad en vinden een hamburger-restaurantje, Nordic House. We eten daar allebei de beste burger van de vakantie.
Na het eten weer de wandeling terug naar het hotel, en dan loopt ook deze dag weer op zijn einde.
Yala (Tissamaharama)
5:30u staan deze vakantiegangers weer met goede moed klaar voor vertrek. Het is verdorie nog donker...en 5:30u klaarstaan, dat betekent natuurlijk dat er al minimaal een uur voorbereiding aan vooraf is gegaan...
We gaan zometeen vertrekken naar Yala National Park, hét park om luipaarden in het wild te zien! Er zijn natuurlijk geen garanties, maar als ergens de kans groot is, dan is het hier. Verder loopt en vliegt er van alles aan wildlife rond, dus mocht het luipaard zich niet laten zien, dan valt er nog genoeg te zien.
We mogen instappen in een grote jeep met comfortabele stoelen, dat zal waarschijnlijk wel nodig zijn, anders hadden we de gewone auto wel genomen. We vertrekken en beginnen nog gewoon op asfalt, dus dat rijdt lekker door, zeker op dit tijdstip. Maar al gauw gaan we over op een onverharde weg. Ook goed te doen met deze jeep. Het begint al wat lichter te worden, en tegen 6:15u rijden we het daadwerkelijke Yala National Park binnen, we hebben dan al wat watervogels en een groep wilde zwijnen gezien. We spotten in de eerste boom een roofvogel, ben even de naam kwijt, maar het was een soort arend (foto volgt).
We rijden door het park, de hoofdweg is goed begaanbaar, maar er zijn steeds zijwegen, die volgens mij naar keuze van de chids (VanDale2014) genomen kunnen worden en deze zijn een stuk minder van kwaliteit; hier komen de comfortabele stoelen zeer van pas. Aangezien we maar met drieën achterin zitten, kunnen we kiezen waar we gaan zitten, uit de 6 beschikbare stoelen. De achterste 2 zijn de schietstoelen merk ik als we over door een hele diepe kuil rijden! Ik kom een halve meter van mijn stoel los, en raak het plafond nét niet...
Onze chids speurt allerlei wegen af, en vraagt onderweg nog aan andere chidsen naar info, maar helaas, het luipaard valt niet te spotten vandaag; het luipaard spot vandaag eerder met ons... Nora ziet nog wel iets diep in de bosjes bewegen dat Bandare wellicht wil kwalificeren als een mogelijk luipaard, maar het kan net zo goed een vriend van Bandare zijn met een luipaard-pyjama aan, die even een keer ritselt in de bosjes. We zien wel wat verschillende vogels, waterbuffels, maar wat belangrijker is, waar we ook heel erg naar uitkeken...een hoop krokodillen! Er zitten er een flink aantal, en ook flinke grote! Heel dichtbij komen we natuurlijk niet, maar we kunnen ze wel goed zien.
Verder is de omgeving natuurlijk hartstikke mooi om te zien, een tegenvaller dat het luipaard zich niet laat zien, maar de natuur regisseer je niet natuurlijk. Al met al weer een hele mooie tocht door de mooie natuur van Sri Lanka!
's Middags laten we ons even droppen in het centrum van Tissamaharama waar we even doorheen lopen en wat boodschappen doen. Op een afgesproken tijd laten we ons weer netjes oppikken bij de supermarkt.
In de namiddag zwemmen we weer, fles 2 van de zonnebrand gaat op! 2 weken zon en dagelijks zwemmen en nog steeds de 2 meest witte mensen in het land (incl. Engelsen) alle hoofden draaien om als we ergens langs lopen... We dachten nog even bruin geworden te zijn tijdens de safari-tocht, maar dat bleek alleen maar zand te zijn dat in ons zweet/zonnebrand was blijven plakken...
's Avonds eten we 'normaal' bruin brood van de supermarkt, want we missen het normale eten een beetje, het is iedere keer eigenlijk weer te veel, te geforceerd eten. Ontbijt, lunch, diner... en een lichte maaltijd is moeilijk samen te stellen als je even ergens gaat lunchen ofzo.
Morgen mogen we iets langer uitslapen van Bandare, we vertrekken pas om 8:00u, maar omdat de opstapelende vermoeidheid begint toe te slaan, wordt het ook vandaag weer niet laat. Tevens ben ik vandaag bij koffertetris bij level 10 uitgekomen, ook vermoeiend!
Nuwara Eliya - Yala (Tissamaharama)
Vandaag staan er op zich geen grote bezienswaardigheden op het programma. Een behoorlijke rit van Nuwara Eliya naar Yala en gewoon kijken wat we onderweg tegenkomen. In de reisbeschrijving staat in ieder geval dat het dorpje Ella op de route ligt, dus daar willen we in ieder geval even stoppen. En verder als we een mooi foto momentje zien of even de benen willen strekken, dan hoeven we het maar aan te geven aan Bandare, en dan wordt er netjes gestopt. Bandare heeft ook nog een geheimzinnige tussenstop waar hij nog niets over kwijt wil, maar dat is pas na Ella.
We beginnen de route en rijden als eerste voornamelijk door de inmiddels bekende theeplantages; het blijft een indrukwekkend gezicht. De weg slingert omhoog en daarna weer omlaag, tot ik plots in een flits wat mensen in een rijstveld aan het werk zie, en vraag om een foto-stopje. We stappen uit, en Nora en ik maken op een afstandje wat foto's en filmen wat. Als we klaar denken te zijn, komt Bandare naar ons toe lopen en vraagt of we van dichterbij willen kijken. Op zich willen we dat wel, maar willen niemand storen natuurlijk. Bandare geeft aan dat dat geen probleem is, en we lopen met hem naar beneden verder de helling af. Bandare babbelt op zijn bekende wijze met de mensen, en alles is prima en iedereen is heel vriendelijk en legt alles uit hoe het in zijn werk gaat, we krijgen zelfs thee aangeboden (die slaan we vriendelijk af, we zitten nog vol van het ontbijt). Ze zijn bezig met het beplanten van de nieuwe rijstplantages voor de nieuwe oogst; de "stekjes" komen ergens anders vandaan, maar gaan hier nu netjes geordend de grond in. Iedereen die een stukje land heeft helpt elkaar om elkaars land mee te beplanten.
We kijken nog even hoe het allemaal in zijn werk gaat en vertrekken daarna weer; toch handig zo'n Bandare! Niet veel later komen we langs een rijstmolen, hier wordt de rijst als het ware uit het vliesje gemalen, en hier stopt Bandare ook eventjes voor ons. Hij heeft al aardig door wat wij wel leuk vinden om te zien.
Na de rijstmolen zijn het voornamelijk mooie uitzichten waar we het mee moeten doen tijdens de rit, tot we in Ella zijn.
In Ella stappen we even uit, en lopen we even over een marktje heen en weer. We drinken er ook even wat bij een cafeetje. Echt heel speciaal is het dorpje nu ook weer niet, Het ziet er net zo uit als veel van de andere dorpjes die we tegen komen, gewoon: Sri Lanka.
Als we verder gaan op de route komen we nog een grote waterval tegen, die moet natuurlijk ook even op de foto. We kunnen ons beheersen om niet van alle kanten een foto te hoeven hebben, maar dat kan ook aan de temperatuur liggen.
Een tijdje na de waterval rijden we een soort natuurgebiedje in, dit is Bandare's geheimzinnige tussenstop. Hij brengt ons naar een verborgen tempel. Een aantal grote Boeddhabeelden uitgehouwen uit een rotswand, die nog niet heel lang geleden ontdekt zijn; ze waren jaren overwoekerd met jungle... Toch wel mooi om dat dan ook weer gezien te hebben!
Hierna rijden we door naar Yala.
Hier doen we eigenlijk het gebruikelijke...rusten...zwemmen...eten...op tijd naar bed...
En deze keer is op tijd naar bed wel heel erg nodig, want onze grapjas Bandare heeft de limiet voor morgen weer erg scherp gesteld: 5:30u vertrek naar Yala National Park!