Auckland CBD en omstreken

We worden duf maar op tijd wakker, we beginnen met een lijstje te maken met dingen die we vandaag in Auckland nog willen zien vandaag. Normaliter doen we dat op de avond ervoor, maar op de een of andere manier is dat er gisteren niet van gekomen… Het lijstje bestaat uit een aantal dingen die we te voet gaan doen, en daarna weer terug naar het hotel om vervolgens met de auto nog twee dingen te doen.

Het lijstje maken, aankleden, eten, etc. duurt vandaag wat lang, ik denk dat we nog even in het vakantieritme moeten komen ofzo. We zijn dus later dan we eigenlijk hadden gewild op pad.

Als eerste gaan we op weg naar Silo Park, wat vanuit het hotel het verste punt is, zodat we zo terug naar het hotel kunnen “werken”. Op weg naar Silo Park komen we door Queensstreet (door een kleine routewijziging), één van de grotere winkelstraten hier. We lopen dus af en toe ook even in en uit een winkeltje of zijstraatje in. We begonnen vandaag aan een droge wandeling, maar nu we op pad zijn begint het af en toe toch wel te regenen. Gelukkig zijn het hele kleine druppeltje en hindert het ons in ieder geval niet zo heel erg, en voor de grotere druppels hebben we allebei een regenjasje meegenomen.

Als we uit eindelijk in de buurt komen van Silo Park, lopen we door een wijkje waar heel veel visserijachtige bedrijven zijn, en waar verder heel veel “heavy construction” aan de gang is om er een chique wijk neer te zetten.
Waarschijnlijk omdat er visserijachtige bedrijven zitten, komen we toevallig ook de vismarkt tegen. Deze stond op het lijstje, voor mij geen must, maar als we er toch zijn, nemen we er snel even een kijkje.
Na de vismarkt dan toch echt bij Silo Park aangekomen. Hier staat een flink aantal enorme (oude) silo's, waarvan een aantal kleurig beschilderd. En volgens mij gebruiken ze het terrein hier ook voor evenementen. Wij zijn we gecharmeerd van deze fabrieksachtige elementen, dus we doen een uitgebreid rondje, waarin ik me verlies in het maken van “grootsheidswaanzin” van mijn artistieke foto's. Waarschijnlijk als ik ze achteraf bekijk zet ik er weer vraagtekens bij en worden ze nooit publiekelijk getoond. Ach, ik heb me weer even vermaakt.

Als we door Silo Park heen lopen, krijgen we een goed uitzicht op de Harbour Bridge (geen toeval, goeie planning). Tja, leuk, maar het heeft niet het groteske van de Harbour Bridge van Sydney. In dit havengedeelte ligt een aantal “knoeperts” van jachten, het maakt je toch nieuwsgierig wie zoiets nou kan betalen.
In het park staat ook een enorme stellage van 2 verdiepingen vanwaar je weer een goed uitzicht hebt op de wijk; natuurlijk moeten we daar even naar boven. Na het uitzicht in ons opgenomen te hebben is het tijd voor de lunch, dus doen dat op verdieping 1 van de stellage, waar men ook mooi een bankje heeft geplaatst. Gezellig onze eigen gesmeerde boterhammetjes opeten, we zijn natuurlijk wel Nederlanders, hè. En het scheelt gewoon tijd ipv in een restaurantje een lunch naar binnen werken.
We verlaten Silo Park, en lopen via de North Wharf verder. Hier zijn een hoop gezellige eettentjes en terrasjes. Ik kan me voorstellen dat het hier 's zomers, of als het niet regent best afgeladen druk kan zijn. Nu is in ieder geval het weer de spelbreker; het gaat af en toe harder regenen, en de jassen moeten er geregeld aan te pas komen.
Via de North Wharf komen we aan bij de Princess Wharf, waar weer allerlei kapitale plezierjachtjes liggen aangemeerd. We lopen door en we zien dat de Sky Tower, een markante toren alhier met zijn topje in de wolken begint te staan, we zien de wolken iedere minuut weer iets lagen komen. De regen komt ook steeds sneller naar beneden!

We gaan verder op ons lijstje, en daar vinden we Victoria Market, waar een markt is op zaterdag en zondag, maar waar ook wat winkeltje in omgeving staan, rondom de schoorsteen van een oude fabriek.
Hoe langer we lopen, hoe natter het wordt; zelfs regenjasjes kunnen hun grenzen, maar af en toe is het ook niet duidelijk waar nou het meeste vocht vandaan komt: van de regen of van het zweten. De temperatuur is namelijk nog wel gewoon goed, maar daarbij komt ook nog eens dat de straten hier lang niet allemaal vlak lopen. En dat is nog zwak uitgedrukt.
Als we bij Victoria Market aankomen zien we inderdaad geen markt, maar wel een mooi cluster van winkeltjes. Helaas waren er nog veel gesloten en werd er nog stevig verbouwd aan de winkeltjes. Geen reden om veel langer rond te hangen hier.
We plannen de snelste route weer terug naar ons hotel. Helaas is die over de meest hellende wegen die we hier kunnen vinden. Zere kuiten en knieën krijgen we er van, af en toe even stoppen om bij te komen...conditie van niks.

Bij het hotel aangekomen, heel even uitzweten en op adem komen. Daarna vertrekken we met de auto naar Mount Eden, één van de vulkaan-kraters die rondom Auckland liggen.
De weg er naartoe is makkelijk te vinden met de navigatie. Als we er zijn parkeren we de auto, en gaan de wandeling beginnen naar de “summit”. Helaas kunnen we niet naar boven rijden, want deze weg is sinds januari afgesloten voor auto's. Het is een weg die zich rond de heuvel naar boven kronkelt. Weer een aanslag op de kuiten… Onderweg naar boven zien we het uitzicht steeds weidser worden, dus we doen het niet voor niets. We halen de top zwetend en hijgend. Maar het is de moeite waard; dit is waarschijnlijk het mooiste uitzicht dat je op Auckland kunt krijgen.
We lopen rondom de krater, toch nog een stukje hoger. Het is verboden om in de krater te lopen, dus waarschijnlijk ook daardoor is deze heel mooi groen begroeid; we verwachten dat er elk moment een Teletubbie te voorschijn kan springen!
Hierop hebben we toch maar niet gewacht en willen het pad naar beneden gaan bedwingen. Helaas ontstaat er wat onduidelijkheid over of de route nu een rondje is, of dat we dezelfde weg terug kunnen lopen. Na wat gekibbel geeft Nora zich gewonnen, en we gaan er vanuit dat het een rondje is, en we dus als het ware verder moeten lopen. Als we zo'n 200 meter naar beneden zijn gelopen zijn we bij een parkeerplaats, maar het is niet onze parkeerplaats. Nu ga ik toch wel twijfelen, en tegen al mijn “man-zijn” in spreek ik deze twijfel ook uit. De blik van Nora doet mijn testosteron-spiegel nog verder dalen. We nemen SAMEN het besluit om alsnog toch maar voor de veilige route te kiezen. Wat wel als gevolg heeft dat we die 200 meter weer omhoog moeten lopen. We vertrekken om 17u zijn we weer boven en vertrekken dat via de veilige route naar beneden. Hier doen we zo'n 20 minuten over; zweet en regen vermengen zich weer in de kleding (ook omdat ik mijn jas vergeten was).
In de auto overleggen we wat we doen bij ons volgende punt, want dit is ook weer een vulkaankrater. Het voorstel met de meeste stemmen is geworden: zo ver mogelijk doorrijden, en als we dan nog verder moeten lopen naar de top…echt niet! Oftewel, even de luie toerist uithangen; na zo'n dagje vinden wij dit wel veroorloofd.

We proberen de krater te vinden op ons navigatiesysteem, maar One Tree Hill wordt niet gevonden. We komen er nu per ongeluk ook achter dat onze navigatie een touchscreen heeft; een stuk handiger met het intoetsen van de bestemming, en ook fijn dat we dat “nu al” ontdekken en niet na 20 dagen.
We toetsen maar even iets in wat in de buurt zou moeten liggen, en zo vinden we uiteindelijk toch One Tree Hill. En onze gebeden zijn verhoord, en we kunnen een metertje of 3 onder het hoogste punt parkeren. We genieten weer van het uitzicht; het landschap is hier ook weer mooi groen, en er lopen heel veel schapen. Mooi! Het uitzicht op de stad zelf is hier een stuk minder, maar dat is van ondergeschikt belang.

Na al dat moois op een makkelijke manier gade te hebben geslagen, gaan we weer terug naar ons hotel.

Hier frissen we ons een beetje op, en we gaan voor het eten zorgen. Nora heeft gekozen om bij Wendy's te gaan eten, een Amerikaanse keten geloof ik. Hier lopen we naar toe, weer een steile weg naar beneden af, die we straks dus weer op moeten. We eten hier, maar de verwachtingen waren hoger dan ze waar maakten. Wij vonden het geen concurrent van McDonalds...alhoewel er natuurlijk ook mensen zijn die McDonalds niet te vreten vinden.
Na het eten lopen we nog even door het bioscoop-complex om even te zien hoe dit eruit ziet. Grote bioscoop met veel zalen, en ook een entertainment afdeling, waar heel veel speelautomaten staan met een aantal concepten die ook nog niet eerder in een amusements-hal heb gezien. Eerlijkheidshalve kom ik daar eigenlijk ook nooit. Vooral het vissen in een tv-vijver vind ik er wel grappig uit zien.
We verlaten de enorm benauwde ruimte maar weer snel, we moeten nu toch echt weer terug naar het hotel: weer plannen maken voor morgen, anders zijn we weer te laat weg naar ons zin.
We mogen dus weer aan de klim afleggen, mooi dat we morgen weer op pad mogen naar een ander hotel, kunnen we af en toe lekker in de auto zitten, en we zijn eigenlijk ook wel toe aan natuur, na deze stadsdagen.
Heb er weer een lang verhaal van gemaakt, even kijken of ik nog tijd heb om foto's te plaatsen, maar kan ook zijn dat ze (weer) later komen. Sorry voor diegenen die erop zitten te wachten.

Auckland Airport - Auckland CBD

We hebben goed geslapen, alhoewel ik wel zo'n vier keer bijna ben opgestaan omdat ik steeds dat dat het al tijd was. Dus vanaf vier uur was het niet zo'n hele goede slaap meer.

We kijken even in de boekjes en pakken alvast wat de koffers in. We gaan eerst de huurauto halen, en checken dan uit.
Dat blijkt helaas weer wat moeilijker dan het klinkt. We vragen aan de dame achter de balie hoe we het beste naar Go Rentals kunnen gaan, en f de Yellow Bus die we vannacht hadden genomen daar ook komt. Zij zegt dat we gewoon tegen de chauffeur moeten zeggen dat we naar Go Rentals moeten en hij zal ons daar gratis droppen.

Na een kwartiertje op de bus gewacht te hebben, vragen we aan de chauffeur of hij ook bij Go Rentals komt. Op een ietwat “verkeerde-been-uit-bed”-toon sist hij ons toe dat hij daar helemaal niet langs komt. We moeten gewoon aan de dame van het hotel vragen of zij Go Rentals belt voor een pickup. Dus wij gaan weer naar binnen en leggen het verhaal uit aan de dame, die overigens in ons vorige gesprek ineens over ging op het Nederlands praten. Op zo'n moment voel je je toch altijd betrapt, want wat hebben we allemaal tegen elkaar gezegd in het Nederlands, en wat moet ze wel niet denken van ons gekibbel. Maar goed, de balie-dame belt uiteindelijk Go Rentals, en krijgt te horen dat ze wel een pickup gaan sturen.

Het stukje dat we met de auto moeten is eigenlijk maar twee minuten, maar het regent behoorlijk, en om ons nu aan het begin van de dag al helemaal land te laten regenen, dat vinden wij niet zo'n goed idee. We staan dus braaf onder het afdak te wachten tot de verhuur-meneer ons op komt halen. ECHTER….na een half uurtje geduldig gewacht te hebben, gaan we toch maar even aan balie-dame vragen waar verhuur-meneer blijft. Balie-dame belt nogmaals en verzekerd ons dat verhuur-meneer er aan komt. Wij nemen dus onze plekken onder het afdak weer in. Na nog eens iets meer dan een kwartier op verhuur-meneer gewacht te hebben, is ons geduld dus toch echt op; Nora gaat nogmaals naar balie-dame om poolshoogte te nemen. Het verhaal blijft hetzelfde, hij is onderweg. Nora vraagt hoe we er het beste naar toe kunnen lopen, want de regen is inmiddels wat minder geworden, en zulk soort schema's zitten wij niet op te wachten. We lopen dus maar naar Go Rentals, en we laten twee mensen achter die inmiddels ook wachtenden waren. Het stukje lopen valt wel mee, en blijkt maar 10 minuten te zijn. Ja, als we geweten hadden dat verhuur-meneer niet op kwam dagen, hadden we dat wel eerder gedaan. Als we aankomen lopen bij Go Rentals, worden we op het terrein ingehaald door een busje; hierin blijken de eerder genoemde wachtenden te zitten. We doen nog een klein stapje extra zodat we voor hen nog aan de balie staan bij Go Rentals. De balie-jongen hier helpt ons netjes en legt vanalles uit, want hij lijkt wél alle tijd te hebben. Wij kijken de autosleutel uit zijn handen, en zijn blij dat dat uiteindelijk gelukt is.
Nu snel even de auto bekijken en terug naar het hotel om onze spullen te halen. Dit gaat vervolgens allemaal zonder problemen, en worden rond elf uur uitgezwaaid door balie-dame.

Voordat we iets anders doen gaan we even snel naar de supermarkt om de eerste broodnodige spulletjes te kopen.

Hierna besluiten we om ons nieuwe hotel op te zoeken en hier onze spullen te droppen.
Met de navigatie zijn we na nog geen 30 minuten in de buurt van het hotel, maar moeten wat rondjes rijden voordat we door krijgen hoe we er het beste kunnen stoppen; veel verkeer, weinig parkeerruimte. Uiteindelijk zetten we de auto een tiental meters na het hotel op illegale wijze aan de kant, waarna Nora een sprintje trekt om uitleg te krijgen waar de garage van het hotel is. Na een tijdje komt ze terug bij de auto, en bij de receptie hebben ze verteld dat we voor het uitladen van de auto de auto voor het hotel kunnen zetten, dit doen we dan ook.
Na het droppen van de spullen zet ik de auto een blok verderop in de garage. Meteen met onze Nissan X-trail in een parkeergarage met betonnen palen op plekken waar je ze normaal niet zou verwachten, maar hier kom ik ook weer zonder kleerscheuren vanaf en ga te voet weer richting het hotel.
Daar is onze kamer klaar, en brengen we onze spullen daar naar toe. Het valt me op dat de geur van de gangen van onze verdieping bij mij een sterke associatie met een caviahok geeft. Aangekomen bij de kamer blijkt het nog enigszins mee te vallen, maar we zitten wel op een kamer met alleen een raam op 2 meter hoogte, dus uitzicht nihil.
Bij binnenkomst een wifi-accesspoint gekregen, omdat we hier naar gevraagd hadden, alhoewel gevraagd naar WiFi en blijkbaar serveren ze dat hier zo uit.
Nog geen tijd en zin om hiernaar te gaan kijken, dus droppen, en hup de stad Auckland in!
Het weer is nog steeds heel wisselvallig, geregeld een bui, en dan weer even droog. Maar wel een behoorlijke temperatuur, dus flink zweten als we onze jassen aantrekken als er weer druppels vallen. We gaan op pad in Auckland en zijn als eerste op zoek naar Queenstreet. Hier wandelen we even rond veel leuke winkels en gezellige drukte. We vervolgens ons pad naar het einde van Queenstreet en komen hier bij de haven aan, kijken hier bij het oude Ferry-building en andere gebouwen die hier staan.
Na de haven en al de winkelstraatjes willen we nog naar Parnell, een (volgens de boekjes) gezellige buitenwijk. Na heel veel zoeken, veel lopen door wat omwegen, komen we ook hier aan. Er zijn allerlei winkels en restaurantjes in Parnell, en als we doorlopen tot het einde van de straat komen we bij Parnell Village aan, waar allemaal oude houten gebouwtjes staan. Ze vormen een doolhof met allerlei winkeltjes, galeries en restaurantjes. Leuk om doorheen te lopen en er rond te kijken. Helaas is het een en ander dicht, maar of dit komt omdat het maandag is, of dat het net na zessen is weten we niet.
Als we zo ongeveer het hele Parnell Village gezien hebben gaan we wat eten. We belanden bij The Coffee Club, waarvan we eerst nog dachten dat die gesloten was, aangezien de eigenaar/ het personeel languit op een bank ligt te spelen met zijn telefoon. We voelen ons bijna schuldig dat ie nu ineens moet gaan werken. De gastvrijheid en het enthousiasme is niet zo erg aanwezig. Het eten is goed, maar zodra het emotieloos aan tafel gebracht is gaat hij meteen weer verder met zijn hoofdtaak; zijn telefoon. Na het eten blijven we niet plakken voor een koffietje ofzo, want we willen hem niet van zijn werk afhouden.

We gaan proberen dan de route naar ons hotel te vinden. Bijna foutloos lopen we naar het hotel, maar bemerken wel dat we vandaag al weer flink wat kilometers in de benen hebben zitten (wat ze nog niet gewend zijn).

Bij het hotel wil ik als eerste het Wifi-accesspoint aan de praat krijgen, maar na enige pogingen en een goede observatie van de draad concludeer ik: adapter kapot, kabelbreuk. Ik spoed mij nog naar de receptie om dat opgelost te krijgen, maar helaas is de receptie maar tot acht uur bemand.
Geen WiFi dus…wel een internet-kabel, dus dan maar op de laptop aansluiten...hmmm...werkt goed, en dan nog even van mijn laptop een accesspoint gemaakt, en we hebben WiFi, helaas te laat voor Nora, want die is na het mopperen op het WiFi-loos zijn eventjes op bed gaan liggen en is bijna direct in slaap gevallen; ik heb haar nog af en toe wel eventjes wakker proberen te maken, maar dat is steeds maar van hele korte duur. Ik zit nu dus gezellig mijn reisblogjes te typen terwijl naast mij iemand slaapdronken steeds moppert dat het koud is…...pffffff….zwetend sluit ik hiermee toch mijn reisblogje van vandaag af. Nog geen foto's, want dat wordt me nu te laat...en ik moet nog uitzoeken hoe ik dat snel voor elkaar krijg.

Singapore - Auckland

Ons wachten wordt gelukkig weer beloond met het boarden voor de volgende vlucht, helaas is de security scan die we hier krijgen ook alles behalve goed geregeld. Rijen die oplopen, maar 3 bakjes per rij al je zooi in te gooien die door de scanner moet. Maar ach, we zijn toch op tijd.

Deze vlucht gebeurt samen met NewZealand Air; als we in het vliegtuig zijn zien we dat het een totaal ander vliegtuig is, met andere stoelen etc. De stoelen zijn hard, weinig ruimte en allerlei dingen die bij Singapore Airlines beter geregeld lijken te zijn. Zelfs de leeftijd of beter gezegd ouderdom van de stewardessen is totaal niet te vergelijken, ach als ze maar een beetje aardig zijn, dan is het al gauw goed…, maar…..dat viel op deze vlucht ook wat tegen, beetje stug en niks kon. Het vliegtuig zat helemaal vol, naast Nora zat een jongen die nogal stonk, maar gelukkig hadden ze er daarvan meer exemplaren in het vliegtuig gestopt dus gedeelde smart is halve smart.

Het begin van de vlucht was dat ongeveer het enige probleem, maar niet voor lang. Al vrij snel kon je niet makkelijk meer zitten op de stoelen, en werd het een beetje op en neer schuiven binnen de 40 cm die je had. De drankjes daar was ook niet veel bijzonders aan, er werd geregeld met een kan water rondgelopen, maar echt drinken was alleen er in het begin alleen bij de maaltijd. Die ons na een vraag aan een stewardess “over 20 minuten” beloofd was, en vervolgens een uur later zaten wij dus aan onze maaltijd met bijbehorend drankje. Ach er waren een hoop verbeterpunten in ieder geval.
Na zo'n tien uur in onze onhandige stoelen heen en weer gehupst te hebben, landden we in Auckland.

In het vliegtuig hadden we een mooi formuliertje in mogen vullen, met onze gegevens, en of we al dan niet iets aan te geven hadden mbt verboden zaken; ik nam aan dat ze niet de martelwerktuigen in het vlieguit die zij stoelen noemen bedoelden. Neen, het ging hen voornamelijk of er geen voedsel naar binnen kwam, met ziektes of beestjes.

Na het uitstappen volgden we braaf de bordjes naar de bagage claim, toen we na een stuk gelopen te hebben kwamen we bij de rij van de douane aan. We hadden al zicht op Auckland, maar we waren nog niet binnen. Toen een douane-beambte onze paspoorten en ingevulde formuliertjes had bekeken en even wat vragen had gesteld zodat ze zeker wisten dat we niet de intentie hadden om te blijven, toen kregen we wat stempels in ons paspoort en konden we door. Mooi, richting uitgang en de bus….dachten wij. Maar nee, na een paar gangen kwamen we in weer een rij terecht. Aldaar moesten onze spullen nog maar eens door de scanner. Dit keer voornamelijk voor verboden spullen zoals plantaardige dingen en vlees. Geen probleem dus, alle bagage ging er moeiteloos doorheen.
Nu konden we dan uiteindelijk op pad. Op het vliegveld hebben we de bus genomen naar ons eerste hotel. Hier hebben snel wat essentiële spullen uitgepakt en zijn toen gaan slapen het was toen inmiddels een uur of één 's nachts geloof ik. Om in slaap te komen hadden we niet zo'n moeite mee, want in het vliegtuig hadden we beiden al moeite om onze ogen open te houden. Dus gebroken hebben we dag twee afgesloten.

Amsterdam - Singapore

Vanochtend vroeg opstaan, want "YES!" het is zover, we vertrekken vandaag richting Nieuw Zeeland. Gisteren natuurlijk weer net iets te lang doorgegaan met allerlei spullen uitzoeken en koffer inpakken, dus het was een kort nachtje. Planning is om 6:00u vertrekken, en wonder boven wonder redden we dat ook nog!

Gelukkig is het zaterdag, dus nog niet veel verkeer op de weg, we zijn dus ook ruim op tijd op Schiphol, alwaar we de ellende van de controles ondergaan. Er prijken prachtige nieuwe Rontgenscanners op de plek waar wij door de scanner moeten, maar de manier waarop het een en ander wordt afgehandeld is nog niet optimaal; staan je aan een lopende band, je vest en jas aan te trekken, en ondertussen loopt je laptop en al je fotospullen naar het einde van de band. Nora's rugzak neemt nog een andere afslag en die wordt nog eens extra bekeken met een andere scanner. Er worden wat dingen vergroot op het scherm, en de beambte komt tot de conclusie dat het kleingeld is. Mooi, weten we ook weer wat we volgende keer nog meer moeten vermijden.
Zonder verder al te veel problemen zitten we op tijd in het vliegtuig, maar precies op tijd vertrekken lukt toch niet helemaal; met een half uurtje vertraging gaan we het luchtruim in.
De vlucht gaat goed, we kijken alle twee een paar filmpjes, krijgen weer te veel eten voorgeschoteld en de rest van de tijd luister ik ook nog wat naar de muziek op mijn iPod.
Helaas voelt Nora zich niet zo jofel de laatste 50 minuten van de vlucht. Het personeel van SIngapore Airlines is heel aardig en doet er alles aan om het nog enigszins prettig te laten verlopen. Nora kan niet wachten tot we weer op de grond staan en weer wat frisse lucht krijgen, echter als we uit het vliegtuig komen is de eerste lucht die we tegemoed gaan alles behalve fris. Zo'n lekkere hete hogeluchtvochtigheid lucht van Singapore. Dus op naar de airco's van het vliegveld. Hier komt Nora weer een beetje op adem en hopen we de reis weer voort te kunnen zetten.
We zitten nu te wachten op onze vlucht naar Auckland, dus tijd om mijn blogje van de eerste dag te schrijven. Verder vermaken we ons met het omrekenen van welke tijd het nu thuis zou zijn, welke tijd het hier in SIngapore is en welke tijd het dan weer in Auckland is, en proberen dit te vertalen naar een medicijnenrooster, maar of we er nu eigenlijk uit zijn is ons nog niet geheel duidelijk. Morgen nog maar eens rekenen.

Melbourne

Donderdag 21 mei – Melbourne

Vandaag staat het verder verkennen van Melbourne op het programma. Voor we echt aan de dag beginnen maken we eerst een ontbijtje, en roosteren we eens een boterhammetje. Terwijl we aan het genieten zijn van ons eerste boterhammetje en mijn tweede boterhammetje net in de toaster zit, worden we opgeschrikt door het brandalarm! Waarschijnlijk een combinatie van een kruimel die zwart is geworden, en een rookmelder die iets te scherp afgesteld staat. Dus, broodrooster meteen uit, ramen open, en proberen de rookmelder duidelijk te maken dat het vals alarm is (knopje drukken, maar of dat ook werkt?). Na enige tijd houdt het alarm wel op, maar zijn we wel al enige minuten flink geïrriteerd met die ellende bezig. Overigens niemand van het hotel gezien om te kijken wat er aan de hand is. Hier geen geroosterd brood meer in ieder geval!
Na het ontbijt gaan we een nat Melbourne in; het heeft geregend, maar het is nu gelukkig droog. Als eerste lopen we naar Queen Victoria Market, kijken hier rond en kopen wat souvenirs.

Na de markt gaan we naar Docklands, het havengebied van Melbourne, dit doen we met de historische tram. Deze keer lukt het ons wel om de juiste tram te pakken te krijgen en ons doel te bereiken. Echter moeten we wel lang wachten tot de tram er is, en het tempo dat de tram heeft nodigt niet uit om nog een keer gebruik te maken van dit vervoersmiddel; volgende keer wordt het toch weer gewoon lopen.

Na Docklands bekeken te hebben, lopen we via het Southern Cross treinstation en het Outlet shopping center aldaar weer meer richting het centrum.
In het centrum gaan we nog op zoek naar twee oude arcades, “The Block Arcade” en “The Royal Arcade”, oude winkelcentra.

Tijdens de wandeling(en) door het centrum kijken we zo nu en dan nog naar de “street art” die in sommige straatjes aanwezig is. Veelal zijn het grote graffiti-stukken die niet heel bijzonder zijn in vergelijking met wat je ergens anders tegen zou kunnen komen.
Hierna verkennen we nog de omgeving van Federation Square, alvorens een bezoekje te brengen aan Chinatown.

We besluiten ook wat te eten, zodat we daarna even terug kunnen naar het hotel, en dan nog even in de avond op pad kunnen.
Nadat we in het hotel zijn geweest lopen we door Lygonstreet, de Italiaanse wijk van Melbourne. Er zou volgens Facebook-gegevens een foodtruck staan, die we eigenlijk wilden zien, maar die hebben we niet gevonden. Evenals een verkoper van “het beste” Italiaans ijs van Australië, slechte zoekavond dus! Zal wel aan de voorbereiding hebben gelegen. Na weer een fikse wandeling keren we hotelwaarts en ploffen uitgeput op bed.

Phillip Island - Melbourne

Woensdag 20 mei – Phillip Island (Cowes) – Melbourne

We beginnen vandaag met nog heel even kort rondkijken in het dorpje Cowes waar we overnacht hebben. Het dorpje is nog bijna geheel in ruste als wij er al weer doorrennen. Dat is wel het nadeel met de plaatsjes waar we overnachten, ’s avonds is alles dicht omdat we te laat aankomen, en ’s ochtends is alles dicht omdat we te vroeg weer weggaan, dus echte bedrijvigheid zien we niet. We houden het dan ook snel voor gezien en rijden naar onze volgende punt van aandacht.
We hebben een twee korte wandelingetjes uitgezocht die we vanmorgen gaan doen. De eerste is bij Rhyll Inlet, en is de mangrove boardwalk. Een mooie wandeling, zoals de naam al doet vermoeden, over een boardwalk door de mangrove.

Na deze wandeling rijden we naar het Oswin Roberts Reserve, nabij het Koala Center, voor een wandeling door bossen om eventueel nog wat koala’s te spotten. Helaas zitten er misschien niet zoveel, of kunnen wij ze niet zo goed spotten.
Na deze wandelingetjes vertrekken we naar het Zuidoosten van het eiland (richting uitgang) om Cape Woolami te gaan bekijken, althans vanuit de verte, de echte kaap is alleen te bereiken met een fikse wandeling van een halve dag, en daar wagen we ons niet aan.

Voor we het eilandje verlaten kijken we nog even in de Chocolate Factory, waar ook weer een soort attractie van is gemaakt, maar aan de foto’s te zien die bij de ingang staan is die nogal kinderachtig en daar zien we dus maar vanaf.
We verlaten het eiland via de brug en we zijn heel toevallig rond 12u bij het punt waar op dat tijdstip de pelikanen gevoerd worden, zoals ons eerder verteld was door een hotelmedewerker. Hier willen we dus wel even een kijkje nemen. Echter, we zijn niet de enigen…zo’n 12 bussen met schoolkinderen zijn ons voor, en staan al aan de waterkant te trappelen om het spektakel gade te slaan. Wij zoeken maar een plekje vanaf we van de andere kant het voeren kunnen zien. Uiteindelijk blijkt voor ons de herrie en chaos van 12 bussen met schoolkinderen een grotere attractie te zijn, dan de pelikanen!
Nu de pelikanen gegeten hebben, is het voor ons ook tijd om in de auto een boterhammetje tot ons te nemen, en doen dat dan ook met onze potten pindakaas, chocoladepasta, aardbeienjam en raspberriejam op het dashboard.
Met gevulde magen kunnen we aan de lange tocht naar Melbourne beginnen. We hebben besloten om zonder stops door te rijden, zo’n 125 kilometer, dus veel snelweg vandaag.
We komen rond 14:45u aan bij ons hotel in Melbourne, we parkeren op aanraden van het hotelpersoneel de auto in de parkeergarage vlakbij, want parkeren is hier net als in Sydney een kostbare bezigheid. Als we in de genoemde parkeergarage parkeren kunnen we bij het hotel een goedkoper uitrijkaartje kopen.
Na het droppen van onze spullen in het hotel, besluiten we om nog even Melbourne te gaan verkennen. In Melbourne is, binnen een bepaalde zone, het openbaar vervoer (tram/bus) gratis. Er rijdt ook een historische tram een vast rondje. Om niet al te ingewikkeld van alles uit te hoeven zoeken gaan we op zoek naar de dichtstbijzijnde tramhalte van deze historische tram. We staan hier te wachten, en er komt inderdaad een tram, we zien wel dat het niet de historische is, maar in een moment van verstandsverbijstering of niet meer willen wachten, stappen we toch in. Na enige onderlinge onenigheid in de tram hoe we nu eigenlijk in deze tram terecht zijn gekomen, is het enige juiste besluit om zo snel mogelijk maar uit te stappen, voordat we in een buitenwijk van Melbourne zitten; als zwartrijder, want de tram rijdt al bijna de “free-zone” uit.
Nora vraagt nog wel aan een volgende trambestuurder hoe we naar onze bestemming moeten komen, maar eigenlijk heb ik voor vandaag het hele tramverhaal al opgegeven en lijkt lopen (zoals meestal) mij een prima alternatief.
De onderlinge onenigheid zet nog even voort, maar wordt ook gewoon weer opgelost; we gaan lopen, zo ver kan het niet zijn, we hebben het hele centrum van Sydney te voet gedaan.
Al snel zijn we bij het Federation Square, wat onze bestemming was, en halen hier bij het visitor center de nodige informatie en kijken rond op het plein.
Hierna gaan lopen we nog lukraak wat straten in, gewoon een beetje ronddolen in Melbourne, tot we een aantal winkelstraten zien, en we ons hier een beetje meer op concentreren.







We lopen een paar keer een winkelcentrum binnen, hier eten we ook in een foodcourt. Mooi systeem zo’n foodcourt, zoveel verschillende soorten restaurantjes met dezelfde tafeltjes. Alleen onhandig als je alle twee ergens anders iets te eten wilt gaan halen.
Het valt ons op dat het overal wel heel druk is, heel anders dan de avonden die we in Sydney hebben gezien, daar was het niet zo bruisend. We komen erachter dat het een speciale koopavond is, en dat er vanalles open is wat normaal niet het geval is, dus we hebben een mooie avond getroffen om door Melbourne te zwerven.
Na het zwerven keren we terug naar het hotel. We zien in de lift een knop met “Sky Terrace” en moeten daar natuurlijk even gaan kijken om te zien of we misschien een mooie skyline kunnen zien. Het Sky Terrace is eigenlijk gesloten, maar dan moeten ze de deur maar goed op slot doen, we gaan dus toch even naar buiten om een kijkje te nemen. Helaas is het gaan regenen dus lang blijven we niet buiten. Ook staan er rondom het hotel veel hogere gebouwen, dus een mooie skyline is ook moeilijk te zien. Misschien hebben we morgen met minder regen zin om beter te kijken naar een goed hoekje waar wel een mooi uitzicht is, nu even niet. Nu naar de hotelkamer en even de plattegrond van Melbourne erbij pakken en de welbekende plannen voor morgen maken.

Yanakie - Phillip Island

Dinsdag 19 mei – Yanakie – Phillip Island

Om 7:30u gaan we op pad naar Phillip Island, we willen weer een hoop gaan zien, dus we laten er ook vandaag geen gras over groeien. Alles wat we willen zien ligt op Phillip Island zelf, dus onderweg stoppen we niet voor bezienswaardigheden, het is voornamelijk kilometers maken.
Rond 10:00u komen we via de brug op Phillip Island terecht en bezoeken we eerst het Visitors Center om nog wat extra informatie te halen. Ook kopen we hier kaartjes voor de Penguin Parade en voor het Koala Conservation Centre. In de auto plannen we nog even de uitstapjes van de dag zo efficiënt mogelijk en mopperen we even over het weer, omdat het al heel de dag regenachtig is, en het er niet naar uitziet dat het nog gaat stoppen met regenen; het lijkt zelfs harder te gaan regenen.
We gaan als eerste naar het Koala Conservation Centre, volgens de boekjes leven hier zo’n 900 koala’s! Dus dat moeten we zien! We komen echter tot de conclusie dat die 900 wel erg positief gerekend is…in een speciaal afgebakend stukje terrein waar de “geconserveerde” koala’s zitten, zitten er maar liefst: 9! Het wordt op 2 krijtbordjes bijgehouden, bij één boardwalk 6 en bij de andere boardwalk 3! Nou is 900 ook wel overdreven veel, maar 9…
We moeten helaas deze koala’s in de regen bekijken, want inmiddels is de regenintensiteit wat toegenomen. Het is in het begin nog wel moeilijk om de koala’s te vinden, maar als je er eenmaal een paar hebt gezien, krijg je er oog voor en zie je ze wat makkelijker. De meesten zitten hier volgens ons in een vaste boom, want er staan op sommige plekken bordjes die we heel toevallig dicht bij een koala staan.

Na de “geconserveerde” koala’s bekeken te hebben kunnen we ook nog een rondje lopen in het gebied waar ze echt het wild rondlopen. Op het laatst zien we er hier ook nog één, maar dat is dan ook alles.
Doorweekt maar voldaan door het spotten van de koala’s (al waren het er wat minder dan verwacht) gaan we terug naar de auto. In de auto lunchen we nog even voordat we vertrekken; althans, voor we WILLEN vertrekken. De auto start niet! Ook na herhaaldelijke pogingen lukt het niet, het lijkt op een lege accu. We besluiten om de pechhulp van de verhuurmaatschappij te bellen, en hopen maar dat alles op tijd geregeld is, want de Penguin Parade kunnen we alleen vandaag doen! En het zou natuurlijk ook wel fijn zijn als we ook nog wat meer aan de dag hebben, dan wachten op de “roadswait” (of hoe de wegenwacht hier ook mag heten).
Na enige tijd gewacht te hebben in het huisje van het Koala centrum, zien we een autootje verschijnen met een mannetje dat komt proberen de auto te fixen. Het mannetje geeft ook al snel de accu de schuld, en krijgt de auto met een jumpstart weer aan de praat. Zijn advies is om de motor een half uurtje te laten draaien zodat de accu weer oplaadt, en dan naar zijn werkplaats te komen om de accu door te meten. Makkelijk gezegd, maar dat betekent dus weer…wachten!

We volgen zijn advies toch maar op, anders hebben we de rest van de vakantie misschien nog meer problemen. We rijden naar de garage en de accu wordt doorgemeten. Resultaat volgens het testapparaat: “GOOD BATTERY”. Volgens de monteur die de accu doormeet hebben we misschien iets aan laten staan. Naar ons weten zat alleen de stekker van de iPod in de oplader, en laadt die niet op op het moment dat de auto stil staat. Afijn, we moeten toch verder met dezelfde accu, hij wordt niet vervangen, terwijl we eigenlijk al de hele week in de ochtend bij het starten ons hart vasthouden bij het geluid en de moeite die het de accu kost om de auto te starten.
Na een hoop vertraging opgelopen te hebben kunnen we dan eindelijk weer verder met ons programma. Gelukkig kunnen we in ieder geval nog verder, want we waren al bang dat we alles moesten schrappen.
Als eerste gaan we naar de Nobbies, het Zuidwestelijke punt van Phillip Island. Hier zit een hele grote kolonie zeehonden op een rotsformatie nabij de kust. Je kunt er tours naartoe boeken met een bootje. We zaten nog te twijfelen of we dit misschien nog zouden doen, maar de accu heeft de keuze voor ons al gemaakt. We proberen de zeehonden nu vanaf de kust te zien. Dat is haast onmogelijk, met de zoom van de videocamera zijn nog net wat stipjes te zien, die dan waarschijnlijk toch zeehonden moeten zijn. We doen wel de korte wandeling die rond het bezoekerscentrum is uitgezet langs de kliffen, en die naar de blowhole leidt.

Na de wandeling begeven we ons al richting het spektakel van de avond, de Penguin Parade. Iedere avond iets na zonsondergang komen de (mini) pinguïns vanuit zee het strand op en zoeken langs de kust hun holletje/nest op voor de nacht. Daar hebben ze hier dan heel mooi een “non-profit”-fenomeen van gemaakt met tribunes voor (tot) 3800 personen per avond voor $24,50 (zo’n 17,50 EUR) p.p. Nou moet ik zeggen dat ik het niet had willen missen, maar op Phillip Island heb ik het idee dat ze wel het beste weten hoe ze een toerist uit moeten melken. Klein nadeeltje nog wel, je mag niet fotograferen en filmen tijdens de Parade, o.a. omdat je anders misschien de pinguïns laat schrikken en ze niet meer terug komen. Toevallig vandaag tijdens “onze” parade staat er een tv-ploeg te filmen, maar in het praatje vooraf wordt ons medegedeeld dat deze toestemming heeft en de juiste papieren, dus ik neem aan dat de hoofd-pinguïn deze dan af heeft gestempeld ofzo, en door heeft gegeven aan de rest zodat die niet schrikt, dus dan is het goed!
Na het aan land komen van de pinguïns, kunnen we nog wat rondlopen op de boardwalks achter de tribunes, en daar zien we de pinguïns langs de paden lopen, door de struiken en allerlei kanten op gaan op zoek naar hun eigen stekkie. Een hoop bedrijvigheid van die kleine beestjes, prachtig om te zien!

Na de parade moeten we nog een stukje in het donker terugrijden naar onze accommodatie. Deze is snel gevonden, we checken in en vragen het hotelpersoneel waar we nog iets kunnen eten. Men vertelt ons waar de restaurantjes zijn en we rijden daar nog even naartoe. We gaan eten bij een soort bar genaamd Hotel, en dit blijkt een zeer goede keuze, beste maaltijd die we tot nu toe hier in Australië gegeten hebben.
Na het eten van Hotel naar hotel en plannen voor morgen! Hopelijk doet de auto het morgenvroeg ook als ie koud is…

Yanakie (Wilsons Promontory National Park

Maandag 18 mei – Yanakie (Wilsons Promontory National Park)

Om 8:15u verlaten we ons huisje om Wilsons Promontory National Park te gaan verkennen, we hebben alle benodigdheden op zak, inclusief een handig kaartje met daarop de wandelingen die wij vandaag willen gaan proberen af te ronden. Goede voorbereiding dus!
Die voorbereiding is thuis al begonnen, want ons huisje zit slechts vijf kilometer vanaf de ingang van het park. Nou ja, ze noemen het ingang, maar eigenlijk is het niet meer dan een poortje waar je een formuliertje moet pakken met de veiligheidsvoorschriften en waar ze aankondigen dat je door moet rijden naar het information center in Tidal River voor meer informatie... zo’n 30 kilometer verderop. Wij hebben op de route daarvoor al een wandeling op het oog, dus die gaan wij opzoeken. Tijdens het zoeken komen we al verschillende kangoeroes tegen die op, of direct naast de weg zitten. We zien ook een beest langs de weg zitten, waarover we nog even enige verwarring hebben wat het is, is het nu een wombat of een koala? Maar na nog wat beter gekeken te hebben komen we toch tot de conclusie dat het een wombat moet zijn. Hij heeft wat rare plekken op zijn huid waardoor hij een wat andere vorm lijkt te hebben dan normaal, wat mogelijk de verwarring veroorzaakt.
Het zoeken naar de wandelroute blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. We rijden eerst voorbij de plek waar wij vermoeden dat ie moet zijn, rijden terug, zien daar toch niks, stappen uit, en vinden uiteindelijk achter op een open gebied een bordje staan met een naam van een wandelroute. Helaas klopt de naam niet met de naam die wij op ons kaartje hebben staan, dus durven wij de route niet te lopen i.v.m. het feit dat er geen lengte van de route bij staat; en voor je het weet zit je in een route van een dag hier. We lopen dus een klein stukje en keren weer om; eerst maar eens naar het information center dan.
Als we in Tidal River aankomen en over de gezochte wandelroute informatie vragen, blijkt dat we wel op de goede plek waren. Het blijkt een oud bord te zijn dat nog niet vervangen is. Lijkt me sterk dat wij de eersten zijn die dit constateren.
Nou ja, dan maar eerst een wandelroute vanuit Tidal River. Wij kiezen voor de wandelroute naar Pillar Point, een klimmende route naar een hoog uitzichtpunt.

We volbrengen de wandelroute en genieten onderweg weer van al het moois dat Australië ons te bieden heeft.



We spotten wat vogels, waaronder een aantal kookaburra’s.

Na de wandeling voelen we het wel weer in onze benen met al dat klimmen. Op zich wel onhanding: Nora vindt omhoog lopen zwaarder, en loopt als een jonge hinde naar beneden, en ik vind omhoog weer minder erg dan omlaag. Dus we moeten met beklimmingen altijd goed op elkaars tempo letten, anders lopen we de hele tijd alleen.Na de wandeling is het inmiddels tijd voor de lunch, die nuttigen wij op een picknick-plekje in het “vakantiedorpje” Tidal River, want het is hier helemaal camping-minded. We worden veelvuldig lastiggevallen door de nodige lorikeets en andere gekleurde vogels, die denken een kruimeltje mee te kunnen pikken.

Na de lunch vertrekken we weer voor de volgende wandeling, Millers Landing Nature Walk. In het begin lijkt het pad wat eentonig, omdat het landschap niet veel veranderd, maar op het einde wordt ons geduld beloond, en komen we uit in een mangrove! Ook heel bijzonder om daar ineens te staan.

De terugweg blijkt ook ineens een stuk avontuurlijker dan de heenweg, want er staat ineens een wallaby op het pad waar we overheen moeten. Gelukkig door heldhaftig optreden van mij (een keer met een stok in de bosjes rammelen), springt het beestje de bosschages in en kunnen wij ons pad vervolgen.

Echter ligt het volgende avontuur al op ons te wachten, ik zie op het pad net voor me een grote slang voortkronkelen, en waarschuw Nora alvast, en roep: “Slang!” In plaats van dat ik hoor: “Aaaaargh!” of “Kijk uit!”, nee, mij werd medegedeeld: “Maak een foto dan!”. Dus…da’s ook weer duidelijk waar de prioriteiten liggen. Gelukkig is de slang zich (net als 99,9999% van de beesten hier) niet bewust van onze aanwezigheid, en vervolgd zijn weg langzaam weer in de bosjes.

Wij vervolgen onze weg richting auto met onze blik iets meer gefocust op kronkelende bewegingen.
Na deze wandeling gaan we weer naar de wandelroute waar we vanmorgen als eerste mee begonnen zijn, maar die we niet af durfden te maken. Het begint al richting zonsondergang te gaan, en de route is bedoeld om wildlife te spotten, en laat zonsopgang en zonsondergang nu de beste tijden zijn om beestjes te spotten. Komt weer goed uit dus…toevallig?!
We beginnen aan de wandeling, en zien op het open stukje veld waar we doorheen moeten al een aantal kangoeroes zitten. Ook zien we op twee plekken een wombat zitten. Bij eentje kunnen we heel dichtbij komen, en maken we even wat foto’s van, waarna we hem weer met rust laten en weer verder gaan.

Als we verder lopen zien we op steeds meer plekken kangoeroes de kop op steken. We lopen er letterlijk midden tussen. We volgen het pad, en als we omkijken, zien we dat we al een paar keer langs een aantal kangoeroes op misschien een meter afstand zijn gelopen die we niet een hebben gezien. We moeten de kangoeroes onderhand even opzij duwen om een landschapsfoto te kunnen maken zonder al te veel kangoeroes erop!

Zo nu en dan zien we ook nog wat wombats en de emoe is hier ook weer vertegenwoordigd. Het is weer genieten geblazen om al die beesten zo van dichtbij te mogen zien! We lopen de hele route, en als we weer bij het startpunt zijn, de open plek, zien we als kers op de taart ook nog eens een wombat met een baby-wombatje. Helemaal geweldig natuurlijk!

Na deze wandelroute begint de zon wel aardig te zakken, en we twijfelen dan ook of we route die we hierna nog wilden gaan lopen ook nog gaan doen. In het donker lopen is natuurlijk geen optie.
We rekenen even wat met de tijd die aangegeven wordt als geschatte looptijd, en laten daar de foto-video-factor op los, en we besluiten toch aan de wandeling, Cotters Beach, te beginnen, maar als we om een bepaalde tijd het eindpunt niet hebben bereikt, om dan zeker om te draaien om zeker te zijn van een verlichte terugkeer.

We lopen de route in recordtempo. Het pad loopt langs een klein watertje, richting het strand. Wederom een mooi pad met een bijna zonsondergang in de zee, en mooi met zonlicht nog terug bij de auto. We kunnen zelfs nog met zonlicht terug rijden naar ons huisje.
Het eten vandaag bestaat uit hotdogs, die we gisteren in de supermarkt gekocht hebben. Even zelf bakken, want zoals gezegd, geen eetgelegenheden hier “in town”.
Poeh, weer een vermoeiende dag, maar oh zoveel moois gezien weer!