Lakes Entrance - Yanakie (Wilsons Promontory National Park)

Zondag 17 mei – Lakes Entrance – Yanakie (Wilsons Promontory National Park)

We beginnen vandaag de dag met een korte strandwandeling in Lakes Entrance, er is een wandeling over het gehele strand, die naar echte “Lakes Entrance” loopt, waar de schepen de zee op gaan, maar dat is wel een hele fikse wandeling, en daar gaan kunnen we de dag niet mee beginnen.
Wij houden het dus bij een kort stukje, en dan dezelfde weg weer terug.
Na de wandeling rijden we nog wel even met de auto via een alternatieve route naar een plek waar we zicht hebben op Lakes Entrance.
We vervolgen onze route en komen al snel wat hoger, zodat we nog een aantal mooie uitzichtjes hebben op het gebied wat we net verlaten hebben; ook weer schitterend!

We gaan op zoek naar Eagle Point in Paynesvilles, in de boekjes hebben we een schitterend uitzicht over de “siltjetties” gezien, en dat lokt ons om dat met onze eigen ogen te zien. Als we bij Eagle Point aangekomen zijn, lijkt het erop dat ze de foto in het boekje met vanuit een vliegtuig hebben genomen, dus het uitzicht vanaf Eagle Point is een beetje anders dan verwacht. De omgeving is weer prachtig en de route er naartoe is weer enorm mooi geweest, maar toch...dat toefje…

We rijden door naar Golden Beach waar een gestrand scheepswrak uit 1879 op het strand ligt, de “Trinculo”. Er is echter minder over van het schip dan we verwacht hadden, maar toch wel apart dat zo’n wrak hier zo lang kan liggen, zonder dat het opgeruimd wordt.

Op de route zoeken we ook nog naar een supermarkt om spullen voor het eten te halen voor vanavond en morgenavond, want we verwachten dat er weinig te eten valt in het dorpje van de volgende accommodatie, aangezien het haast in het nationale park Wilsons Promontory zit.
In Yanakie aangekomen blijkt dat we goed gegokt hebben, er zit maar liefst één benzine pomp annex general store, en verder niks. Dus we zijn aangewezen op onze magnetron broodjes die we gescoord hebben. We wisten namelijk ook niet wat de voorzieningen precies waren in de accommodatie, maar een magnetron is meestal wel voorhanden. Gelukkig hebben we deze keer een compleet huisje met alles erop en eraan, inclusief prachtig weids uitzicht (met zeezicht). De magnetron piept onze maaltijd in ieder geval lekker snel warm.
We stippelen ook nog even de belangrijkste punten voor morgen uit om te gaan doen in Wilsons Promontory National Park, vooral veel wandelen en hopelijk veel dieren spotten.
’s Avonds gaan we ook nog een paar keer naar buiten om ons te verwonderen en te genieten van de sterrenhemel. Er is hier zeer weinig lichtvervuiling met zo weinig bewoning, dus er is zo veel te zien in de lucht! PRACHTIG! Ik heb geprobeerd om er een indruk van op de foto vast te leggen, maar da’s eigenlijk onmogelijk natuurlijk…

Narooma - Lakes Entrance

Zaterdag 16 mei – Narooma – Lakes Entrance

Vandaag zetten we een verdomde goede starttijd neer! Om 7:35u stappen we onze hotelkamer uit om de sleutel in het sleutelbakje te gooien, te vroeg zelfs nog om ‘m persoonlijk aan een medewerker te overhandigen.
We gaan als eerste een kijkje nemen in het dorpje bijde Australian Rock, en bij de aangrenzende “pier” want volgens de dame die ons gisteren incheckte, zit hier dezer dagen een groep zeehonden. Nou, en dan willen wij dat niet missen natuurlijk. We hebben de bestemming snel gevonden en zien de Australian Rock al snel, het is een stuk rots waarin een (natuurlijk gesleten) gat zit dat (ongeveer) de vorm heeft van Australië.

Als we de pier oplopen zien we ook al snel een zeehond zwemmen, echter als we dichterbij komen zien we ook dat er op de stenen/rotsen van de pier nog een aantal flinke exemplaren zitten! We kunnen heel dichtbij komen, en hebben het idee dat ze toch niet veel dichterbij kunnen komen, omdat de stenen dichter bij het pad steeds groter worden en dus ontoegankelijk zijn…tot de grootste van het stel besluit om op een van deze grote stenen te gaan zitten! Dat was dus het sein dat we even genoeg hadden gezien, en we maar beter weer verder konden met ons dagprogramma.

Volgende stop op onze route is Central Tilba, en daarna Tilba Tilba. Central Tilba is een klein oud dorpje met een aantal houten gebouwtjes. Als we in de buurt komen, zien we al groots aangekondigd dat het “Market” is, dus we zijn toch al zeer benieuwd. In Central Tilba aangekomen hebben we snel gevonden waar het allemaal te doen is, de Market is in een gebouw, en wat er voornamelijk te doen is, tja, mensen die hun eigen geteelde groenten verkopen, kaarten, hun honing, hun brood, hun eigen gemaakte of ander geknutsel. De vraag is alleen aan wie, het lijkt er meer op dat ze met elkaar aan het kletsen zijn en dat er weinig verkocht wordt. Een Social Market zal het wel wezen dan.



We lopen de historische straat door, en op het einde van de straat staat de kaasfabriek van Tilba. Om Nora niet teleur te stellen, ga ik ook even mee naar binnen in het winkeltje; gelukkig valt het met de stank mee. Na ook dit weer overwonnen te hebben lopen we het straatje weer terug naar de auto en vervolgen onze weg naar Tilba Tilba, maar door te laat remmen waren we het hele dorp al voorbij. Nog wel even uitgestapt om even rond te kijken, maar het was echt KLEIN, dus niet veel tijd aan verloren.
We laten flink wat kilometers achter ons, en onderweg eten we wat op een rustplaats.

De routeleidt onsvervolgensdoor Eden, vroeger was dit een plaatsje bekend om zijn walvisvaart, nu is het vooral de commerciële visserij.

Hier hebben we even in de haven rondgekeken. We zagen er nog een zeehond met een grote vissenkop aan slag; die gooide hij telkens omhoog om stukken eraf te scheuren. Mooi om te zien!
In het dorpje ook nog heel even door de zogenaamde winkelstraat gelopen, maar ik denk dat we te veel verwend zijn in Nederland, zodat dit soort winkeltjes hier ons niet meer kunnen boeien; gelukkig, kunnen we sneller verder!
In het dorpje Mallacoota gaan we op zoek naar Gipsy Point, een punt bij een meertje waar adelaars en ijsvogels te zien zouden moeten zijn. Het uitzicht is niet erg spectaculair, en de vogels laten het ook afweten; ach, je kunt ook niet alles hebben op zo’n dag.
In het Croajingolong National Park doen we nog een korte wandeling, de Double Creek Nature Walk door een stukje regenwoud en een droger stuk met enorm hoge eucalyptusbomen, waar het mogelijk is om eventueel koala’s te spotten. En warempel Nora spot ineens één koala op enorme hoogte en afstand. Het blijft helaas bij die ene koala in de verte; een klein kruisje bij de koala op de spotlijst.

Maar de wandeling was wel weer in een wereldse omgeving!
Vanaf nu is het een kwestie van doorrijden om toch niet te lang in het donker door te hoeven rijden, want het is inmiddels 15:00u geworden, en we moeten nog zo’n 190 kilometer naar Lakes Entrances rijden. Dat is dus nog een flink stuk doortuffen.
Om 17:45u komen we aan op onze bestemming, hier checken we in, en gaan we met de auto het centrum in; niet dat het ver is, maar het is behoorlijk koud vanavond, en we hebben geen zin om op en neer te lopen om een geschikte eetgelegenheid op te zoeken. Alle restaurantjes e.d. zitten hier allemaal aan één lange straat, en het leek ons handiger om eerst met de auto een keertje te “windowshoppen”, en daarna te voet de winnaar te bezoeken.
De winnaar is een simpele visspecialiteiten/friettent-achtig iets, niet te duur, simpel…
Na het eten gaan we weer door de kou terug naar de auto en snel op weg naar het hotel om hier de rest van de avond ons huiswerk weer te gaan doen.

Jervis Bay - Narooma

Vrijdag 15 mei – Jervis Bay – Narooma

Na een goede, maar wederom korte nachtrust zijn we rond 8:00u al weer op pad. Iets sneller op gang gekomen, omdat we hier niet 4 dagen hebben verbleven en dus de meeste spullen gewoon in de koffer zijn blijven zitten.
We doen een kustroute, dus we ontkomen er niet aan om toch geregeld als we de hoogtepunten uit onze boekjes lezen, een strand te bezoeken. En zolang we er niet uren hoeven te liggen bakken, hebben wij er ook niks tegen, dus vanochtend staat als eerste weer een lekker fris wandelingetje op de agenda, dit keer op Hyams Beach, dat hier bekend staat om zijn witte zand.
Na even uitwaaien springen we weer in de auto naar Jervis bay National Park / Booderee National Park om hier een stukje te wandelen bij Green Patch, waar volgens de boekjes ook kangoeroes gespot kunnen worden. En warempel, we kunnen de kangoeroes op onze spotlijst aankruisen, er ligt een aantal exemplaren te luieren in Green Patch nabij het strand.

We lopen nog even het strand op, en daarna via een Nature trail vanaf Green Patch weer richting het parkeerterrein.

In het nationale park bezoeken we ook nog even Murrays Beach, maar de afgelopen uren hebben we even genoeg strand gezien, dus hier kijken we niet al te lang meer rond.
We rijden hierna naar de Historic Lighthouse in het nationale park, met een kort wandelingetje er naartoe. De oude vuurtoren is slechts nog maar een ruïne, maar vanaf de hoogte zou je goed walvissen en dolfijnen kunnen spotten. Helaas, er viel niets af te kruisen voor ons…niks gespot.
Onze tijd in Jervis Bay National Park zit er op, en we vertrekken richting Murramarang National Park. Hier blijkt echter niet echt een duidelijk “toeristisch plan” te zijn, dus we rijden er een stukje doorheen, en stoppen een keer om te proberen het vast te leggen op de gevoelige plaat.
We vervolgen onze weg, en komen door Batemans Bay, hier zijn we eigenlijk op zoek naar Pelican Point waar een hoop pelikanen te vinden zouden moeten zijn, maar het enige wat we vinden is een restaurant met die naam, en geen pelikanen op die plek. Helaas, ze zullen wel een ander schema hebben, en momenteel ergens anders uithangen. We duiken nog wel heel even het dorpje in om de sfeer te proeven deze bruisende gemeenschap.
Na weer overdonderd te zijn door de kleinschaligheid van alles hier, zijn rijden we door naar Narooma. Helaas lukt het weer niet om hier voor het donker aan te komen, weer overvalt de dalende zon ons, alhoewel het met de wegen/route beter is gesteld is dan gisteren; meer “snelweg”, dus het schiet voor het gevoel beter op.
Aangezien we nog steeds niet precies door hebben hoe het hier nou precies werkt met openingstijden van restaurants en wanneer er ergens te eten valt, besluiten we om voor het inchecken eerst te gaan eten voordat we geen eten meer kunnen vinden vanavond. Het wordt een restaurantje aan de waterkant, met meer personeel dan klanten!

Na het eten zoeken we ons hotel op, en checken we in. De avond vullen we met de gebruikelijke activiteiten. Morgen de route van Narooma naar Lakes Entrance, zo’n 290km exclusief vertakkingen naar “attracties”.

Sydney - Jervis Bay

Donderdag 14 mei Sydney – Jervis Bay

Vandaag halen we de huurauto na 2 dagen stilstand weer eens uit de garage, en vertrekken we uit ons huidige hotel naar het volgende hotel in Jervis Bay. Een tochtje van zo’n 200 km, dus niet zo’n schokkende afstand, we zijn langere tripjes gewend op vakantie.
Een foutje in de planning vandaag begint in de ochtend eigenlijk al. We hadden besloten om onze spullen na de vermoeiende dag van gisteren niet ’s avond in te pakken, maar dat “eventjes” voor vertrek te doen. Nu zien we ’s ochtends dat als je ergens 4 dagen zit, je een hoop uit je koffer trekt en spulletjes buiten je koffer verzamelt. We moeten nog even een systeem verzinnen om dit in het vervolg wat sneller te krijgen, want dit heeft ons te veel tijd gekost; en dat met die kostbare uren daglicht is dat niet slim!
Als we toch op weg zijn gekomen, en de auto weer op de goede kant van de weg hebben gekregen, rijden we als eerste naar Aboriginal Rock Engravings die ergens verstopt liggen midden op een golfbaan. Er is hier verder niemand te bekennen, behalve twee mannetjes die druk doende zijn om te bedenken hoe ze de site beter kunnen bewaren en de drommen mensen kunnen tegenhouden die hier komen kijken…ehm…we lezen net op een plaquette dat er in 1964 nog flink is gekerfd in de engravings om ze duidelijker te maken, en volgens mij is er sindsdien niet veel meer aan de hele site gebeurd.

We vervolgen onze route via Bondi Beach, bekend van TV, hier maken we een korte strandwandeling en kijken even hoe een aantal surfers hun best doet om de golven te bedwingen. Erg druk is het er niet, de herfst/winter zal hier wel debet aan zijn.

Onderweg stoppen we ook nog heel even bij Cogee Beach. Dit alles behoort allemaal nog bij Sydney. Hierna gaan we Sydney toch echt verlaten.
We hebben onze route richting ons nieuwe hotel zo gepland dat we ook een stukje over de Sea Cliff Bridge rijden, een mooi stuk waar je recht over een hoge brug langs/over het water rijdt.

Hier stoppen we ook nog even om van het uitzicht te genieten. We merken wel dat de tijd zeer begint te dringen, de “snelste” route loopt door stadjes en is eigenlijk geen snelweg, wat betekent dat er vaak stoplichten staan of rotondes zijn waardoor de verwachte aankomsttijd op de navigatie vaak aangepast wordt, en dan helaas niet in ons voordeel. Schrappen is het enige wat we kunnen doen, dus we kiezen ervoor om door te rijden tot Kiama, het plaatsje waar we een “oude” vuurtoren en een blowhole kunnen gaan bekijken. Tegen de tijd dat we hier aankomen begint de zon al weer aardig te zakken. We kunnen in ieder geval wel op ons gemak kijken naar het spektakel van de Kiama blowhole. Een natuurfenomeen waaruit om de paar seconden water omhoog spuit/suist door de aanvoer via de golven uit zee. Heel indrukwekkend gezicht, de ene keer een teleurstellend poefje, de andere keer een enorme kolom water, voorafgegaan door een tornado van spray. Prachtig effect!
Na al dit natuurschoon moeten er helaas toch nog zo’n 80 kilometers afgelegd worden, dus het rijden in het donker zullen we vandaag ook niet aan ontkomen. Rond 18:30u zijn we in ons hotel in Jervis Bay.
We willen nog wat eten, en de dame van de receptie adviseert ons wat gelegenheden in het dorp “Husky” (Huskisson). We nemen hier een kijkje. Helaas is de helft dicht of onverantwoord om nu te nuttigen. Uiteindelijk komen we terecht bij Domino’s en bestellen hier pizza en nemen deze mee naar ons hotel…ja…vandaag mijn eerste pizza (zonder kaas en dat soort fratsen) bij een reguliere pizza-tent besteld, en het viel niet eens tegen.

Morgen weer een ritje van zo’n 210 kilometer, kijken of de route dan wat fijner is, met wat minder stadjes en stoplichten.

Sydney 2

Woensdag 13 mei - Sydney

Vandaag staan nog wat bezichtigingen in Sydney op de planning. De weersvoorspelling is wel redelijk, tot in de middag, dan komt er wat bewolking en misschien een buitje, en de temperatuur is volgens de voorspelling zo’n 17 tot 20 graden. Gisteren was het ongeveer ook zo, en dat was goed te doen met korte mouwen, dus we besluiten om vandaag ook weer zomers gekleed op pad te gaan. Jassen hebben we niet nodig, want daar lopen we toch alleen maar mee te slepen voor de 99% van de tijd dat we ze niet nodig hebben vandaag.

Vol goede moed gaan we op pad, een wandeling dwars door het centrum heen, naar Circular Quay, waar de ferry vertrekt naar Manly. Niet specifiek voor Manly, maar vooral voor het uitzicht vanaf de boot op het Opera House en op de Harbour Bridge. We lopen vlotjes door de stad, tot ik merk dat mijn linkerknie toch wel aardig pijn begint te doen; door het ontzien van mijn voet ivm de eerder genoemde mega-blaar, ben ik rare fratsen uit aan het halen die mijn knie extra belasten ofzo. We lopen wel verder, maar in een iets rustiger tempo dan normaal.
We bereiken met het loopje van Herr Flick van ‘Allo ‘Allo! toch Circular Quay en nemen de ferry naar Manly, hier kan het oude mannetje even een half uurtje uitrusten en genieten van het uitzicht. Maar wat waait het op de boot, en wat is het koud! We hadden ook tijdens onze wandeling in het centrum al gemerkt dat we de enige gekken waren met korte mouwen; ja af en toe een gesjeesde hippie met korte broek, maar die tellen we niet mee. Het uitzicht waarvoor we de tocht wilden doen is gelukkig ook zeker aanwezig, dus niet voor niks in de kou!

Aangekomen in Manly maken we een korte wandeling door de winkelstraat, waar we even snel een “souvenir”-trui kopen voor Nora, zodat zij in ieder geval een beetje warm de dag door kan komen, en misschien wel een aantal andere dagen van de vakantie, want als we even bedenken wat er nog in onze koffers zit…veel truien zijn het niet. Wereldreizigers hoor, verkeerde kleren meenemen!
Aan de andere kant van de winkelstraat belanden we op het strand van Manly. Hier lopen we even een stukje overheen om vervolgens toch weer richting Manly Wharf te lopen om naar Circular Quay te gaan op die koude sloep.
Vanaf hier lopen we richting het Opera House om het geheel toch ook eens van dichtbij te bekijken. Als we dichterbij komen zien we in de verte op een brug één of ander voertuig rijden met mannen erop, en het lijkt wel of er gefilmd wordt.

We zijn er wel een beetje nieuwsgierig naar, maar gaan er vanuit dat het wel een opname van een videoclip ofzo zal zijn. We vervolgen ons rondje rondom Sydney Opera House.

Als we aan de voorkant zijn, zien we allerlei hekken, voertuigen en camera’s staan. Het blijkt dat er een uitzending gaat plaatsvinden ter promotie van de premiere in Sydney van vanavond van “Mad Max Fury Road”, er komen een aantal cast-leden, en er is een stuntshow(tje). We gaan even op de tribune zitten om te kijken wat ze allemaal in petto hebben. Het is toch tijd om even te rusten, dus we gunnen ons deze tijd even (voor deze keer). Na het begin gezien te hebben van de presentatie, en het uitblijven van een stuntshow, zijn we toch maar vertrokken, en hebben we prioriteit gegeven aan Sydney zelf.

Hiervoor gaan we wandelen over de Harbour Bridge, op weg naar Luna Park in Milsons Point, aan de andere oever van de brug. Luna Park is een verouderd “pretparkje” dat er wel grappig uitziet en wel een leuk kiekje oplevert. Om lopend op de Harbour Bridge te komen moeten we al een aardige route afleggen door de oude wijk The Rocks, en een behoorlijk hoogteverschil overbruggen. Vooral vandaag is dat behoorlijk bikkelen, maar ik laat me niet kennen; die knie kan vannacht wel weer rusten (of thuis). We bereiken de brug uiteindelijk en wandelen eroverheen en genieten van het uitzicht (maar minder van de wind).

Aan de andere kant zoeken we Luna Park op en kijken hier wat rond, het is vandaag helaas niet geopend. De poorten zijn wel open, maar dat is waarschijnlijk voor het paartje dat in 60’s kleren gehuld rondloopt en (waarschijnlijk) trouwfoto’s aan het maken is. Als we hier rondlopen zien we her en der donkere wolken verschijnen.

We beginnen met de wandeling terug over de Harbour Bridge, maar voordat we op de brug zijn, beginnen de eerste druppels regen al te vallen. Op zich valt het wel mee, niet echt een goeie Hollandse bui, gewoon van dat net-niet regenen. Dus we besluiten om gewoon door te lopen en de brug op te gaan. Als we een stuk verder de brug op zijn, begint het toch wel wat harder te regenen, en door de wind die op de brug staat, komt het ook iets harder aan. We lopen maar stevig door, en achter elkaar, zo dicht mogelijk langs de binnenkant van de brug zodat we nog een klein beetje beschutting van de brug hebben. Aan de andere kant aangekomen duiken we snel in een van de pilaren van de brug om te schuilen. Helaas zijn we wel al wat nat geworden. Waar we staan te schuilen kletsen we nog even met een aardige man uit Adelaide, die ook staat te schuilen en als hij hoort dat we ook nog naar Adelaide gaan geeft hij ons zijn visitekaartje en zegt dat als we ergens problemen mochten hebben we altijd kunnen bellen. Dus...no worries…zoals ze hier veelvuldig zeggen!
Na een tijdje begint het toch wat minder hard te regenen en besluiten wij weer verder op pad te gaan en nemen afscheid van onze nieuwe kennis.
We doen met enige tegenzin onze “geweldige” regenponcho’s aan, op de brug aantrekken was geen optie met die harde wind. Als twee blauwe Pacman-spookjes maken wij de etappe voor vandaag af.

We lopen nog door The Rocks, bezoeken nog even een winkelstraat en lopen nog langs wat gebouwen die we nog op “de lijst” hadden staan maar dat gebeurd inmiddels al in het donker. Onderweg eten we ook nog wat in een foodcourt.
’s Avonds plannen we zoals gebruikelijk weer de volgende dag, en schrijf ik een “inhaal-verslag”.
Morgen voor het eerst van hotel wisselen, van Sydney naar Jervis Bay, zo’n 200 kilometer rijden.

Sydney

Dinsdag 12 mei – Sydney

Vandaag staat de eerste van twee dagen Sydney bezichtigen op het programma. Het wekkertje gaat weer op tijd af, ditmaal om 6:45u. Nou wil dat niet zeggen dat dat ook de tijd van opstaan is, maar hij loopt wel af.
Na een snel ontbijt op de kamer, het klaarmaken van de tassen en de laatste vergadering over de plannen, staan we om 8:45u voor het hotel en vertrekken we lopend naar het Central Station. Vanaf daar nemen we de Light Rail naar de Fish Market, de op twee na grootste vismarkt ter wereld. Helaas is er geen visveiling (meer), maar we zien nog wel de talloze vissoorten, schaaldieren en inktvissen overal uitgestald liggen. Het lijkt er wel op dat vooral de Aziaten hier dol op zijn, want die zijn voornamelijk, in zowel klandizie als personeel, in ruime getalen aanwezig.

Na het kijkje op de Fish Market gaan we verder naar Darling Harbour (het uitgaansgebied), we zien hier een aantal schepen in de haven liggen bij het Maritime Museum, en we zien de Pyrmont Bridge, een van de oudste elektrisch bediende bruggen.

Hierna lopen we over de boulevard, en nemen we een kort kijkje in het Shopping Center Harbourside, waar tevens aan de innerlijke mens wordt gedacht middels twee overheerlijke Sushi Rolls, aangezien het toch al weer lunchtijd is geworden.
We vervolgen onze weg en belanden bij de Chinese Garden, een prachtig aangelegde Chinese tuin die ons een bezoekje wel waard leek, en deze lag er inderdaad zeer mooi bij! Dat is wat anders dan die tegeltuin bij ons.

We zoeken ook nog even Chinatown op, dat vinden we altijd leuk om te zien in een wereldstad. Echter vinden we het hier een beetje tegenvallen, we hadden het groter verwacht.

We lopen ook nog even door Cockle Bay Wharf om daar de sfeer te proeven. We merken dat de tijd toch sneller gaat dan verwacht, of dat we langer bezig zijn met de dingen die we gepland hadden, dat lijkt een logischere verklaring. We besluiten om één van de laatste punten van de dag nu maar prioriteit te geven.
We gaan lopen richting Mrs MacQuaries Pt, dit doen we voor een groot gedeelte door de Royal Botanic Gardens. Het is toch een fikse wandeling erheen, en zeker na al de rest van de dag ook al flink wat kilometers afgelegd te hebben. We willen vanaf het genoemde punt het Sydney Opera House zien, en het liefst bij zonsondergang, maar dat betekent dus wel dat we niet al te veel meer kunnen gaan zien daarna. Dat is wel het nadeel wat we nu al merken, zonsondergang is om ongeveer 17:05u, dus is het om 17:30u al wel behoorlijk donker, dus niet veel meer te doen aan bezichtigen.
We redden het uiteindelijk om op tijd bij het punt aan te komen, op tijd vóór zonsondergang, maar we moeten hierdoor wel een tijdje wachten op zonsondergang. En laten wij daar allebei niet goed in zijn; rustig zitten en wachten. Maar we hebben volgehouden, en het was zeker de moeite waard!

Na dit moois aanschouwd te hebben, zullen we helaas de wandeling terug ook moeten aanvaarden. Onderweg krijg ik van Nora de standaard vraag: “Wat zullen we doen met het eten?”, waarop ik ook weer standaard antwoord: “Opeten!”. Ja, er moeten ook vaste punten op een vakantie zijn waaraan je je vast kunt houden, want anders is het allemaal zo vreemd.
We maken een kleine omweg op weg naar het hotel, zodat er meer kans is dat we een leuk restaurant tegen komen. Deze tactiek werkt, en we komen inderdaad een leuk restaurantje/bar-achtig iets tegen waar we besluiten te gaan eten: Martin Place Bar. Het zit midden in het zakencentrum en het zit ook helemaal vol met suits, dus wij vallen een beetje uit de toon met onze toeristen-outfits.
Nadat we hier een overheerlijke maaltijd hebben gegeten, proberen we de kortste route terug naar het hotel te vinden.
Moe maar voldaan ploffen we op bed. Als mijn schoenen en sokken uitgaan constateer ik wat ik de laatste kilometers al dacht te voelen…blaren. Één hele grote onder mijn linkervoet, die andere wil ik niet eens over spreken, die ken ik wel, het reguliere werk op vakantie. Kijken hoe die ene er morgen bij staat.
Ik zet voor het slapen gaan nog even wat steekwoorden in een documentje om het maken van een verslagje later nog wat makkelijker te maken, meer lukt me niet meer. Ondertussen slaapt Nora al. Ik probeer nog even te schatten hoeveel kilometers we eigenlijk gelopen hebben vandaag, maar stop daar al snel mee als ik zie dat de kortste weg terug ongeveer al 4 kilometer was, en het zigzaggen van de rest van de dag ben ik al niet eens meer aan begonnen. Morgen weer een dagje zigzaggen in Sydney!

Sydney - Blue Mountains

Na een wat onrustige nacht, Nora’s vliegtuigvoedsel is niet zo goed gevallen, en misschien ook toch nog een stukje jetlag, staan we toch redelijk op tijd op. We ontbijten (voorzichtig en klein) met ons gisteren aangeschafte proviand en gaan rond 8:00u op pad.
We vertrekken richting de Blue Mountains, met als beginbestemming het visitors center in Glenbrook, het eerste dorpje in de keten van dorpjes die aan de Great Western Highway door de Blue Mountains liggen. Maar om op deze highway te komen, is nog wel even een opgave in de maandagochtendspits van Sydney. Op zich is het niet abnormaal druk, en het staat niet vast, maar iedereen weet precies op welke baan hij moet staan, en hoe hij moet rijden…behalve wij! Waardoor we dus een aantal keren te laat door hebben dat er een baan speciaal voor rechtdoor is, terwijl wij linksaf moeten, waardoor we via wat eenrichtingsverkeer trucen van Sydney weer tien minuten later pas weer op dezelfde plek terug zijn. Ook blijkt ons navigatiesysteem nog niet altijd door te hebben dat we links rijden, een rotonde moeten we eigenlijk linksom nemen, maar dat lijkt ons toch iets te gevaarlijk en wij besluiten het toch gewoon the Australian way te doen; moeten we wel even zelf uitrekenen dat de derde afslag nu de eerste is!
Na al deze uitdagingen aanvaard te hebben, komen we toch op de highway terecht, en na wat kilometervreten zonder in de goot te rijden, komen we bij de visitors center van Glenbrook aan. Hier krijgen we nuttige informatie over wat we kunnen gaan zien, en hoeveel tijd het een en ander in beslag zou gaan nemen, zodat we dingen plannen en toch maar schrappen. Het valt ons overigens op dat er volgens de dame die ons te woord staat wel erg veel LÓÓÓVELY en BEAUUUTIFUL little villages op de route liggen, maar wij vinden vandaag voor dorpjes niet de TAAAIM! We hebben alleen even TAAAIM gemaakt om wat boodschappen te doen bij de “supermarkt” in Glenbrook”, alhoewel ik me afvraag of dit nou echt de supermarkt is waar men de dagelijkse boodschappen doet hier…zo klein en beperkt assortiment…en niet eens een lopende band bij de kassa…
Vanuit Glenbrook rijden we door naar Wentworth Falls, zoals de naam doet vermoeden: watervallen te bewonderen. Hier zijn drie “lookouts” waar we makkelijk heen kunnen wandelen twee zijn er vanaf het parkeerterrein haast kruipend te bereiken: Wentworth Falls Lookout en Jamison Lookout. Deze gaan we dus als eerste bekijken. Achteraf gezien was kruipen misschien nog niet eens zo’n slecht idee geweest, dan hadden we misschien niet zoveel last gehad van de wind; wat waaide het daar hard. Tot het parkeren toe hadden we eigenlijk ook nog niet eens in de gaten dat we echt in de “mountains” zaten, maar toen we bij de eerste lookout kwamen stonden we ineens voor een diepe afgrond, met wind van alle kanten.

De andere lookout die wij nog uitpikken om te bezoeken (uit een aantal andere urenlange hikes), is de Princes Rock Lookout, een kort wandelingetje een stukje naar beneden. Ai, dat is wel weer even wennen, zoveel trappen lopen. Maar niet piepen want het uitzicht is weer een hartstikke mooie beloning.

De weg weer naar boven is helaas nog zwaarder, en daarvoor krijgen we geen beloning meer. Onderweg zien spotten we nog wel een aantal parkieten/papegaaien ehm….vogels?

Na deze zware arbeid lunchen we nog even pauper-style in de auto, en nu is ons vakantiegevoel helemaal aanwezig!
Na Wentworth vervolgen we de highway weer, en dienen we bij het plaatsje Leura (Leuuura) de Blue Mountains Drive te nemen, deze weg loopt tot Katoomba (ons eindpunt voor vandaag), langs de Blue Mountains, met geregeld een stop voor een wandel-pad of lookout. We stoppen bij de Leura Cascades wandelroute en lopen hier een gedeelte van. Wegens andere prioriteiten en tijdgebrek (nu al?!) maken we hem niet af.

We gaan verder richting Katoomba.

Bij het plaatsje Katoomba willen we gaan kijken naar de Echo Point Lookout, die uitkijkt op de rotsformatie The Three Sisters, maar na meerdere weigeringen van mijn creditcard en parkeerperikelen besluiten we om dit op de terugweg te doen, we rijden dus door naar Scenic World.
Bij Scenic World is het mogelijk om met 2 kabelbanen te gaan en de steilste treinbaan ter wereld.
En beneden is een walkway in de bossen.
Wij besluiten om het wandelpad naar beneden te nemen, en met de kabelbaan terug omhoog te gaan. Laten we het zo zeggen, het was een hele mooie wandeling met mooie uitzichten op The Three Sisters, maar we zijn blij dat we niet meer te voet omhoog hoefden. Wat veel trappen en treden in 45 minuten! De kabelbaan gaf ons bovendien een mooi uitzicht…voor maar liefst 3 minuten…en dat voor slechts $16 pp!

Na dit doldwaze avontuur, zijn we nog voor een tweede poging naar Echo Point Lookout, dit keer met kleingeld voor de parkeermeter. Toen we hier aankwamen was het net rond zonsondergang, dus dat hebben we ook mooi meegepikt, een zonsondergang in de Blue Mountains.

Maar een zonsondergang in de Blue Mountains betekent voor ons wel dat we in het donker terug moeten rijden naar ons hotel. Onderweg stoppen we nog voor een gezonde maaltijd bij de gele M, lekker makkelijk.
Bij het binnenrijden van Sydney komen we vanaf de havenkant aanrijden, en is het een geweldig gezicht, al die kantoorgebouwen met al die lichten, een echte skyline van een wereldstad! Hopelijk kan ik daar nog een plaatje van schieten. Vandaag niet veel meer doen, de plannen voor morgen moeten nog iets verder concreet gemaakt worden.

Amsterdam - Sydney

Eindelijk is het dan zover, de trip naar Australië gaat voor ons beginnen, maar eerst moeten we ons door de zure appel heen bijten die ons van deze trip afgehouden heeft: de lange reis er naartoe.
Aan de voorbereidingen zal het niet liggen want alles lijkt wel eerder ingepakt dan voor andere vakanties, en we liggen dus lekker op schema.
We vertrekken netjes op tijd, zijn mooi rond 8:00u op Schiphol om onze auto te parkeren waar we nog wel even onze reservering verprutsen door de automaat onze Creditcard te voeren, maar dat weten ze bij de balie weer op te lossen, geen probleem dus, gewoon lekker met de bus hobbelen naar de vertrekhal. Hier door de nodige controles, heerlijk al je elektronische apparaten uitpakken, half uitkleden, en dan spullen door de scanner en zelf door de bodyscan, om vervolgens allebei nog gefouilleerd te worden. En maar klagen dat we de rij ophouden omdat we alles weer in moeten pakken en onszelf weer aan moeten kleden…

Gelukkig mogen we vrij snel aan boord, want we mogen nog even… Gelukkig doden ze de tijd in een vliegtuig met: ETEN! Man, wat word je doodgegooid met eten tijdens zo’n vlucht. Tijdens de eerste etappe van Amsterdam naar Singapore kwam het mijn oren al uit.

Bij het overstappen in Singapore hebben we maar heel kort de tijd, net genoeg omde overstapte halen, maar “helaas” niet genoeg tijd om nog te shoppen.
Als we goed en wel zitten wordt er al weer aan de volgende maaltijd gewerkt….het ontbijt. Dat we overigens ook al als laatste maaltijd op de vorige vlucht hadden gehad. Het eten en de snacks lijken te blijven komen. Waar laten al die mensen dat…wij geven grote gedeeltes maar mee terug, en kiezen de krenten uit de pap, zullen we maar zeggen.
Als we boven Australië vliegen zien we uit het raam al onvergetelijke landschappen voorbijkomen die niet zouden misstaan in een BBC documentaire! Wat een diversiteit aan uitzichten. Ik maak er maar wat fotootjes van door het mistige raampje, maar het komt toch niet zo mooi over.

Na in totaal zo’n 20 uur gevlogen te hebben, 12,5 en 7,5 uur landen we dan toch eindelijk in Sydney, veilig en wel. Het was inderdaad een lange zit, maar nu dat we het achter de rug hebben, was het niet iets waar we zo tegen op hadden hoeven zien; ik hoorde een niet nader genoemd persoon al spreken over een nog verdere bestemming “omdat het toch wel meeviel”…

Op het vliegveld halen we de huurauto op. Het is een Mitsubishi Outlander waar we het de komende tijd mee moeten doen.

Voorzichtig gaan we de weg op, voor het eerst hier, met een extra grote auto, linksrijdend, in het donker, vreemde stad, onbekend navigatiesysteem. Wel spannend, ik hoor Nora geregeld klagen dat ik door de goot rijd, maar ik geloof er niks van.
Na lang zoeken naar het hotel komen we op het adres wat we zoeken uit bij een Subway broodjeszaak. Na navraag bij de Subway blijkt ons hotel ergens anders te zitten….duh… Met hun aanwijzingen vinden we op ons navigatiesysteem het hotel wel. Het blijkt een andere wijk te zijn, met wel hetzelfde adres, handig dat we dat weten.
Na aankomst bij het hotel gaan we nog heel even wat te eten halen (niet gedacht dat we nog honger zouden krijgen na de vliegtuigmaaltijden), en iets om te ontbijten. Verder zoeken we ook nog wat kleine dingen uit voor morgen: Blue Mountains!